Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I C 1643/17 AI generated

I C 1643/17 · Sąd powszechny

Case Number I C 1643/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

W dniu 11.01.2017 r. Raport Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w K. wniósł o zasądzenie od pozwanego T. M. kwoty 314,41 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swego stanowiska powód podał, iż na podstawie umowy cesji z 12.08.2016 r. nabył od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wierzytelność w stosunku do pozwanego.

Legislator headnote

AI generated

art. 6 k.c, art. 232 k.p.c, art. 248 § 1 k.p.c, art. 132 § 1 k.p.c, art. 99 k.p.c; I C 1643/17 · Sąd powszechny: W dniu 24.03.2017 r. został wydany nakaz zapłaty. Pozwany wniósł sprzeciw od tego orzeczenia. Pozwany w sprzeciwie zakwestionował zawarcie umowy z poprzednikiem prawnym powoda. Podniósł, że z umowy cesji nie wynika, że obejmuje ona również wierzytelność wobec pozwanego (brak wskazania tej wierzytelności tak w umowie cesji, jak i w złączniku). Nadto powód nie wykazał istnienia wierzytelności, nie przedstawił żadnych dowodów, by pozwanego łączył stosunek prawny, nie przedłożył umowy o świadczenie usług. Pozwany wnosił o oddalenie żądania powoda złożone w trybie art. 248 par. 1 k.p.c. Nadto pozwany wywodził, że kopie niepoświadczonych za zgodność z oryginałem dokumentów nie mogą stanowić podstawy do wykazania istnienia i wysokości wierzytelności.

Keywords

AI generated
instalment payment agreement payment of interest promise of payment late payment of fees satisfaction of claim action for payment

