Legislator Case Law & Legislation
II AKa 238/17 AI generated

II AKa 238/17 · Sąd powszechny

Case Number II AKa 238/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt V K 5/15 oskarżony K. S. został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z tym, że przyjęto, że ujawnione u pokrzywdzonego obrażenia ciała spowodował poprzez zadanie mu licznych urazów przy użyciu tępego narzędzia oraz narzędzia tępego o podłużnym obłym kształcie i za to na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k. skazano go na karę 8 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 12 czerwca 2014 roku, od dnia 15 października 2014 roku do dnia 18 czerwca 2015 roku oraz od dnia 21 lipca 2015 roku do dnia 13 kwietnia 2017 roku.

Legislator headnote

AI generated

art. 156 § 1 pkt 2 k.k, art. 156 § 3 k.k, art. 63 § 1 k.k, art. 230 § 2 k.p.k, art. 7 k.p.k, art. 53 k.k; II AKa 238/17 · Sąd powszechny: Ponadto obrońca zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, mianowicie art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego oraz dokonanie tej oceny niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez nie danie wiary zeznaniom świadka A. R. złożonym bezpośrednio po zdarzeniu, natomiast uznanie za spójne, wiarygodne i mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie zeznania tego świadka złożone kilka miesięcy później, w których odmiennie przedstawia najistotniejsze momenty zdarzenia.

Keywords

AI generated
medical evidence causation of shoulder injury severe health impairment medical reasons failure to prove deterioration grievous bodily harm

