II K 1082/16 · Sąd powszechny

Sygn. akt V K 247/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 maja 2021 r. Sąd Rejonowy w. G. w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w W. w składzie: Przewodniczący – SSR Dorota Scott - Sienkiel Protokolant – sekr. sąd. Marta Kornacka w obecności Prokuratora ------------------- po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2021 r. na rozprawie sprawy Z. U. (1) urodzonego (...) w m. R. (Niemcy) syna W. i A. z d. S. oskarżonego o to, że: w dniu 22 maja 2020r. około godz. 14:53 w W. na ul. (...) na drodze nr K-63 kierując samochodem osobowym marki T. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zobowiązany był do przestrzegania zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego, nie zachował szczególnej ostrożności, w wyniku czego potrącił znajdującego się na oznakowanym przejściu dla pieszych R. Z. (1), w następstwie czego pieszy doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk tj. o czyn z art. 177§1 kk 1. Uznając, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, jednocześnie ustalając, że do czynu doszło na drodze wojewódzkiej (...), na podstawie art. 66§1 i 2 kk, art. 67§1 kk postępowanie karne wobec oskarżonego Z. U. (1) warunkowo umarza na okres próby 1 (jeden) roku. 2. Na podstawie art. 67§3 kk nakłada na oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę pokrzywdzonemu R. Z. (1) kwoty 6.000,00 (sześć tysięcy 00/100) złotych. 3. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 1.682,10 (tysiąc sześćset osiemdziesiąt dwa 10/100) złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt V K 247/20 Je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt ó rych czyn ó w lub niekt ó rych oskar ż onych, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do cz ęś ci wyroku obj ę tych wnioskiem. Je ż eli wyrok zosta ł wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygni ę cie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do informacji zawartych w cz ęś ciach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. Z. U. (1) w dniu 22 maja 2020r. około godz. 14:53 w W. na ul. (...) na drodze wojewódzkiej (...) kierując samochodem osobowym marki T. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zobowiązany był do przestrzegania zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego, nie zachował szczególnej ostrożności, w wyniku czego potrącił znajdującego się na oznakowanym przejściu dla pieszych R. Z. (1), w następstwie czego pieszy doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Z. U. (1) jest mieszkańcem W.. W dniu 22 maja 2020r. ok. godz. 14:50 kierował swoim samochodem marki T. (...) o nr (...). Poruszał się ulicą (...) w W., jechał w kierunku K.. W tym samym czasie R. Z. (2) wracał do domu ze spaceru ze swoim psem, którego prowadził na smyczy. Na skrzyżowaniu ul. (...) chciał przejść przez jednię po przejściu dla pieszych, które posiada wysepkę. Kiedy rozejrzał się, zauważył nadjeżdżające (...). Ponieważ w ocenie R. Z. (2) znajdowało się ono w znacznej odległości, postanowił wejść na przejście. Do wysepki pierwszy dotarł pies. Gdy R. Z. (2) zbliżał się do niej zauważył, że pojazd zbliża się do niego i nie hamuje. Chwilę później został uderzony przez auto kierowane przez Z. U. (1) w lewe udo i lewe ramię. Upadł na jezdnię, rozcinając sobie głowę. Z. U. (1) zatrzymał się, wysiadł z samochodu i podszedł do pokrzywdzonego. Czekał wraz z nim do przyjazdu służb ratunkowych i policji, które wcześniej zostały wezwane przez świadków zajścia. częściowo wyjaśnienia Z. U. k. 167v zeznania R. Z. k. 167v - 168, 14-15, 55 protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 5-6 protokół oględzin pojazdu k. 7-8 materiał poglądowy z płytą k. 23-24, 27 szkic wypadku drogowego k. 25,26 opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 63-81, 117-121 W wyniku zaistniałego wypadku R. Z. (2) doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków dokumentacja medyczna k. 57 opinia lekarska k. 59 W chwili zaistnienia wypadku oskarżony Z. U. (1) był trzeźwy. protokół użycia A. k. 3,4 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu częściowo wyjaśnienia Z. U., protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, protokół oględzin pojazdu, materiał poglądowy z płytą, szkic wypadku drogowego, dokumentacja medyczna, protokół użycia A., zdjęcia, pismo z Zarządu Dróg Wojewódzkich Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego Z. U. (1) w takim zakresie, w jakim przyznał się do udziału w zdarzeniu z dnia 22 maja 2020r. czyli kierowania samochodem marki T. (...) o nr (...) i potrącenia na pasach R. Z. (2). Wyjaśnienia te korespondują z dowodami, które stanowiły podstawę dokonanych ustaleń faktycznych, a które sąd uznał za jasne, logiczne i niebudzące żadnych wątpliwości. Za takie sąd uznał relację pokrzywdzonego oraz zebraną w sprawie dokumentację, której nikt nie kwestionował. opinia lekarska, opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego Opinie biegłych zasługują na uwzględnienie, z uwagi na to, że są jasne, logiczne, zawierają przekonującą argumentację a nadto nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Z treści o pinii biegłego z zakresu medycyny wynika, że R. Z. (2) doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk. Zdaniem biegłego obrażenia te mogły powstać w wyniku potrącenia pieszego przez samochód osobowy i jego upadek na twarde podłoże. Biegły z zakresu wypadków drogowych wskazał, że w przedmiotowej sprawie