Cited Legislation

AI generated
art. 6 k.c
Podkreślić należy, że w procesie cywilnym to strony mają obowiązek wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, co jest potwierdzeniem reguły z art. 6 k.c., wyznaczającej sposób rozłożenia ciężaru dowodu.
art. 232 k.p.c
art. 248 § 1 k.p.c
Sąd oddalił zawarte w pozwie i późniejszych pismach wnioski powoda złożone w trybie art. 248 § 1 k.p.c.
art. 132 § 1 k.p.c
67v do 89), jednakże pismo to wraz załącznikami i jego odpisem, na podstawie art. 132 § 1 k.p.c., zostało zwrócone pełnomocnikowi powoda zarządzeniem z 17.08.2017 r.
art. 99 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
III CZP 37/94
AI generated
I C 446/18
Powód – H. I Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wystąpił przeciwko W. B. z powództwem o zapłatę kwoty 2.304,56 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 2.119,71 złotych od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
I C 346/23
Sygn. akt: I C 346/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2024 roku Sąd Rejonowy w Jędrzejowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Katarzyna Wysoczyńska Protokolant: ----------------------------------------------- po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2024 roku w Jędrzejowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa U. Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą we W. przeciwko J. M. o zapłatę I. oddala powództwo II. zasądza od strony powodowej U. Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą we W. na rzecz pozwanej J. M. kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty Sygn. akt I C 346/23 UZASADNIENIE WYROKU Z DNIA 21 lutego 2024 ROKU W dniu 1 grudnia 2023 roku do tut. Sądu wpłynął pozew U. Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności we W. przeciwko pozwanej J. M. o zapłatę kwoty 20.981,50 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 lipca 2023 roku do dnia zapłaty oraz zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu swego żądania strona powodowa wskazała, że pozwana zawarła z (...) S.A. umowę pożyczki z dnia 9 października 2022 roku nr (...), której nie spłaciła. Nadto strona powodowa wskazała, że wierzytelność ze wskazanej umowy pożyczki nabyła w drodze przelewu wierzytelności, a na kwotę roszczenia składają się: kwota 18.934,47 zł tytułem kwoty pożyczki, kwota 1223,30 zł tytułem odsetek umownych, kwota 289,93 zł tytułem odsetek maksymalnych do dnia 24 kwietnia 2023 roku i kwota 533,80 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 25 kwietnia 2023 roku do dnia 18 lipca 2023 roku. W odpowiedzi na pozew z dnia 29 grudnia 2023 roku pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu, wskazując na brak udowodnienia żądania co do zasady i wysokości, stosowania w umowie klauzul niedozwolonych, przedwczesność żądania i brak jego wymagalności , brak legitymacji strony powodowej, zarzut sankcji kredytu darmowego (k. 54 - 56). Roszczenie strony powodowej było przedmiotem uprzedniego postępowania w ramach elektronicznego postepowania upominawczego przed Sądem Rejonowym w Lublinie sygn. akt Nc- e 1113265/23 który wydał nakaz zapłaty, a następnie umorzył postępowanie wobec sprzeciwu pozwanej (k. 31 -41). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 9 października 2022 roku sporządzona została umowa pożyczki, a jako strony umowy wpisano w niej pozwaną oraz (...) S.A., a także wskazano, że kwota pożyczki wyniesie 19.754 zł, która miała być wypłacona w pomniejszonej o kwotę prowizji w wysokości 11.754 zł, czyli w kwocie 8000 zł, odsetki umowne określono na kwotę 6854,51 zł, a (...) na 175,20 %. Kwota do spłaty została określona na 26.608,51 zł i miała być spłacona w 36 ratach miesięcznych do 8 października 2025 roku. W dniu 9 października 2022 roku kwota 8000 zł została przekazana na rachunek bankowy a jako odbiorcę kwoty wskazano pozwaną. W dniu 6 kwietnia 2023 roku sporządzono wydruk pisma do pozwanej z wypowiedzeniem umowy nr (...) ze skutkiem natychmiastowym. W dniu 31 maja 2023 roku strona powodowa i (...) S.A. zawarły umowę cesji wierzytelności, na podstawie której strona powodowa nabyła wierzytelności wskazane w załączniku nr 1i 2. Dowód: wydruk umowy pożyczki (k. 6 - 10), formularz informacyjny (k. 11-13) potwierdzenie przelewu (k. 13), umowa cesji wierzytelności (k. 17-19), wydruk pisma (k. 16). Sąd zważył co następuje: Powództwo jest niezasadne. Wobec stanowiska pozwanej, to na stronie powodowej ciążył obowiązek udowodnienia, że pozwana i (...) S.A. zawarli umowę pożyczki z dnia 9 października 2022 roku nr (...). Umowa