Cited Legislation

AI generated
art. 156 § 1 pkt 2 k.k
oskarżonego o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
art. 156 § 3 k.k
oskarżonego o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
art. 63 § 1 k.k
na podstawie art. 63 § 1 k.k.
art. 230 § 2 k.p.k
Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k.
art. 7 k.p.k
Apelacja obrońcy oskarżonego jest niezasadna, albowiem zawarte w środku odwoławczym zarzuty obrazy art. 7 k.p.k.
art. 53 k.k
Z tych powodów zasady i dyrektywy orzekania w przedmiocie kary zawarte w art. 53 k.k.
art. 438 pkt 4 k.p.k
kara ośmiu+ lat pozbawienia wolności nosi cechy rażącej surowości, w rozumieniu w art. 438 pkt 4 k.p.k., a tylko w takiej sytuacji istniałaby podstawa do korekty zaskarżonego wyroku w omawianym zakresie.
art. 437 § 1 k.p.k
Mając na uwadze powyższe utrzymano w mocy zaskarżony wyrok stosownie do treści art. 437 § 1 k.p.k.
AI generated
II KK 273/22
Sąd Rejonowy w W., wyrokiem z dnia 29 września 2021 r., sygn.
II K 578/14
W dniu 23 lipca 2014 roku oskarżony P.
V KK 579/19
Sąd Okręgowy w Ś. wyrokiem z dnia 15 stycznia 2019 r, sygn. akt II K (…) uznał M. W. za winnego tego, że w dniu 23 maja 2018 roku w Ś. woj. (…) co najmniej trzykrotnie przez przyłożoną poduszkę uderzył W. W. pięścią w głowę i okolice szyi, a także poduszką tą przyduszał pokrzywdzonego zatykając mu nos i usta oraz z dużą siłą dociskał mu głowę do powierzchni łóżka czym spowodował u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci rozległego krwiaka podpajęczynówkowego nad obiema półkulami mózgu z obecnością krwi w komorach bocznych mózgu, które to obrażenia skutkowały chorobą realnie zagrażającą życiu, których nieumyślnym następstwem była śmierć W.
III K 76/23
Sygn. akt III K 76/23 7. 8.WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2024r. 11.Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący:Sędzia Beata Chojnacka Kucharska Ławnicy:Jacek Kaszewski, Sylwia Bańbor - Mężyk Protokolant:Emilia Tkacz 13.przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kamiennej Górze – Krzysztofa Juszczaka 14.po rozpoznaniu w dniach 11 grudnia 2023r., 5 lutego 2024r., 13 marca 2024r. i 26 kwietnia 2024r. 15.sprawy: 16. P. N. (1) 17. syna J. i M. z domu K. 18. urodzonego (...) w J. 20. oskarżonego o to, że: 21.w dniu 25 listopada 2022r. w pobliżu sklepu (...) w (...), woj. (...), spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu K. S. poprzez kilkukrotne uderzenie go pięściami po głowie, na skutek czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu w okolicy płata skroniowego lewego z krwawieniem podtwardówkowym po lewej stronie oraz złamania kości skroniowej i ciemieniowej lewej,, stanowiących chorobę realnie zagrażającą życiu 22.tj. o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. I. oskarżonego P. N. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku z tym, że ustala dodatkowo, że oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym godząc się na spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego, tj. zbrodni z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w stanie prawnym przed zmianą ustawy z dniem 1 października 2023 r. i za to, na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności; II. na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego P. N. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego K. S. zadośćuczynienie w wysokości 100 000 (sto tysięcy) zł; III. zasądza od oskarżonego P. N. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego K. S. kwotę 2160 zł tytułem poniesionych kosztów ustanowienia w sprawie pełnomocnika oraz kwotę 184 zł tytułem poniesionych kosztów dojazdu na rozprawę; IV. na mocy art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego P. N. (1) od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych ponad kwotę 500 zł. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 76/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) P. N. (1) Czyn przypisany oskarżonemu: w dniu 25 listopada 2022r. w pobliżu sklepu (...) w (...), woj. (...), spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu u K. S. poprzez kilkukrotne uderzenie go pięściami po głowie, na skutek czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu w okolicy płata skroniowego lewego z krwawieniem podtwardówkowym po lewej stronie oraz złamania kości skroniowej i ciemieniowej lewej, stanowiących chorobę realnie zagrażającą życiu, przy czym oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym godząc się na spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 25 listopada 2022r., w piątek, pokrzywdzony K. S. udał się na zakupy do pobliskiego sklepu. Pod sklepem stał wówczas oskarżony P. N. (1) wraz z kolegami, razem spożywali alkohol. W sklepie pokrzywdzony spotkał sąsiada E. S. (1), którego poprosił o podwiezienie go do domu. Gdy pokrzywdzony K. S. wsiadł do samochodu