zasady obowiązujące w ruchu drogowym naruszyli obaj jego uczestnicy. Kierowca pojazdu marki T. nie przestrzegał zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego czyli nie zachował szczególnej ostrożności zbliżając się do oznakowanego przejścia na pieszych. Kierowca winien bowiem uwzględnić możliwość pojawienia się na nim pieszego, ma również obowiązek obserwacji chodnika, a wszelkie ewentualne przeszkody obserwacyjne powinny wzbudzić czujność kierowcy i skłonić go do zmniejszenia prędkości. Zasady postępowania ze szczególną ostrożnością naruszył również pieszy, gdyż przechodząc po przejściu nie obserwował zbliżającego się (...), nie upewnił się, czy może bezpiecznie przejść przez jezdnię (opinia k. 63-91). Jednocześnie w ocenie biegłego to zachowanie kierowcy pojazdu T. (...) o nr rej. (...) było bezpośrednią przyczyna zaistnienia wypadku, gdyż nie obserwował on z należytą uwagą przedpola jazdy. Biegły wskazał, że najbardziej prawdopodobny przebieg wypadku był taki, że Z. U. (1) zbliżał się do przejścia z prędkością 25 km/h i gdy był w odległości ponad 31-37 m, widział wchodzącego (wbiegającego) na przejście psa na smyczy, a mimo tego nie podjął manewru zmniejszenia prędkości do bezpiecznej, zaś manewr zatrzymania podjął bezpośrednio przed przejściem. Do zderzenia doszło na przejściu, zaś układ hamulcowy nie został wykorzystany w pełni, z niewiadomych przyczyn. Nadto biegły wskazał, że skoro kierowca pojazdu widział na przejściu psa na smyczy (jak sam kierowca deklaruje), to czas jaki upłynął od wejścia na jezdnię psa na przejście do czasu, gdy nastąpiło zdarzenie T. z pieszym, był wystarczający na swobodne zatrzymanie pojazdu, bez konieczności wykonywania emocjonalnych manewrów obronnych, nie tylko przy prędkości deklarowanej przez kierowcę (25 km/h), ale również przy prędkość znacznie jej przekraczającej. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu częściowo wyjaśnienia oskarżonego Z. U. zeznania A. O., K. R., I. J., M. S., S. C., E. M., J. G. Sąd nie uwzględnił wyjaśnień oskarżonego Z. U. (1) w takim zakresie, w jakim stwierdził iż do wypadku doszło dlatego, że pokrzywdzony z psem wtargnął na przejście dla pieszych. Oskarżony podał jednocześnie, że nie zdążył zahamować, ponieważ stało się to w chwili, gdy znajdował się swoim samochodem 5 metrów od przejścia. Tej wersji zdarzeń nie potwierdził jednak pokrzywdzony. Podał on, że zaraz po wypadku rozmawiał z kierowcą pojazdu. Z. U. (1) stwierdził wówczas, że nie wie jak do niego doszło, bo nie widział pieszego (zeznania R. Z. k. 55) Co prawda świadek I. J. (2) podała, że wydawało się jej, iż to pies pociągnął pieszego na pasy i wtedy pokrzywdzony przewrócił się (zeznania I. J. k. 168, 46), jednak nie wydaje się to możliwe z uwagi na wielkość psa (mały kundel zdjęcie k. 56). Nadto z okoliczności sprawy wynika, że pies nie został potrącony, gdyż znajdował się już na wysepce, zaś pieszy do tej wysepki dochodził. Pokonanie takiej odległości nie byłoby możliwe, gdyby doszło do nagłego wtargnięcia na jezdnię. Nic do sprawy nie wniosły zeznania osób, które nie były bezpośrednimi świadkami tego zajścia, bo pojawiły się na miejscu po wypadku lub będąc w pobliżu miejsca zdarzenia po prostu nie widziały jego przebiegu. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W art. 177§1 kk spenalizowane zostało przestępstwo wypadku w komunikacji, którego skutkiem są obrażenia ciała powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. Istota tego przestępstwa od strony przedmiotowej polega na naruszeniu zgeneralizowanych reguł ostrożnego postępowania z określonymi dobrami i spowodowanie w wyniku tego określonej szkody. Przepis ten zawiera dwie klauzule nieumyślności: jedną odnoszącą się do naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu, wyrażoną zwrotem „naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa” i drugą dotyczącą skutku, zawartą w sformułowaniu „powoduje nieumyślnie wypadek”. O charakterze całego przestępstwa przesądza ta druga klauzula. A zatem niezależnie od tego, czy sprawca występku naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym umyślnie, czy nieumyślnie, popełnia on przestępstwo nieumyślne. Sposób naruszenia zasad nie rzutuje na stronę podmiotową całego przestępstwa, ale wpływa na zawartość bezprawia; jest ono większe w razie umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa, mniejsze w przypadku ich nieumyślnego naruszenia (por. R. Stefański, Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu i w komunikacji. Komentarz, Warszawa 2000, s. 222-223; M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Odpowiedzialność za spowodowanie wypadku komunikacyjnego w świetle regulacji nowego Kodeksu Karnego z 1997r., Cześć I, Pal. 1999, Nr 1-2, s. 23). Jak podnosi się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa zachodzi wtedy, gdy sprawca świadomie postępuje wbrew zakazom lub nakazom, co w konsekwencji staje się przyczyną spowodowania skutków wskazanych w art. 177 kk. Nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym może zdarzyć się zwłaszcza wtedy, gdy dokonanie określonego manewru jest wynikiem błędnej (ze strony sprawcy) oceny istniejącej sytuacji w ruchu (wyr. SN z 19.10.1976r. ,Rw 273/76, OSNKW 1976, Nr 12, poz. 153). Nadto art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137) stwierdza, że kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych jest zobowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu, a art. 2 pkt 22 tej ustawy