pożyczki z dnia 9 października 2022 roku na jaką powołała się strona powodowa była umową w rozumieniu art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U nr 126 z późn. zm.) i miała być zawarta w trybie przepisu art. 15 wskazanej ustawy bez jednoczesnej obecności obu stron umowy przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (tzw. umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość), czyli w drodze elektronicznej. Do ważności umowy pożyczki zawartej w drodze elektronicznej nie jest wymagana forma pisemna, co wynika z treści przepisu art. 29 ust. 1 wskazanej ustawy, zgodnie z którym umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Z przepisu tego nie wynika zatem, aby forma pisemna została zastrzeżona pod rygorem nieważności, a zatem należało przyjąć, że zastrzeżenie formy pisemnej, zgodnie z przepisem art. 73 § 1 kc, zostało zastrzeżone jedynie pod rygorem dowodowym (wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2017 roku II Ca 2448/17 legalis 2052181). Do przyjęcia, że doszło do zawarcia umowy o kredyt konsumencki, zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1997 roku Prawo bankowe, wystarczy przedłożenie umowy na innym trwałym nośniku w postaci elektronicznej (wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 14 maja 2019 roku II Ca 180/19 legalis 2159273; komentarz do art. 29 ustawy o kredycie konsumenckim pod red. Osajda) oraz dowodu doręczenia tej umowy konsumentowi stosownie do art. 29 ust. 2 wskazanej ustawy o kredycie konsumenckim. Doręczenie to może nastąpić w dowolny sposób w tym również w drodze elektronicznej, przy czym na pożyczkodawcy ciąży udowodnienie faktu doręczenia konsumentowi takiej umowy (Wyrok Sądu Rejonowego Łódź – Widzew z dnia 15 października 2020 roku II C 516/20 legalis 249501; wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17 września 2020 roku II Ca 771/20 legalis 2494149). Zdaniem Sądu strona powodowa nie przedłożyła żadnego wiarygodnego dowodu, z którego wynikałoby, że pozwana wyraziła zgodę na warunki umowy pożyczki z dnia 9 października 2022 roku, że doszło do zawarcia tej umowy, a nadto nie złożyła żadnego dowodu, że umowa ta, jak również formularz informacyjny do niej, zostały przesłane pozwanej i doręczone tak, aby mogła się z nimi zapoznać i ostatecznie zaakceptować. Dowodem takim nie mogły być wydruk umowy (brak dowody jej doręczenia), a także potwierdzenie przelewu kwoty 8000 zł, albowiem było brak dowodu, że wskazane konto bankowe faktycznie należało do pozwanej. Brak było wreszcie dowodów, że umowa została zawarta zgodnie z jej warunkami określonymi w pkt I.2.3 i I.2.4 ( tzw. pozytywna weryfikacja). W ocenie Sądu umowa cesji wierzytelności nie była także wiarygodnym dowodem na istnienie wierzytelności przeciwko pozwanej, a jedynie potwierdzały w sposób wiarygodny fakt zawarcia tej umowy pomiędzy pierwotnym pożyczkodawcą i stroną powodową. Należy wskazać, że wszystkie dokumenty na jakich opierało się żądanie pochodziły jedynie od pierwotnego pożyczkodawcy i strony powodowej, brak było natomiast jakiegokolwiek dokumentu pochodzącego od pozwanej (np. przelew weryfikacyjny, rejestracja w systemie do udzielania pożyczkę, korespondencja mailowa), które wskazywałyby na jej aktywny udział w zawarciu wskazanej wyżej umowy. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że strona powodowa nie udowodniła w sposób nie budzący wątpliwości zasadności żądania pozwu i jego wysokości. Jeżeli chodzi o zarzut braku legitymacji procesowej strony powodowej, to należy wskazać, że był on zasadny. Zgodnie z art. 509 §1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na rzecz osoby trzeciej, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Na podstawie wskazanego przepisu przelew wierzytelności jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej, a przedmiotem przelewu jest wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać i która jest w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). W tym zakresie konieczne jest wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność. Wymaga się zatem oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 LEX nr 184218; wyrok SN z dnia 11 maja 1999 r. III CKN 423/98 Biuletyn Sądu Najwyższego 2000/1 str. 1). Wobec stanowiska pozwanej obowiązkiem strony powodowej było wykazanie, że U. Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności we W. nabył konkretną wierzytelność przeciwko pozwanej wynikającą z umowy z dnia 9 października 2022 roku. W ocenie Sądu strona powodowa nie wykazała swej legitymacji w sprawie. Podstawą dochodzenia przeciwko stronie pozwanej kwoty objętej żądaniem w ocenie strony powodowej jest umowa cesji wierzytelności oraz wydruk z załącznika k. 20. W ocenie Sądu te dokumenty nie są wystarczające do uznania, że strona powodowa nabyła konkretną, zindywidualizowaną wierzytelność przeciwko pozwanej, wskazaną w pozwie, a nadto nie stanowią dowodu istnienia samego zobowiązania pozwanej. W uzasadnieniu wskazanego już orzeczenia z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 Sąd Apelacyjny w Białymstoku wskazał, że „w żaden sposób nie da się wywieść faktu nabycia przedmiotowej wierzytelności z wydruku zawierającego tabelkę, w której zamieszczone są dane pozwanego i inne informacje, a wydruk ten, niepodpisany przez strony umowy cesji, z całą pewnością nie jest też załącznikiem do tej umowy i w żaden sposób nie potwierdza, że przedmiotem przelewu wierzytelności względem pozwanego jest konkretna wierzytelność”. Akceptując w całości wskazane przez Sąd Apelacyjny uwagi, Sąd doszedł do przekonania, że ogólna umowa cesji wierzytelności i wydruk - tabela (k. 20), nie stanowiły wystarczających dowodów przemawiających za przyjęciem wykazania legitymacji strony powodowej w przedmiotowej sprawie. Jeżeli chodzi o umowę przelewu wierzytelności to ma ona charakter ogólny, nie wynika z niej, że faktycznie strona powodowa nabyła jakąkolwiek wierzytelność przeciwko pozwanej. W ocenie Sądu uzupełnieniem umowy przelewu wierzytelności jest załącznik nr 1i 2 do tej umowy, obejmujący konkretne wierzytelności objęte umową. Załączniki te mają istotne znaczenie albowiem konkretyzują przedmiot umowy przelewu wierzytelności. W ocenie Sądu tylko umowa przelewu wierzytelności i załączniki do niej łącznie mogłyby być niewątpliwym dowodem na to, że strona powodowa nabyła konkretną wierzytelność przeciwko pozwanej z umowy z dnia 9 października 2022 roku nr (...). W ocenie Sądu, przy uwzględnieniu rozważań wskazanych w uzasadnieniu wskazanego wyżej orzeczenia Sądu Apelacyjnego, dowodem potwierdzającym nabycie wierzytelności przeciwko pozwanej ze wskazanej w pozwie umowy pożyczki, nie mógł być wydruk z k. 20. W szczególności należy wskazać, że wydruk ten nie został podpisany przez strony umowy, nie wiadomo także kiedy został sporządzony i przez kogo, a także w oparciu o jakie dokumenty. Z uwagi na podniesione wyżej rozważania Sąd uznał za zbyteczne dokonywanie oceny umowy pożyczki pod kątem tzw. klauzul abuzywnych i zarzutu sankcji kredytu darmowego. Należy także dodać, że strona powodowa nie udowodniła także wymagalności roszczenia, albowiem nie dołączyła dowodu doręczenia pozwanej wypowiedzenia umowy pożyczki. W ocenie Sądu strona powodowa nie wykazała zarówno swojej legitymacji w sprawie, jak i istnienia oraz wysokości wierzytelności (brak udowodnienia skutecznego zawarcia umowy pożyczki). Z uwagi na powyższe powództwo oddalono w pkt I wyroku. W pk II orzeczono na podstawie art. 98 § 1, §1 1 i 3 kpc w zw. z art. 108 kpc. Pozwana wygrała niniejszy proces, należy jej się zatem zwrot kwoty 3617 zł tytułem kosztów procesu. Na wskazaną kwotę złożyły się : - kwota 3600 zł tytułem wynagrodzenia fachowego pełnomocnika ustalona w oparciu o § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych - opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
I C 451/18
Powód – H. I Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wystąpił przeciwko D. S. z powództwem o zapłatę kwoty 26.731,95 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 26.504,45 złotych od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
I C 141/16
Strona powodowa, (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w K., złożyła w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozew, w którym zażądała zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego Z. M. kwoty 397,21 zł z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami procesu.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt I C 1643/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K., dnia 30-08-2017 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Katarzyna Porada-Łaska Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Bartosik po rozpoznaniu w dniu 30-08-2017 r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z powództwa Raport Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w K. przeciwko T. M. o zapłatę 1. oddala powództwo, 2. zasądza od powoda Raport Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w K. na rzecz pozwanego T. M. kwotę 107,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. SSR Katarzyna Porada-Łaska Sygn. akt I C 1643/17