E. S. (1) został bez żadnego powodu i ostrzeżenia zaatakowany fizycznie przez oskarżonego P. N. (1). Miało to miejsce gdy kierujący ruszył już samochodem spod sklepu. Wtedy oskarżony P. N. (1) szybko doszedł do samochodu od tyłu, otworzył drzwi samochodu do strony pasażera, czyli tam gdzie siedział pokrzywdzony, a następnie kilkukrotnie pięścią z dużą siłą uderzył go w głowę. Kierujący krzyczał do oskarżonego, by zostawił pokrzywdzonego i odszedł od samochodu, następnie odjechał spod sklepu i odwiózł pokrzywdzonego w okolice jego miejsca zamieszkania. Oskarżony natomiast udał się w kierunku sklepu, swoją agresję wyładował także kopiąc we framugę drzwi. Wyjaśnienia oskarżonego Zeznania świadka K. S. Zeznania świadka G. S. Zeznania świadka E. S. (2) Nagranie ze zdarzenia – płyta CD oraz protokół oględzin Zeznania świadka T. W. Zeznania świadka G. G. Zeznania świadka J. P. k. 84v., 161v., k.27, 64,161v.-162v., k. 9-10, 168v.- 169v. k. 15av., 185-185v., k. 4,39-45, k.18v-19v. k.77v., 169v.-170, k. 87v., 184 W efekcie uderzeń w głowę, tego samego dnia, pokrzywdzony odczuwał silny ból głowy. Ból ten nie ustawał, a wręcz z czasem nasilił się. W nocy z piątku na sobotę ból głowy był bardzo silny, z nosa leciała mu krew. Ból ten spowodował, że przez całą sobotę i niedzielę pokrzywdzony leżał w łóżku, miał zawroty głowy, tracił świadomość. W poniedziałek, gdy matka pokrzywdzonego G. S. wróciła od swej matki do miejsca zamieszkania, zastała pokrzywdzonego - syna w łóżku, jego stan był na tyle zły, że udała się wraz z nim do lekarza, następnie do szpitala. Zeznania świadka T. W. Zeznana świadka G. S. Zeznania świadka K. S. k. 18v-19v. k. 9-10, 168v.- 169v. k.27, 64,161v.-162v., Na skutek zadanych przez oskarżonego pięścią ciosów w głowę pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu w okolicy płata skroniowego lewego z krwawieniem podtwardówkowym po lewej stronie oraz złamania kości skroniowej i ciemieniowej lewej, stanowiących chorobę realnie zagrażającą życiu. Oskarżony przewidywał powstanie u pokrzywdzonego ciężkiego obrażenia ciała i godził się na powstanie tego rodzaju obrażenia. Pokrzywdzony przebywał na oddziale szpitalnym w J. od 28 listopada 2022r., gdzie po badaniu TK głowy stwierdzono obrzęk półkuli lewej i transportem medycznym został przewieziony do Oddziału Neurochirurgii w L.. Pokrzywdzony miał objawy spowolnienia, zaburzenia mowy, chwiejny chód, był całkowicie niezorientowany w czasie i miejscu. W szpitalu podjęto leczenie, min. był operowany. O operacji zdecydowano na podstawie tzw. protokołu wyższej konieczności ze względu na niebezpieczeństwo utraty życia. Przeprowadzono kraniotomię kości czołowej i skroniowej, co jest widoczne do chwili obecnej. Pokrzywdzony został wypisany ze szpitala w dniu 7 grudnia 2022r., jednakże nadal wymaga leczenia i leczenie to kontynuuje. Opinia sądowo – lekarska ustna i pisemna biegłego sądowego specjalisty z zakresu chirurgii Dokumentacja medyczna k. 50, 183v.-184 k. 36, 49 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. P. N. (1) Czyn przypisany oskarżonemu: w dniu 25 listopada 2022r. w pobliżu sklepu (...) w (...), woj. (...), spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu u K. S. poprzez kilkukrotne uderzenie go pięściami po głowie, na skutek czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu w okolicy płata skroniowego lewego z krwawieniem podtwardówkowym po lewej stronie oraz złamania kości skroniowej i ciemieniowej lewej, stanowiących chorobę realnie zagrażającą życiu, przy czym oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym godząc się na spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ------------ OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Wyjaśnienia oskarżonego P. N. (1) Zeznania świadka K. S. Zeznania świadka G. S. Zeznania świadka E. S. (2) Nagranie ze zdarzenia – płyta CD oraz protokół oględzin Zeznania świadka T. W. Zeznania świadka G. G. Zeznania świadka J. P. Opinia sądowo – lekarska ustna i pisemna biegłego sądowego specjalisty z zakresu chirurgii Dokumentacja medyczna Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego P. N. (1) ograniczającym się do przyznania się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Okoliczności popełniania przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego wynikają z zeznań pokrzywdzonego K. S., które są spójne z zeznaniami naocznego świadka- kierującego wówczas samochodem świadka E. S. (2). Zeznania w/w świadków w pełni korespondują natomiast z nagraniem z monitoringu, które w istotnym zakresie utrwaliło przebieg ataku oskarżonego na pokrzywdzonego. Zeznania naocznych świadków pozostają spójne z zeznaniami matki pokrzywdzonego, świadka G. S. oraz mieszkającego wówczas w domu pokrzywdzonego świadka T. W.. Stan zdrowia i samopoczucie pokrzywdzonego opisane spójnie przez w/w świadków w pełni