definiuje „szczególną ostrożność” jako zwiększenie uwagi i dostosowanie się do warunków i sytuacji na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń nie budzi najmniejszych wątpliwości, że oskarżony Z. U. (1) naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie obserwując w należyty sposób przedpola jazdy, nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu R. Z. (1), w wyniku czego doszło do jego potrącenia. Kierowca zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zawsze musi się liczyć z możliwością pojawienia się na jezdni pieszego. Ma przy tym obowiązek obserwacji chodnika, a ewentualne przeszkody winny wzbudzić u kierowcy ostrożność i zmniejszenie prędkości do bezpiecznej (opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 69). Tego obowiązku oskarżony nie dochował. Do wypadku doszło w ciągu dnia, przy dobrych warunkach pogodowych, na prostym odcinku drogi, na przejściu dla pieszych. Co prawda w obrębie przejścia dla pieszych występowało zadrzewienie, które mogło utrudniać obserwację, jednakże jej nie wykluczało. Taka okoliczność powoduje jedynie, że od kierowcy pojazdu wymaga się większej ostrożności i jazdy z taką prędkością, by mógł skutecznie zareagować na zmieniające się na drodze warunki. Sąd ustalił, że do wypadku doszło na drodze wojewódzkiej (...), co należało uwzględnić w opisie czynu przypisanego oskarżonemu. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☒ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania Zgodnie z treścią art. 66§1 kk Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie doszło do spełnienia przesłanek warunkowego umorzenia, odnoszących się do osoby oskarżonego. Przede wszystkim został spełniony wymóg, aby nie był on karany za przestępstwo umyślne, a jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniały przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Oskarżony Z. U. (1) nie był dotychczas karany sądownie (k. 154 ) i nie wchodził w konflikty z prawem, a z jego postawy przyjętej w toku postępowania wynika, iż prowadzi w pełni ustabilizowany tryb życia i właściwie funkcjonuje w społeczeństwie, środowisku rodzinnym i najbliższym otoczeniu. Nie bez znaczenia pozostaje postawa oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, który zainteresował się stanem pokrzywdzonego zaraz po wypadku, został przy nim do czasu przyjazdu służb ratunkowych i policji. Pozytywna ocena i dotychczasowe życie mają charakter prognostyczny i prowadzą Sąd do przekonania, że mimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa ( art. 66 § 1 kk in fine). Zaznaczyć przy tym należy, że warunkowe umorzenie postępowania nie jest skazaniem, ale szansą. Jest środkiem, który ma na celu poddanie sprawcy próbie przez wskazany w wyroku czas biegnący od uprawomocnienia się wyroku. Jednakże w przypadku niewłaściwego zachowania oskarżonego w okresie próby Sąd ma możliwość podjęcia warunkowo umorzonego postępowania. W ocenie Sądu okres próby 1 roku będzie wystarczający dla osiągnięcia wobec sprawcy celów wychowawczych i prewencyjnych, tym samym zapobiegnie powrotowi oskarżonego do przestępstwa. ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Z. U. 2 2 Umarzając warunkowo postępowanie karne, jeśli sprawca wyrządził swoim czynem krzywdę, sąd powinien ( w miarę możliwości dostrzeganych po stronie sprawcy) zobowiązać sprawcę do jej zadośćuczynienia. Zakres tego obowiązku powinien uwzględniać również przyczynienie się pokrzywdzonego do powstania szkody (art. 362 kc). Umiejscowienie przepisu art. 362 kc wskazuje jednoznacznie, że przyczynienie się poszkodowanego ma prawną doniosłość w każdym wypadku odpowiedzialności odszkodowawczej, a więc odnosi się do każdego uszczerbku, z którym ustawa łączy obowiązek jego naprawienia, a więc zarówno do uszczerbku majątkowego (szkody), jak i niemajątkowego (krzywdy). Przepis art. 67§3 kk nie określa formy zadośćuczynienia za krzywdę. W tej sytuacji dla wskazania formy owego zadośćuczynienia należy odwołać się do przepisów kc, a zwłaszcza art. 445§1 i art. 448 kc, które ograniczają ją tylko do zapłaty określonej sumy pieniężnej. M. K., R. Z., (red.) Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Art. 1–116. Wyd. 5, W. (...). P. (red.), Kodeks cywilny. T. I. Komentarz. Art. 1–449 10 , Wyd. 10, W. 2020. Sąd nałożył na oskarżonego Z. U. obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę pokrzywdzonemu R. Z. (1) kwoty 6.000 zł. Sąd miał na względzie potrzebę rekompensaty w wymiarze materialnym krzywdy wyrządzonej pokrzywdzonemu wskutek wypadku. Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia Sąd uwzględnił cierpienie fizyczne i psychiczne, jakiego doświadczył R. Z. (1), pogorszenie stanu jego zdrowia, konieczność długotrwałego leczenia i rehabilitacji. Jednocześnie Sąd uwzględnił to, że swoim zachowaniem pokrzywdzony przyczynił się do zaistniałego zdarzenia naruszając zasady postępowania ze szczególną ostrożnością poprzez niewystarczającą obserwację sytuacji na drodze i wejście na przejście dla pieszych, gdy nie upewnił się, czy jest to bezpieczne. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosowa ł określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 Zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 1.682,10 złotych, na którą złożyły się: koszt uzyskania danych o karalności, ryczałt za korespondencję oraz należność biegłego z zakresu medycyny sądowej oraz techniki samochodowej i ruchu drogowego Podpis

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.