UZASADNIENIE

W dniu 11.01.2017 r. Raport Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w K. wniósł o zasądzenie od pozwanego T. M. kwoty 314,41 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swego stanowiska powód podał, iż na podstawie umowy cesji z 12.08.2016 r. nabył od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wierzytelność w stosunku do pozwanego.

Pozwanego łączyła z (...) Sp. z o.o. umowa oświadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...). Wierzyciel pierwotny wystawił następujące dokumenty księgowe: -faktura VAT z datą wymagalności 8.12.2014 r. na kwotę 92,77 zł -korekta salda z datą wymagalności 8.12.2014 r. na kwotę 45,01 zł -faktura vat z datą wymagalności 7.01.2015 r. na kwotę 28,86 zł -korekta salda z datą wymagalności 7.01.2015r. na kwotę 45,01zł -korekta salda z datą wymagalności 6.02.2015r. na kwotę 45,01 zł. Powód wywodził, że łączna wysokość zadłużenia pozwanego z tytułu niezapłaconych skapitalizowanych odsetek wynosi 314,41 zł.

Jest to kwota należności odsetkowej wynikającej z sumy odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od następnego dnia wymagalności poszczególnych dokumentów księgowych oraz ich wartości do dnia poprzedzającego wygenerowanie pozwu tj. 26.10.2016 r. Powód podnosił, że „obok kwoty objętej żądaniem pozwu”, dochodzi także odsetek ustawowych za opóźnienie od należności głównej w wysokości 3.424,86 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Wyjaśniono także, iż powód w elektronicznym postępowaniu upominawczym wystąpił z powództwem o zapłatę należności głównej 3.424,86 zł, a na tę kwotę ma się składać należność główna wynikająca z dokumentów księgowych opisanych powyżej; natomiast żądanie złożone w elektronicznym postępowaniu upominawczym nie obejmowało odsetek ustawowych za opóźnienie od wyżej wymienionej należności głównej od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W konkluzji uzasadnienia pozwu oraz w piśmie z 28.10.2016 r. powód podał, że dochodzi w niniejszym procesie odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie kwoty należności głównej, które powód skapitalizował za okres od dnia następnego po dniu wymagalności poszczególnych dokumentów księgowych do dnia poprzedzającego wygenerowanie pozwu tj. 26.10.2016 r. Jak wynika z uzasadnienia pozwu należność główna w wysokości 3.424,86 zł wynika z naliczenia przez poprzednika prawnego powoda kary umownej w wysokości określonej w „warunkach umowy lub regulaminach promocji” z uwzględnieniem wysokości ulgi przyznanej pozwanemu.

W dniu 24.03.2017 r. został wydany nakaz zapłaty. Pozwany wniósł sprzeciw od tego orzeczenia. Pozwany w sprzeciwie zakwestionował zawarcie umowy z poprzednikiem prawnym powoda. Podniósł, że z umowy cesji nie wynika, że obejmuje ona również wierzytelność wobec pozwanego (brak wskazania tej wierzytelności tak w umowie cesji, jak i w złączniku). Nadto powód nie wykazał istnienia wierzytelności, nie przedstawił żadnych dowodów, by pozwanego łączył stosunek prawny, nie przedłożył umowy o świadczenie usług. Pozwany wnosił o oddalenie żądania powoda złożone w trybie art. 248 par. 1 k.p.c. Nadto pozwany wywodził, że kopie niepoświadczonych za zgodność z oryginałem dokumentów nie mogą stanowić podstawy do wykazania istnienia i wysokości wierzytelności.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 12.08.2016 r. powód zawarł z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę cesji wierzytelności. Powód nabył wymagalne wierzytelności pieniężne wskazane w załączniku do umowy sprzedaży. (dowód: umowa cesji z załącznikami k. 7, 9) W dniu 21.10.2016 r. powód sporządził wezwanie do zapłaty wobec pozwanego – kwoty 3.738,61 zł, w tym 3.424,86 zł należności głównej i odsetek w kwocie 313,75 zł (dowód: wezwanie do zapłaty k.

8) Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie powołanych wyżej dowodów, którym dał wiarę.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Strona powodowa domagała się od pozwanego zapłaty określonej kwoty, którą to jako wierzytelność nabyła w drodze cesji od (...) Sp. z o.o. tytułem świadczonych przez tę spółkę na rzecz pozwanego usług telekomunikacyjnych. Umowa taka znajduje oparcie w art. 56 ustawy z dnia 16.07.2004 roku – Prawo telekomunikacyjne (t. jedn. Dz. U. 2014 r., poz. 243). Pozwany podnosił, iż z umowy cesji nie wynika, że obejmuje ona również wierzytelność wobec pozwanego; powód nie wykazał istnienia wierzytelności, nie przedstawił żadnych dowodów, by pozwanego łączył stosunek prawny, nie przedłożył umowy o świadczenie usług.