koresponduje z obrazem klinicznym wynikającym z dokumentacji medycznej. Pozostawanie pokrzywdzonego po zdarzeniu cały czas w domu wyklucza, by skutek w postaci stwierdzonych obrażeń głowy powstał w wyniku innych okoliczności, niż ataku jakiego dopuścił się oskarżony. O spożywaniu alkoholu przez oskarżonego pod sklepem tuż przed zdarzeniem zeznali świadkowie tj. G. G. i J. P.. Sąd nie znalazł żadnych podstaw dla kwestionowania wiarygodności i rzetelności dokumentacji medycznej z leczenia pokrzywdzonego, a także opinii biegłego chirurga pisemnej i ustnej dotyczącej stanu zdrowia pokrzywdzonego, gdyż opinie zostały oparte o dokumentację medyczną, są pełne, jasne, zrozumiałe, nie zawierają sprzeczności. Jednocześnie wydane opinie pisemna i ustna w sposób jednoznaczny wskazują na powstałe u pokrzywdzonego obrażenia oraz na charakter tych obrażeń w kontekście kwalifikacji prawnej. Opinia sądowo – lekarska pisemna, następnie ustna, sporządzone zostały w sposób profesjonalny oraz naukowo i logicznie zostały uzasadnione. Dokonane przez biegłego oceny oraz wyprowadzone wnioski są zgodne z doświadczeniem życiowym oraz wskazaniami wiedzy, jak również uzasadnione w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wydane opinie pisemna i ustna nie wymagały uzupełnienia poprzez uzyskanie opinii biegłych innych specjalności. dane o karalności oskarżonego oraz odpis wyroku Dokumenty zostały sporządzone przez osoby do tego uprawnione, ich wiarygodność nie budzi wątpliwości. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------- PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem P. N. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżony P. N. (1) bez powodu, brutalnie zaatakował siedzącego w samochodzie pokrzywdzonego K. S.. Po otwarciu drzwi samochodu zadał mu kilka silnych uderzeń pięścią w głowę. O dużej sile uderzeń świadczą niezbicie obrażenia, jakich doznał pokrzywdzony w efekcie zadanych mu ciosów. Duża siła jest bowiem konieczna, aby spowodować obrażenia w postaci złamania kości skroniowej i ciemieniowej oraz by spowodować stłuczenie mózgu i krwawienie podtwardówkowe. Kilkukrotne uderzanie pięścią w głowę, z dużą siłą jednoznacznie dowodzi, że oskarżony przewidywał powstanie u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i godził się z tym. Swym zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. działając z zamiarem ewentualnym. Pomiędzy zachowaniem oskarżonego, a wystąpieniem skutku zachodzi adekwatny związek przyczynowy. 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.6. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.7. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. N. (1) I i II 1. Oskarżony nie planował wcześniej popełniania przestępstwa, zamiar ten zrodził się nagle. Był wówczas pod wpływem alkoholu. Oskarżony działał bez żadnego powodu, nie został w żaden sposób sprowokowany do tego, by zaatakować pokrzywdzonego; pokrzywdzony został zaatakowany, gdy siedział w samochodzie sąsiada i już odjeżdżali samochodem spod sklepu. Oskarżony był brutalny w działaniu, uderzał pokrzywdzonego, gdy ten siedział na fotelu w samochodzie nie mając możliwości obronić się przed zadanymi ciosami; nie miał możliwości skutecznego zasłonięcia się przed ciosami będąc zaskoczony atakiem, a także z tego powodu, że zajmował pozycję siedzącą w samochodzie. Nie miał także szansy na uniknięcie ataku poprzez ucieczkę. Pokrzywdzony był podczas ataku całkowicie bierny. Oskarżony choć wykazał skruchę na rozprawie, odczytał oświadczenie na rozprawie, to zdaniem sądu skrucha ta nie była prawdziwa, szczera, a zachowanie oskarżonego było przede wszystkim obliczone na uzyskanie najkorzystniejszego rozstrzygnięcia. Do takich wniosków prowadzi to, że oskarżony miał możliwość przeproszenia pokrzywdzonego na rozprawie, czego nie uczynił, prowadzone były także mediacje, które nie przyniosły żadnego skutku, oskarżony wygłosił oświadczenie wówczas, gdy pokrzywdzony nie był obecny na rozprawie, odczytane przez niego słowa były dla niego samego niezrozumiale, używał słów, których sam nie rozumiał, nie potrafił wręcz odczytać swego oświadczenia. Oskarżony znając pokrzywdzonego przez długi czas oprócz słownej deklaracji na rozprawie nie uiścił na rzecz pokrzywdzonego żadnej kwoty nawet symbolicznej, mimo świadomości jego złego stanu zdrowia i bardzo trudnej sytuacji finansowej spowodowanej poprzez działanie oskarżonego, gdyż to ono spowodowało brak możliwości zarobkowania. Inicjatywę co do rekompensaty finansowej przejawiała jedynie babcia oskarżonego. Sąd wymierzając karę miał na uwadze także dotychczasowy sposób życia oskarżonego. Oskarżony był wcześniej dwukrotnie karany, w tym za przestępstwo z użyciem przemocy z art. 207 § 1 k.k. – znęcania się nad swoją matką. Oskarżony był pod działaniem alkoholu, z relacji jego babci wynika, że po alkoholu staje się nerwowy i