W sprawie tej ustalono, że w dniu 2 kwietnia 2019r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 21 kwietnia 2012r.

Sygn. akt II K 490/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2021 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: 1.Przewodniczący – SSR Tomasz Zieliński Protokolant – sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w (...)- ----------- po rozpoznaniu w dniu 28.08.2020 r., 29.01.2021 r. sprawy Ł. S. urodz. (...) w G. syna K. J. i B. z d. K. oskarżonego o to, że: W dniu 24 marca 2014 r. w G. na terenie SP ZOZ G. przy ul. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dn. 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym m-ki O. (...) nr rej. (...) podczas manewru cofania na drodze wewnętrznej jednojezdniowej gdzie obowiązują zasady ruchu drogowego nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu R. J. poruszającemu się tą drogą, w wyniku czego doszło do jego potrącenia poprzez najechanie lewym tylnym kołem w/w pojazdu na prawą stopę pieszego, w następstwie którego R. J. doznał obrażeń ciała w postaci złamania V-tej kościści śródstopia prawego, powodujących naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu, tj. o czyn z art. 177§1 kk 1. Oskarżonego Ł. S. uznaje za winnego tego, że w dniu 24 marca 2014 r. na terenie SP ZOZ w G. przy ul. (...) wyznaczonym jako strefa ruchu nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 3 i art. 17 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym m-ki O. (...) nr rej. (...) podczas włączania się do ruchu, wykonując manewr cofania na drodze wewnętrznej jednojezdniowej nie zachował szczególnej ostrożności w szczególności nie sprawdzając czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu oraz nie ustępując pierwszeństwa nieprawidłowo poruszającemu się z naruszeniem art. 11 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym poza chodnikiem po jezdnio prawą stroną drogi R. J., w wyniku czego doszło do jego potrącenia poprzez najechanie lewym tylnym kołem w/w pojazdu na prawą stopę pokrzywdzonego, w następstwie którego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania V-tej kościści śródstopia prawego, powodujących naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu tj. występku z art. 177§1 kk i za to na podstawie art. 177§1 kk przy zastosowaniu art. 37a kk w zw. z art. 4§1 kk w zw. z art. 33§1 i 3 kk skazuje go na karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna równa się kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. 2. Na podstawie art. 46§2 kk orzeka od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego R. J. nawiązkę w kwocie 2.000,00 (dwa tysiące) złotych. 3. Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 616§1 pkt 2 kpk zasądza tytułem zwrotu poniesionych wydatków w związku z ustanowieniem pełnomocnika od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego R. J. kwotę 5.000,00 (pięć tysięcy) złotych. 4. Zwalnia oskarżonego od uiszczenia opłaty i ponoszenia kosztów sądowych w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 490/14 Je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt ó rych czyn ó w lub niekt ó rych oskar ż onych, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do cz ęś ci wyroku obj ę tych wnioskiem. Je ż eli wyrok zosta ł wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygni ę cie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do informacji zawartych w cz ęś ciach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. Ł. S. W dniu 24 marca 2014 r. na terenie SP ZOZ w G. przy ul. (...) wyznaczonym jako strefa ruchu nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 3 i art. 17 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym m-ki O. (...) nr rej. (...) podczas włączania się do ruchu, wykonując manewr cofania na drodze wewnętrznej jednojezdniowej nie zachował szczególnej ostrożności w szczególności nie sprawdzając czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu oraz nie ustępując pierwszeństwa nieprawidłowo poruszającemu się z naruszeniem art. 11 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym poza chodnikiem po jezdnio prawą stroną drogi R. J., w wyniku czego doszło do jego potrącenia poprzez najechanie lewym tylnym kołem w/w pojazdu na prawą stopę pokrzywdzonego, w następstwie którego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania V-tej kościści śródstopia prawego, powodujących naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu tj. występek z art. 177§1 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Rozwożenie przez oskarżonego Ł. S. zatrudnionego w transporcie wewnętrznych SPZOZ w G. jako kierowca w dniu 24.03.2014 r. samochodem ciężarowym marki O. (...) nr rej. (...) wspólnie z A. S. (1), również pracownikiem szpitala w G. płynów infuzyjnych oraz leków i w związku z tym po dojechaniu ok. godz., 10:00 drogą wewnętrzną jednojezdniową o nawierzchni asfaltowej blisko wejścia do oddziału zakaźnego zaparkowanie pojazdu przodem do budynku (...) na jezdni ok. 0,8 m od lewej krawędzi. 