Nadto kopie niepoświadczonych za zgodność z oryginałem dokumentów nie mogą stanowić podstawy do wykazania istnienia i wysokości wierzytelności. Powód niewątpliwie jest następcą prawnym (...) Sp. z o.o. w zakresie określonych wierzytelności. Jednakże to nie zwalnia powoda od obowiązku wykazania, że po pierwsze: umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych została w ogóle zawarta. Nadto powód powinien wykazać, że następnie doszło do rozwiązania tej umowy oraz do wystawienia dokumentów księgowych, które powołuje w uzasadnieniu pozwu.

Dopuszczalnym jest dochodzenie w osobnym procesie skapitalizowanych odsetek od należności głównej, ale przecież wtedy w pierwszej kolejności należy wykazać tę należność główną. Powód sam podnosił, że należność ta wynika z kary umownej „w wysokości określonej w warunkach umowy lub regulaminach promocji z uwzględnieniem wysokości ulgi przyznanej pozwanemu”. Żeby zbadać zasadność i wysokość dochodzonych odsetek od należności głównej, Sąd musiałby najpierw zweryfikować wysokość i zasadność należności głównej tj. kary umownej, a co za tym idzie wysokość przyznanej ulgi.

Powód nie przedłożył powoływanych przez siebie „warunków umowy lub regulaminu promocji”. Zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 16.07.2004 r. Prawo telekomunikacyjne świadczenie usług telekomunikacyjnych odbywa się na podstawie umowy o ich świadczenie. W następstwie jej zawarcia powstaje pomiędzy dostawcą usług telekomunikacyjnych, a użytkownikiem tych usług stosunek zobowiązaniowy, którego treść kształtuje umowa oraz regulamin usług telekomunikacyjnych. Powód nie przedłożył także regulaminu usług telekomunikacyjnych. Podkreślić należy, że w procesie cywilnym to strony mają obowiązek wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, co jest potwierdzeniem reguły z art. 6 k.c., wyznaczającej sposób rozłożenia ciężaru dowodu.

Konsekwencją regulacji ujętych w art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. jest nie tylko obowiązek popierania wysuwanych twierdzeń stosownymi dowodami, ale przede wszystkim ryzyko niekorzystnego rozstrzygnięcia dla strony, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości, że obowiązek udowodnienia istnienia wierzytelności oraz jej wysokości, a także skutecznego dokonania cesji, spoczywał na stronie powodowej, bowiem to ona z faktów tych wywodziła swoje roszczenie o zapłatę.

Zgodnie zaś z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą kontradyktoryjności, Sąd nie ma obowiązku zarządzania dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96). W związku z powyższym, jeżeli materiał dowodowy zgromadzony przez strony nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych, sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z nieudowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów.

Zatem Sąd uznał, że powód nie udowodnił swojego roszczenia – przede wszystkim istnienia spornej wierzytelności w ogóle. Sąd oddalił zawarte w pozwie i późniejszych pismach wnioski powoda złożone w trybie art. 248 § 1 k.p.c. (protokół rozprawy k. 93). Powód bowiem w piśmie z 6.06.2017 r. podtrzymał wniosek w trybie art. 248 par. 1 k.p.c. o udostępnienie przez poprzednika prawnego dokumentów stanowiących podstawę obciążenia pozwanego karą umowną, w szczególności umowy z 17.11.2014 r., regulaminu świadczenia usług, regulaminu promocji, cennika, nieuregulowanych faktur i rozliczenia konta abonenckiego.

Do tego pisma powód dołączył skany dokumentów: umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych, regulamin świadczenia usług, oświadczenie abonenta, oświadczenie o rozwiązaniu umowy, regulamin promocji, cennik – niepoświadczone za zgodność z oryginałem. W myśl art. 248 § 1 k.p.c. każdy obowiązany jest przedstawić na zarządzenie sądu w oznaczonym terminie i miejscu dokument znajdujący się w jego posiadaniu i stanowiący dowód faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że dokument zawiera tajemnicę państwową. Określony powyżej wniosek strony powodowej o wystąpienie w trybie art. 248 § 1 k.p.c. do (...) Sp. z o.o. o udostępnienie dokumentów źródłowych, nie może uleć uwzględnieniu, mając na uwadze jak już wyżej wskazano, iż to na stronie powodowej spoczywał obowiązek dostarczenia odpowiednich dokumentów.