agresywny. Mimo co do zasady pozytywnej opinii jaką oskarżony ma u swojej babci, to pozostaje to w oczywistej sprzeczności z nadużywaniem przez niego alkoholu, stosowaną przemocą wobec matki, co zakończyło się wyrokiem skazującym oraz opinii jaką ma w środowisku sąsiedzkim , na wsi. Mieszkańcy wsi wyrazili się o oskarżonym w bardzo negatywny sposób, oskarżony nadużywa alkoholu, jest wtedy agresywny, zaczepia ludzi, wyzywa, ucieka się do przemocy jak szarpanie, rzucanie kamieniami, drażni psy. Ludzie boją się oskarżonego – wywiad środowiskowy - k 99. Znajduje to potwierdzanie w nagraniu z monitoringu – tuż po zaatakowaniu pokrzywdzonego oskarżony udał się w kierunku drzwi wejściowych budynku, kopał bez żadnego powodu we framugę drzwi. Jego dotychczasowy styl życia świadczy o braku poszanowania porządku prawnego i wysokim stopniu demoralizacji. Obrażenia jakich doznał pokrzywdzony były dla niego bardzo bolesne, dotkliwe, niebezpieczne dla życia, wymagały pilnej interwencji chirurgicznej; pokrzywdzony do dziś odczuwa skutki tego zdarzenia, ma widoczny uraz głowy, co obrazuje fotografia k. 70, nie może wykonywać czynności, jakie wykonywał do tej pory, wcześniej podejmował zatrudnienie jako brukarz - w chwili obecnej wykonywanie tego rodzaju pracy fizycznej jest niemożliwe. Pokrzywdzony nie może dźwigać, nie może jeździć samochodem, każda wizyta u lekarza, co jest konieczne, wiąże się z silnymi dolegliwościami zdrowotnymi. Pokrzywdzony z uwagi na swe wykształcenie, nabyte umiejętności nie jest w stanie zarobkować w sposób zbliżony do tego, jak to miało miejsce przed zdarzeniem. Pokrzywdzony z powodu stanu zdrowia nie może zrobić większych zakupów, bo nie może dźwigać, nie może przygotować opału, jedynie wykonuje drobne prace domowe będąc zdany na pomoc matki. W świetle powyższego, wysokiego stopnia zawiniania i społecznej szkodliwości, bardzo dotkliwych skutków dla zdrowia pokrzywdzonego, okoliczności przedmiotowych i podmiotowych oraz doczasowego stylu życia sąd uznał, że kara sprawiedliwa, spełniająca swe cele i jednocześnie odpowiadająca dyrektywom wymiaru kary to kara 4 lat pozbawienia wolności. Sąd mając na uwadze okoliczności czynu, postawę oskarżonego, nie znalazł żadnych podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary, o co wnioskował obrońca oskarżonego. Jednocześnie sąd w całości podzielił stanowisko pełnomocnika pokrzywdzonego w zakresie wysokości kwoty zadośćuczynienia. Krzywda, jakiej doświadczył pokrzywdzony jako osoba dość młoda jest ogromna i będzie odczuwalna dla pokrzywdzonego do końca życia. Stan zdrowa pokrzywdzonego spowodowany przedmiotowym zdarzeniem znacznie utrudnia zwykłe czynności życia codziennego, uniemożliwia także wykonywanie pracy fizycznej, a tym samym zdecydowanie ogranicza możliwości zarobkowania przez pokrzywdzonego. Stąd kwota która zrekompensuje krzywdy doznane przez pokrzywdzonego została określona na 100 tyś. zł. 1 Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności ------ 6. inne zagadnie nia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd wyrokując zastosował przepisy względniejsze dla oskarżonego, przed zmianą ustawy z dniem 1 października 2023r., z uwagi na surowszą sankcję karną za czyn z art. 156 § 1 k.k. po tej dacie. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Oskarżyciel posiłkowy K. S. występował z pełnomocnikiem z wyboru. Uwzględniając liczbę rozpraw, w których uczestniczył pełnomocnik oraz stawki adwokackie wynikające z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie sąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego poniesione przez niego koszty ustanowienia w sprawie pełnomocnika - łącznie kwotę 2160 zł. (1200 zł pierwszy termin rozprawy, trzy kolejne po 240 zł. uwzględniając także udział w mediacjach) oraz koszt dojazdu pełnomocnika do sądu. IV. Oskarżony P. N. (1) nie posiada majątku, obecnie podjął zatrudnienie z dochodem 1700 zł miesięcznie, nie ma nikogo na utrzymaniu. Mając na uwadze jego sytuację majątkową, zdrowotną, zobowiązania finansowe nałożone wyrokiem sąd uznał, że oskarżony jest w stanie częściowo uiścić koszty sądowe, do kwoty 500 zł. W dalszej części koszty sądowe zostały przejęte na rachunek Skarbu Państwa. 1 Podpis Beata Chojnacka Kucharska
II K 821/19
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKa 238/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 września 2017 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska-Drążek Sędziowie: SA – Ewa Jethon SO del. – Anna Kalbarczyk (spr.) Protokolant: Olaf Artymiuk przy udziale Prokuratora Hanny Gorajskiej – Majewskiej po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 roku w Warszawie sprawy K. S., ur. (...) w W., syna R. i I. z d. B. oskarżonego o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 roku sygn. akt V K 5/15 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. S.;