2. Pozostanie Ł. S. po zaparkowaniu w samochodzie w czasie, gdy A. S. (1) udał się do oddziału zakaźnego, aby zanieść kartony z zamówionymi lekami, a następnie, gdy wrócił i zajął miejsce pasażera po schowaniu przez oskarżonego telefonu, z którego w międzyczasie korzystał uruchomienie silnika w celu włączenia się do ruchu poprzez wykonanie manewru cofania, do którego przystąpił patrząc jedynie w zewnętrzne lusterka, nie sprawdzając przy tym, czy nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu i czy nie zachodzi konieczność ustąpienia pierwszeństwa innemu uczestnikowi ruchu. 3. Poruszanie się pieszo po zaparkowaniu samochodu na parkingu przed izbą przyjęć szpitala w G. w dniu 24.03.2014 r. ok. godz. 10:00 mieszkańców K. R. J., który przyjechał na wizytę do urologa i towarzyszącej mu żony G. J. w kierunku poradni urologicznej, początkowo chodnikiem, a następnie gdy skończył się częściowo prawą stroną jezdni i poboczem drogi wewnętrznej, na której po ich lewej stronie stał samochód ciężarowy marki O. (...), z siedzącym wewnątrz kierowcą oskarżonym Ł. S. prowadzącym w tym czasie rozmowę telefoniczną i ominięcie tego pojazdu przez nich. 4. Wejście przez R. J. po ominięciu stojącego na jezdni samochodu O. (...) na jej asfaltową nawierzchnię, po której szedł dalej blisko prawej krawędzi do czasu, aż usłyszał odgłos pracy silnika świadczący o jego uruchomieniu oraz głos idącej przed nim żony zwracającej mu uwagę, gdy zobaczyła, że auto zaczyna cofać, żeby uważał, w związku z czym obrócił się w lewą stronę i wykonując jednocześnie krok na bok lewą nogą pozostawił w dotychczasowym miejscu prawą stopę, na którą po przejechaniu ok. 6,3 m od rozpoczęcia jazdy najechał lewym tylnym kołem poruszający się do tyłu pojazd, którego kierowca- oskarżony dopiero wówczas zauważył go z kobietą w lewym bocznym lusterku i zatrzymał się, a następnie wysiadł z A. S. (1) i obaj udali się w kierunku pokrzywdzonego leżącego w tym czasie na trawiastym poboczu, żeby sprawdzić czy coś mu się stało. 5. Obrażenia ciała odniesione przez pokrzywdzonego R. J. określone w art. 157§1 kk w postaci złamania V-tej kości śródstopia prawego Zeznania A. S. (1) Wyjaśnienia oskarżonego Ł. S. Opinia LK KWP w O. z zakresu wypadku drogowych Szkice miejsca wypadku drogowego Dokumentacja zdjęciowa Projekt organizacji ruchu na terenie SPZOZ w G. Zeznania A. S. (1) Zeznania świadków: R. J. G. J. Dokumentacja zdjęciowa Zeznania świadków: R. J. G. J. A. S. (1) Wyjaśnienia oskarżonego Ł. S. Opinia LK KWP w O. z zakresu wypadków drogowych oraz ustne opinie uzupełniające Protokół oględzin miejsca wypadku drogowego Szkice miejsca wypadku drogowego Dokumentacja fotograficzna wraz z płytą CD-R Notatka urzędowa, protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości Ł. S. Opinia biegłego z zakresu medycyny k. 491 oraz 16v-17, 183v-184 i 239v w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 134-134v, 181-182 w części odczytane w trybie art. 389§1 kpk k. 115-121, 200-200a k. 22, 125-127 k. 20-21, 233-237 k. 38-42, 123-124 jw. k. 490 oraz 12v, 182-183 i 215 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 490-490 v oraz 14v-15 i 183-183v w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 234-235 jw. jw. jw. jw. jw. k. 246v-247 v, 538v-539 k. 4-5 jw. k. 20-21, 122 k. 1 k. 29-30 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Ł. S. W dniu 24 marca 2014 r. na terenie SP ZOZ w G. przy ul. (...) wyznaczonym jako strefa ruchu nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 3 i art. 17 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym m-ki O. (...) nr rej. (...) podczas włączania się do ruchu, wykonując manewr cofania na drodze wewnętrznej jednojezdniowej nie zachował szczególnej ostrożności w szczególności nie sprawdzając czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu oraz nie ustępując pierwszeństwa nieprawidłowo poruszającemu się z naruszeniem art. 11 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym poza chodnikiem po jezdnio prawą stroną drogi R. J., w wyniku czego doszło do jego potrącenia poprzez najechanie lewym tylnym kołem w/w pojazdu na prawą stopę pokrzywdzonego, w następstwie którego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania V-tej kościści śródstopia prawego, powodujących naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu tj. występek z art. 177§1 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1. Twierdzenie oskarżonego Ł. S., że do potrącenia R. J. doszło z jego winy, gdyż przed wykonaniem manewru cofania użył sygnału dźwiękowego oraz sprawdził w lusterkach bocznych (...), którego był kierowcą czy nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, a nadto wyjrzał przez otwartą boczną szybę w lewych drzwiach i za pojazdem nie widział pokrzywdzonego i jego żony, gdyż szli oni środkiem jezdni w miejscu niedozwolonym dla pieszych, w którym obowiązywał zakaz ruchu pieszych, znajdując się za tylną częścią nadwozia pojazdu, który nie posiada w tylnych drzwiach otworów okiennych oraz w związku z tym lusterka wewnętrznego wstecznego co uniemożliwiało mu ich zauważenie. Wyjaśnienia oskarżonego Ł. S. jw. 