Wziąć trzeba pod uwagę, że strona powodowa domagała się zasądzenia należności jako wierzyciel wtórny, zaś wierzytelność tę nabyła w drodze cesji wierzytelności, która zobowiązywała zbywcę, do przekazania nabywcy (stronie powodowej) umów zawartych z klientami. Strona powodowa nie miała więc żadnych ograniczeń w zakresie możliwości przedstawienia środków dowodowych w postaci umowy, którą pierwotny wierzyciel miał zawrzeć z pozwanym. Podkreślić należy zdecydowanie, że procesowy ciężar dowodu obejmuje nie tylko zgłoszenie wniosków dowodowych, ale również przedstawienie Sądowi środka dowodowego.

Strona powodowa przygotowując się do procesu, mogła również zgromadzić środki dowodowe w postaci umowy i innych dokumentów, zwłaszcza że w sprawie reprezentowana jest przez kwalifikowanego pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Nie bez znaczenia jest również to, że strona powodowa, mogła a nawet powinna, wejść w posiadanie tych środków dowodowych już przy zawarciu umowy cesji. Nie może być również tak, że strona powodowa jako nabywca wierzytelności w drodze cesji wierzytelności, znajduje się w lepszej sytuacji procesowej, niż wierzyciel pierwotny, skoro na skutek tej cesji wstępuje on w prawa i obowiązki wierzyciela pierwotnego.

Końcowo należy wskazać, że przyjęty przez stronę powodową model biznesowy polegający na masowym skupowaniu wierzytelności, nie może stanowić dla niej usprawiedliwienia dla zaniechania zgromadzenia i przedstawienia środków dowodowych. Podkreślić jeszcze należy, iż zarządzeniem z 13.06.2017 r. (k. 64), na skutek wniosku powoda złożonym w trybie art. 248 § 1 k.p.c. (tak w pozwie, jak i i piśmie procesowym z 6.06.2017 r.) udzielono pełnomocnikowi powoda 5-tygodniowego terminu na przedłożenie dokumentacji, będącej – wg oświadczenia powoda- w posiadaniu (...) sp. z o.o. pod rygorem późniejszego pominięcia dowodu z tych dokumentów.

Zobowiązanie to zostało odebrane 23.06.2017 r. Zakreślony powyżej termin upłynął z dniem 28.07.2017 r. Powód do pisma nadanego w dniu 3.08.2017 r. dołączył określone dokumenty (kopie tych dokumentów stanowią k. 67v do 89), jednakże pismo to wraz załącznikami i jego odpisem, na podstawie art. 132 § 1 k.p.c., zostało zwrócone pełnomocnikowi powoda zarządzeniem z 17.08.2017 r. (k. 91), odebranym przez pełnomocnika pozwanego w dniu 24.08.2017 r. (k. 92). Ostatecznie Sąd dysponował jedynie kopiami i skanami dokumentów, nie poświadczonymi za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika.

Natomiast zarówno doktryna jak i orzecznictwo przyjmują, że kopia bądź wydruk/skan nie poświadczone za zgodność z oryginałem podpisem uprawnionego do tego rodzaju poświadczeń pełnomocnika, nie stanowią dokumentu; jeżeli zaś pismo nie może być uznane za dokument, nie może też być podstawą do przeprowadzenia dowodu (tak Sąd Najwyższy w orzeczeniach: z 29.03.1994 r., III CZP 37/94, publ. OSNC 1994/11/206; 27.08.1998, III CZ 107/98, publ. OSNC 1999/3/52; 18.10.2002 r., V CKN 1830/00, publ. OSNC 2004/1/9; 6.11.2002, I CKN 1280/00, publ.

Legalis 210867). Wobec tego, w świetle zarzutów strony pozwanej, powództwo jako nieudowodnione, zostało oddalone (pkt 1 wyroku). O kosztach procesu orzeczono na zasadzie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3.10.2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1667), przy czym na koszty postępowania poniesione przez pozwanego złożyły się wynagrodzenie dla radcy prawnego wg stawki minimalnej 90 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w pkt 2 wyroku.