2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu K. S. kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 13 kwietnia 2017 roku do dnia 15 września 2017 roku;

3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. P. kwotę 738 zł, w tym 23% VAT, z tytułu zwrotu kosztów obrony oskarżonego K. S. z urzędu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie;

4. zwalnia oskarżonego K. S. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt V K 5/15 oskarżony K. S. został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z tym, że przyjęto, że ujawnione u pokrzywdzonego obrażenia ciała spowodował poprzez zadanie mu licznych urazów przy użyciu tępego narzędzia oraz narzędzia tępego o podłużnym obłym kształcie i za to na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k. skazano go na karę 8 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 12 czerwca 2014 roku, od dnia 15 października 2014 roku do dnia 18 czerwca 2015 roku oraz od dnia 21 lipca 2015 roku do dnia 13 kwietnia 2017 roku.

Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. Sąd orzekł w przedmiocie dowodów rzeczowych i nakazał zwrócić oskarżonemu K. S. dowody rzeczowe wymienione pod poz. 1–4 w wykazie na k. 224, M. S. dowody wymienione pod poz. 5 i 15 w wykazie na k. 224, i nakazał zniszczenie dowodów rzeczowych wymienionych pod poz. 10a, 11–14 i 16–18 w wykazie na k. 224–225. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu wynagrodzenie za obronę przed sądem pierwszej instancji oraz zwolnił oskarżonego od opłaty i kosztów postępowania przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego. Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie zaskarżył w całości i zarzucił mu na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść na skutek przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżony K. S. poprzez zadanie licznych uderzeń spowodował urazy ciała pokrzywdzonego A. S. skutkujące jego zgonem, podczas gdy prawidłowa analiza wszystkich dowodów nie pozwala na uznanie, iż dopuścił się zarzucanego czynu.

Ponadto obrońca zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, mianowicie art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego oraz dokonanie tej oceny niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez nie danie wiary zeznaniom świadka A. R. złożonym bezpośrednio po zdarzeniu, natomiast uznanie za spójne, wiarygodne i mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie zeznania tego świadka złożone kilka miesięcy później, w których odmiennie przedstawia najistotniejsze momenty zdarzenia.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie K. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego jest niezasadna, albowiem zawarte w środku odwoławczym zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych są chybione, tym samym nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd meriti prawidłowo przeprowadził postępowanie, wyjaśnił w jego trakcie wszystkie, istotne dla wydania rozstrzygnięcia okoliczności, przy czym nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, w tym tych, które wskazane zostały w zarzucie drugim apelacji. Zebrane dowody zostały ocenione wszechstronnie, nie wykraczając przy tym poza ramy zakreślone dyspozycją art. 7 k.p.k., co sprawia, że ocena ta pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu, zaś efektem dokonanej przez sąd I instancji oceny dowodów są prawidłowe ustalenia faktyczne.

Natomiast zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, lecz powinien zasadnie zmierzać do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd, oceniając zebrany materiał dowodowy. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd I instancji, a zwłaszcza tylko na wyjaśnieniach oskarżonego, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2010 roku II AKa 162/10).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do postawionego w apelacji zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uznania dowolności oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności zeznań świadka A. R.. Zdaniem Sądu Apelacyjnego oceny wyżej wskazanego dowodu, jak również i pozostałych dowodów wyszczególnionych w uzasadnieniu środka zaskarżenia, tj. J. M. (poprzednio R.), G. F., A. W. Sąd meriti dokonał w sposób kompleksowy i uwzględniający zasady logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego.

Dla skuteczności zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. konieczne jest nie tylko wskazanie, które konkretnie dowody zostały zdaniem autora apelacji dowolnie ocenione przez Sąd meriti, ale również w czym konkretnie owa dowolność w zakresie poszczególnych dowodów się przejawia. Obrońca oskarżonego ową dowolność postrzega w braku obdarzenia wiarygodnością pierwszych zeznań świadka A. R. złożonych w trakcie jego przesłuchania w dniu 12 czerwca 2014 roku. Faktem jest, że Sąd Okręgowy nie obdarzył wiarą tychże zeznań w całości, odmawiając wiarygodności depozycjom świadka, że odgłosy awantury dobiegające z działki oskarżonego miał usłyszeć po około 30 – 40 minutach od wyjścia oskarżonego S., gdy na działce nikogo już nie było, a owa awantura miała trwać około godziny.

Sąd w sposób wyczerpujący i logiczny wyjaśnił powody takiej konstatacji. Zgodzić się należy ze stwierdzeniem sądu, że po pierwsze zostały one zmienione i doprecyzowane przez samego świadka, po wtóre zeznania o takiej treści pozostają w sprzeczności z zeznaniami świadka G. F., który twierdził, że po powrocie z działki oskarżonego, na którą udał się z J. M. (R.) spotkanie przy ognisku wciąż trwało. Co więcej z zeznań świadka G. F. wynika, że oskarżony powiedział mu przed pójściem na jego działkę celem sprawdzenia stanu pokrzywdzonego, że „ chwilę przed pokłócili się, posprzeczali i poszarpali z Siwym” (k. 143).