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Ad 1 Ad 2 Ad 3 Ad 4 Ad 5 Zeznania A. S. (1); wyjaśnienia oskarżonego Ł. S.; projekt organizacji ruchu na terenie SPZOZ G.. Opinia LK KWP w O. z zakresu wypadków drogowych; szkice miejsca wypadku drogowego; dokumentacja zdjęciowa. Zeznania A. S. (1) Zeznania świadków: R. J., G. J.. Dokumentacja zdjęciowa. Zeznania świadków: R. J., G. J.. Zeznania świadka A. S. (1); wyjaśnienia oskarżonego Ł. S. Opinia LK KWP O. z zakresu wypadków drogowych; protokół oględzin miejsca wypadku drogowego; szkic miejsca wypadku drogowego; dokumentacja fotograficzna; płyta CD-R Opinia biegłego z zakresu medycyny Zarówno z zeznań A. S. (1) jak i wyjaśnień Ł. S. wynika, że obaj w dniu 24.03.2014 r. będąc pracownikami transportu wewnętrznego SPZOZ w G. rozwozili (...) nr rej. (...) po oddziałach szpitala w G. płyny infuzyjne i leki. Zgodnie z projektem organizacji ruchu na terenie SP ZOZ G. przy ul. (...) obszar ten został ustanowiony strefą ruchu an której obowiązują przepisy Ustawy z dnia 20.06.1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. t.j. z 2005 r. poz. 908 z późn. zm. - w dalszym ciągu pord), o czym informował znak drogowy D-52 ustawiony po prawej stronie przed wjazdem na teren SP ZOZ. Kierowcą samochodu był oskarżony, zaś A. S. (1) zajmował się dostarczaniem na oddziały leków i substancji wykorzystywanych w leczeniu. Ok. godz. 10:00, co również wynika z zeznań A. S. (1) i wyjaśnień oskarżonego, dojechali drogą wewnętrzną jednojezdniową o nawierzchni asfaltowej w okolice wejścia do oddziału zakaźnego. Oskarżony pojazd zaparkował przodem do znajdującego się przed nimi budynku (...) na jezdni. Zeznania A. S. (1) i wyjaśnienia oskarżonego w tym czasie tworzą spójną, wzajemnie uzupełniającą się i logiczna całość, dlatego sad dał im wiarę. Za nie budzący wątpliwości sąd uznał również dokument w postaci projektu organizacji ruchu na terenie SP ZOZ G., z którego wynika jednoznacznie, że obszar ten stanowił strefę ruchu, o czym informował stojący przy wjeździe od strony ulicy (...) im. T. K. znak drogowy D- 52. Ze sporządzonej w powyższej sprawie opinii z zakresu wypadków drogowych wynika, że mając na uwadze powypadkowe położenie samochodu O. (...) należy stwierdzić, iż po zatrzymaniu się przodem w odległości ok. 3 m od budynku (...), co wynika z zeznań A. S. (1) i wyjaśnień oskarżonego pojazd w całości stał na asfaltowej jezdni drogi wewnętrznej w odległości ok. 0,8-1,0 m od lewej krawędzi. Ustalenia w tej części biegły oparł na podstawie wymiarów naniesionych na sporządzonych przez funkcjonariuszy policji szkicach miejsca wypadku, których wiarygodność także nie budzi wątpliwości. Droga wewnętrzna na której oskarżony zaparkował samochód widoczna jest na dokumentacji zdjęciowej sporządzonej podczas oględzin przez funkcjonariuszy policji, a także przedłożonej przez obrońcę oskarżonego. Wiarygodność tej dokumentacji zdaniem sądu także nie budzi wątpliwości. A. S. (1) zarówno w zeznaniach złożonych zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i w toku rozprawy sadowej, nie miał wątpliwości, że po zaparkowaniu samochodu O. (...) oskarżony pozostał w nim, zaś on zajął się przenoszeniem do oddziału zakaźnego kartonów z lekami i substancjami wykorzystywanymi w leczeniu. Gdy dostarczył kartony wrócił do samochodu i zajął miejsce pasażera. W tym czasie jak wynika z zeznań tego świadka oskarżony schował telefon, z którego w międzyczasie korzystał i po uruchomieniu silnika zaczął cofać patrząc w zewnętrzne lusterka samochodu, gdyż pojazd ten nie posiada wewnętrznego lusterka wstecznego, w związku z tym, że drzwi tylne są zabudowane. Z zeznań A. S. (1) wynika nadto, że pomimo ciążącego na oskarżonym podczas wykonania dwóch manewrów, a mianowicie włączania się do ruchu, które następuje miedzy innymi przy rozpoczęciu jazdy po postoju lub zatrzymaniu się nie wynikającym z warunków lub przepisów ruchu drogowego (art. 17 ust. 1 pord) oraz cofania obowiązku zachowania szczególnej ostrożności rozumianej jako ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestników ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie (art. 1 pkt 22 pord), ostrożności takiej nie zachował. W szczególności nie sprawdził ograniczając się do spojrzenia w lusterka zewnętrzne czy wykonywany manewr cofania nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu oraz czy nie zachodzi konieczność ustąpienia pierwszeństwa innemu uczestnikowi ruchu (art.23 ust. 1 pkt 3 pord ). Takie zachowanie oskarżonego wynika z zeznań A. S. (1) złożonych w toku rozprawy sądowej, w których stwierdził on, że”… odpalił silnik i spojrzał w lusterka, tak zakładam, bo też jestem kierowcą”. Następnie dodał, ze jest przekonany, iż oskarżony po tym jak oskarżony uruchomił silnik spojrzał w lusterka i dopiero wówczas zaczął cofać. Zeznaniom A. S. (1) sąd dał wiarę, gdyż znalazły one potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonego i jego żony o czym w dalszej części uzasadnienia. Bezspornym jest, co wynika z zeznań R. J. i jego żony G. J., że w dniu 24.03.2014 r. przed godz. 10:00 przyjechali do G. na umówiona wizytę do poradni urologicznej, która mieści się na terenie SP ZOZ przy ul. (...). Przywiózł ich samochodem pokrzywdzonego jego kolega, który auto zaparkował na parkingu wewnętrzny szpitala w pobliżu izby przyjęć. Z zeznań powyższych świadków wynika, że idąc chodnikiem obok izby przyjęć doszli do oddziału zakaźnego. W tym miejscu jak zeznali kończył się chodnik i dalej szli trawiastym poboczem, po prawej stronie drogi zewnętrznej, na której stał samochód marki O. (...) skierowany przodem do izby przyjęć. Przechodząc obok tego samochodu mieli go po swojej lewej stronie. R. J., przed którym szła żona zauważył nadto, że w samochodzie na miejscu kierowcy siedzi mężczyzna (był to oskarżony), który rozmawiał przez telefon. Jak wynika z zeznań pokrzywdzonego oraz jego żony są one w zasadzie zgodne z zeznaniami A. S. (1) zarówno w części dotyczącej tego, że oskarżony pozostał w pojeździe, gdy on nosił kartony z lekami, jak i zeznaniami R. J. w części dot. korzystania w tym czasie przez Ł. S. z telefonu, dlatego sąd dał im wiarę. Izba przyjęć i parking, na którym małżonkowie J. pozostawili samochód oraz chodnik, którym udali się, żeby dojść do poradni urologicznej widoczne są na zdjęciach przedłożonych przez obrońcę oskarżonego (k. 234). Na zdjęciu od dołu z k. 235 widoczna jest natomiast droga wewnętrzna na wysokości prosektorium, na której zaparkowany był samochód O. (...) oraz którą szli małżonkowie J., zaś na jej końcu jest między innymi przychodnia urologiczna. Wiarygodność powyższej dokumentacji nie budzi wątpliwości, o czym była już mowa wyżej i jest zgodna z projektem organizacji ruchu na terenie SPZOZ G., w szczególności naniesionymi na nim budynkami i drogami wewnętrznymi. Ze złożonych przez R. J. zeznań wynika, że po ominięciu stojącego na jezdni samochodu O. (...) wszedł z trawiastego pobocza na asfaltową część drogi, po której poruszał się dalej blisko prawej krawędzi. Przed nim szła jego żona i po przejściu 3-4 m, co wynika również z jej zeznań usłyszeli odgłos pracy silnika stojącego za nimi samochodu, co świadczyło o tym, że kierowca uruchomił go i zamierza rozpocząć jazdę. Wówczas jak wynika z zeznań G. J. krzyknęła do męża, żeby uważał i obracając się w jego stronę zorientowała się, że pojazd cofa. W tym czasie jak zeznał R. J. mając za plecami samochód również on wykonał obrót w lewą stronę i jednocześnie widząc, że cofając jedzie on na niego lewą nogą wykonał krok na bok w kierunku pobocza, pozostawiając prawą stopę w dotychczasowym miejscu, po której przejechało lewe tylne koło i pojazd następnie zatrzymał się. Przy pokrzywdzonym była już wówczas jego żona, z której zeznań wynika, że przytrzymując odciągnęła go na trawiaste pobocze, na które upadł. Zeznaniom R. J. i G. J. sąd dał wiarę, gdyż są one spójne, wzajemnie uzupełniają się i tworzą logiczną całość, a nadto znalazły potwierdzenie w opinii LK KWP w O. z zakresu wypadków drogowych. Odnośnie ustaleń opinii sąd wypowie się w dalszej części uzasadnienia. A. S. (1) w zeznaniach złożonych na etapie postępowania przygotowawczego twierdził, że po chwili od rozpoczęcia przez oskarżonego manewru cofania, zaś w zeznaniach złożonych w toku rozprawy, że gdy przejechał maksymalnie 2 metry, poczuł lekki wstrząs i odgłos głuchego uderzenia. Dodał, że przed rozpoczęciem cofania również spojrzał w swoje lusterko, ale nic nie widział. Także oskarżony w złożonych na etapie postępowania przygotowawczego wyjaśnieniach przyznał, że cofając po przejechaniu 1,5 m jednocześnie zobaczył w lewym lusterku bocznym idącego drogą mężczyznę oraz poczuł, że najechał mu na stopę i wówczas zatrzymał się. Przyznał nadto, że gdy najechał na stopę tego mężczyzny zauważył, że szła z nim kobieta. Obaj następnie co wynika z zeznań A. S. (1) i wyjaśnień oskarżonego wysiedli z samochodu. A. S. (1) dopiero wówczas, jak twierdził zobaczył pokrzywdzonego oraz kobietę, która pomogła mu wstać. Następnie pomogli mu również oni. W tej części zeznaniom A. S. (1) i wyjaśnieniom oskarżonego sad dał wiarę, poza wskazana odległością, którą cofając przejechali, gdyż miała ona charakter przybliżony, zaś precyzyjnie obliczył tę odległość biegły w sporządzonej opinii. Powołane w powyższej sprawie w charakterze biegłego LK KWP w O. w wydanych opiniach pisemnych oraz ustnych opiniach uzupełniających opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, głównie na dowodach osobowych, gdyż na miejscu wypadku nie zabezpieczono poza prawym butem pokrzywdzonego żadnych śladów materialnych, doszło do wniosku, ze zasadniczą przyczyną zdarzenia było nieprawidłowe, niezgodne z przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym zachowanie pieszego R. J. polegające na zabronionym poruszaniu się przez niego bezpośrednio przed zdarzeniem jezdnią w sytuacji, gdy, po prawej (patrząc od strony kierującego samochodem O. (...)) stronie drogi znajdował