Tożsamej treści zeznania, choć z innej perspektywy, gdyż świadek nie uczestniczyła w spotkaniu towarzyskim, zostały złożone przez J. M. (R.). Zeznała ona, że bojąc się pójść samej na działkę poprosiła G. F., by towarzyszył jej sprawdzić co się dzieje z pokrzywdzonym. T. jak świadek G. F. podał, że oskarżony prosząc o sprawdzenie co się dzieje z (...) stwierdził, że się pokłócili i pobili. Oskarżony dodatkowo powiedział J. M. (R.), że „ nie wiem czy go nie zabiłem”. Świadek M. również potwierdziła, że gdy wyszli z działki oskarżonego G.

F. udał się ponownie na ognisko. Jak już było wspomniane sam świadek A. R. słuchany na etapie postępowania przygotowawczego, w niedalekiej odległości czasowej od zdarzenia, bo w dniu 11 września 2014 roku, sprecyzował swoje zeznania. Czasu trzech miesięcy nie można uznać za długi okres, jak sugeruje obrońca, który nie pozwalałby świadkowi na doprecyzowanie swoich zeznań. A. R. zeznał wówczas, że (...), jak określał oskarżonego kilkakrotnie wychodził do siebie na działkę i był zdenerwowany na (...) z powodu rozbieżnych zdań w kwestii ilości posiadanych przez pokrzywdzonego pieniędzy.

Za którymś razem po wyjściu oskarżonego świadek A. R. udał się za domek i słyszał wówczas awanturę pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym. Później po tej awanturze przyszedł oskarżony wraz z J. M. (R.) i zawołali G. F.. Do pierwszych zeznań świadka A. R. sąd meriti słusznie podszedł z ostrożnością albowiem nie odzwierciedlały one w całości przebiegu zdarzeń, co wynikać może z czasu, kiedy były składane (świadek w noc zdarzenia spożywał alkohol) i sposobem przesłuchania. Zauważyć bowiem należy, że w trakcie pierwszych zeznań świadek A.

R. nie wspominał o obecności J. M. (R.) tego wieczoru, czy też udania się G. F. na działkę oskarżonego. Nie powoduje to a priori niewiarygodności zeznań świadka jako całości, a świadczy jedynie o małej szczegółowości pierwszych depozycji, które zostały przez samego świadka doprecyzowane. Jego zeznania złożone we wrześniu 2014 roku, czyli w niewielkim odstępie czasowym odpowiadają faktycznemu przebiegowi zdarzeń, albowiem są osadzone w kontekście czasowym wynikającym z zeznań innych świadków. Niemożność przesłuchania świadka w toku postępowania sądowego nie dezawuuje jego zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym.

Sąd poczynił szereg czynności mających na celu ustalenie miejsca pobytu tego świadka, co niestety okazało się niemożliwe. Zeznań świadka A. R. złożonych w dniu 11 września 2014 roku nie podważają także zeznania A. W.. Świadek ten powiedział, że następnego dnia rano A. mówił mu, że „ K. i Siwy się wyzywali”. Sam tej awantury nie słyszał, bo poszedł spać około godziny 22:00. Ustalając czas, kiedy doszło do popełnienia przestępstwa pamiętać należy, że wszyscy świadkowie podawali godziny orientacyjnie. Potwierdzeniem natomiast zeznań świadków A.

R., G. F. i J. M. (R.) są wyniki oględzin ciała na miejscu zdarzenia i orientacyjne określenie czasu zgonu pokrzywdzonego: od około 12 do 48 godzin od momentu oględzin – protokół zewnętrznych oględzin zwłok na miejscu ich znalezienia został sporządzony w dniu 12 czerwca 2014 roku o godzinie 11:15 (k. 17). Jak zeznali świadkowie J. M. (R.) i G. F. na działkę oskarżonego udali się w granicach godziny 22 i pokrzywdzony leżał już bez ruchu na materacu. Nie bez znaczenia dla oceny czasu zadania obrażeń skutkujących zgonem pokrzywdzonego jest dodatkowo opis położenia i ułożenia ciała opisywany przez świadków J.

M. (R.) i G. F., który koreluje z opisem ułożenia ciała w protokole zewnętrznych oględzin zwłok. Mając powyższe na względzie potwierdzić należy, że zeznania świadków J. M. (R.), A. R. i G. F. zostały prawidłowo ocenione przez sąd meriti, a one wykluczają wersję przedstawioną przez oskarżonego. Nie można zgodzić się nadto z apelującym, że Sąd nie uwzględnił przy ocenie osobowych źródeł dowodowych faktu, że A. R., S. R., G. F., A. W. i G. W. byli tego wieczoru i nocy pod wpływem alkoholu. Jak wynika z uzasadnienia Sądu okoliczność ta została wzięta pod uwagę, i mając ją na uwadze, sąd dokonał analizy wypowiedzi świadków pod względem chronologicznym.

Natomiast świadek J. M. (R.) nie spożywała tego dnia alkoholu. Kontrola odwoławcza wyroku sądu okręgowego nie potwierdziła również wadliwej i sprzecznej z dyspozycją art. 7 k.p.k. oceny wyjaśnień oskarżonego, o czym mowa w uzasadnieniu apelacji. Słusznie sąd meriti nie obdarzył wiarą wyjaśnień oskarżonego, który twierdził, że widział pokrzywdzonego ostatni raz w okolicy ul. (...). Tej wersji zdarzenia przeczy pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie w postaci przede wszystkim wskazanych powyżej zeznań świadków A.

R., J. M. (R.), G. F., wspomnianego już protokołu zewnętrznych oględzin zwłok na miejscu ich znalezienia, orientacyjne określenie czasu zgonu, jak również opisywane przez świadków ułożenie ciała A. S.. Zupełnie uwadze obrońcy uchodzi fakt, że oskarżony potwierdził w rozmowie ze świadkami J. M. (R.), jak również G. F., to że pokłócił się i pobił z pokrzywdzonym, obawiał się nawet, że go zabił. Stąd też wynikła jego prośba, by poszli oni na działkę sprawdzić co się dzieje z A. S.. Ocena wyjaśnień oskarżonego w konfrontacji z wyżej wymienionymi dowodami zasługuje na pełną aprobatę, jako prawidłowo dokonana w oparciu o przepis art. 7 k.p.k.

Wybiórcze eksponowanie tylko okoliczności korzystnych dla oskarżonego bez powiązania z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego nie może odnieść oczekiwanego przez obrońcę skutku w postaci uniewinnienia oskarżonego od popełniania zarzucanego mu czynu. Ustalając przebieg zdarzenia będącego przedmiotem tej sprawy Sąd Okręgowy nie popełnił błędu i w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały ujawnione w toku postępowania sądowego oraz omówione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.

Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu orzekającego zarówno w zakresie winy oskarżonego jak i oceny prawnej jego działania. Reasumując powyższe rozważania dotyczące wskazanych zarzutów stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania wskazanych przez skarżącego, poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które mają pełne oparcie w materiale dowodowym sprawy, jak również w sposób właściwy zakwalifikował przypisane oskarżonemu zachowanie. Odnosząc się zaś do kwestii wymiaru kary orzeczonej oskarżonemu na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 i 2 k.k. Sąd wymierzając karę sprawcy przestępstwa bierze pod uwagę stopień winy, stopień społecznej szkodliwości czynu oraz cele wychowawcze i zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć wobec skazanego.

Orzekanie o karze ma charakter indywidualny i jest procesem do pewnego stopnia subiektywnym, obejmującym dokonanie wyboru i zastosowanie odpowiedniej represji karnej właściwej dla konkretnej sytuacji i konkretnego sprawcy. Z tych powodów zasady i dyrektywy orzekania w przedmiocie kary zawarte w art. 53 k.k. pozostawiają organowi orzekającemu pewien zakres swobody w procesie jej wymierzania. Wymiar kary orzeczony przez Sąd Okręgowy zasługuje na pełną aprobatę. Powtórzyć należy za sądem meriti, że do okoliczności obciążających zaliczyć należy wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, popełnienie czynu pod wpływem alkoholu, wielokrotna karalności oskarżonego, jak również to, że czynu tego oskarżony dopuścił się z błahego powodu.

Trudno natomiast dopatrzyć się w sprawie okoliczności łagodzących. W opisanej sytuacji nie można zatem uznać, że orzeczona oskarżonemu K. S. kara ośmiu+ lat pozbawienia wolności nosi cechy rażącej surowości, w rozumieniu w art. 438 pkt 4 k.p.k., a tylko w takiej sytuacji istniałaby podstawa do korekty zaskarżonego wyroku w omawianym zakresie. Mając na uwadze powyższe utrzymano w mocy zaskarżony wyrok stosownie do treści art. 437 § 1 k.p.k. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 13 kwietnia 2017 roku do dnia 15 września 2017 roku, natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 634 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k., § 4 ust. 1 w zw. z § 17 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.