się umożliwiający bezproblemowe poruszanie się pieszych chodnik. Jednocześnie z opinii tej wynika, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na to, iż zachowanie kierującego samochodem O. (...) oskarżonego Ł. S. również nie było prawidłowe, gdyż podczas wykonywania cofania nie zachował on nałożonej na niego przepisani Ustawy Prawo o ruchu drogowym szczególnej ostrożności. Z ustaleń opinii wynika, że samochód O. (...) wykonując manewr cofania przejechał odcinek drogi ok. 6,3 m oraz, że do miejsca kontaktu z pieszym dojeżdżał torem zbliżonym do takiego w jakim zatrzymał się on w pozycji powypadkowej, a zatem poruszał się w całości jezdnią, a jego lewy bok oddalony był od lewej krawędzi jezdni w odległości ok. 0,8-1,0 m. Nadto z ustaleń opinii wynika, że niezależnie od przyjętego usytuowania pieszego-pokrzywdzonego na drodze w momencie rozpoczęcia przez kierującego samochodem O. (...) manewru cofania ( zgodnego z zeznaniami osób pieszych, czy też z relacja osób poruszających się pojazdem) zachowanie kierującego nie może być uznane za zachowanie prawidłowe i było jedną z przyczyn zdarzenia. Uznając, że opinia sporządzona przez LK KWP w O. jest jasna, pełna i przekonująca oraz poparta logiczna argumentacją wynikającą z analiz zgromadzonego materiału dowodowego sąd podzielił zawarte w niej ustalenia i wnioski końcowe. Wątpliwości odnośnie wiarygodności nie budzą także sporządzone na miejscu wypadku dokumenty w postaci protokołu oględzin, szkiców oraz dokumentacji fotograficznej , także w postaci cyfrowej zapisanej na płycie CD-R oraz notatka urzędowa i protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości oskarżonego, z którego wynika, że był on trzeźwy. Z opinii powołanego w sprawie biegłego lekarza specjalisty ortopedii i traumatologii wynika, ze R. J. doznał obrażeń ciała w postaci złamania V-tej kości śródstopia prawego powodujących naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres powyżej dniu 7, określony w art. 157§1 kk. Sąd w pełni podzielił ustalenia zawarte w opinii sporządzonej w sprawie przez biegłego dr n. med. A. S. (2), uznając tym samym, że jest ona jasna pełna i przekonująca. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Ad. 1 Wyjaśnienia oskarżonego Ł. S. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której utrzymywał, że przed przestąpieniem do wykonania manewru cofania użył sygnału dźwiękowego oraz wyjrzał przez otwartą boczną szybę w lewych przednich drzwiach aby sprawdzić czy nikogo nie ma za samochodem, gdyż są one całkowicie gołosłowne i w związku z tym uznać należy je za przyjętą linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucany mu czyn. W szczególności jego wyjaśnień nie potwierdził pasażer samochodu A. S. (1), który zaprzeczył temu, żeby przed wykonaniem manewru cofania otworzył on szybę w drzwiach i sprawdzał, czy nikogo nie ma za pojazdem oraz żeby używał sygnału dźwiękowego. Z zeznań tego świadka wynika jedynie, o czym była już mowa w podsekcji 2.1 w części dotyczącej omówienia faktu z pkt 1.1.2, że gdy wsiadł do samochodu i zajął miejsce pasażera, oskarżony po schowaniu telefonu uruchomił silnik i zaczął cofać patrząc jedynie w zewnętrzne lusterka boczne, gdyż pojazd nie posiada wewnętrznego lusterka wstecznego w związku z tym, że drzwi tylne są zabudowane. Dodał przy tym, iż zakładał, że spojrzał on w lusterka, gdyż jest również kierowcą. Świadek A. S. (1) zaprzeczył także wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której twierdził on, że wspólnie z nim był w oddziale zakaźnym szpitala w G.. Jak z powyższego wynika poza niekwestionowanymi ustaleniami, które oparto również na wyjaśnieniach oskarżonego odnośnie faktów omówionych w podsekcji 2.1 w pkt 1.1.1 i 1.1.4, w pozostałej części jego wyjaśnienia są sprzeczne ze zgromadzonym materiałem odwodowym, a tym samym niewiarygodne. Zarówno włączanie się do ruchu, jak i cofanie należą do najtrudniejszych manewrów, w toku których należy zachować szczególną ostrożność w rozumieniu art. 2 pkt 22 pord. Oba manewry wymagają nadto ciągłej i zarazem intensywnej obserwacji drogi w rozumieniu art. 2 pkt 1 pord. Włączanie się do ruchu zgodnie z art. 17 ust. 1 pord następuje przy rozpoczynaniu jazdy po postoju lub zatrzymaniu się niewynikającym z warunków lub przepisów ruchu drogowego. Jest to, zatem sytuacja włączania się do ruchu z bezruchu. Włączanie się do ruchu może mieć także miejsce podczas ruchu. Wypadki takie zostały określone w ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 3a tegoż przepisu, jednak na potrzeby powyższej sprawy nie zachodzi konieczność ich bliższego omówienia. Z przepisu art. 17 ust. 2 wyżej pord wynika nadto, że kierujący pojazdem, włączający się do ruchu ma nie tylko obowiązek zachowania szczególnej ostrożności polegającej na zwiększeniu uwagi i dostosowania zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie, ale również do ustąpienia pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu, tak więc każdemu, w tym pieszemu znajdującemu się na jezdni. Także cofanie pojazdu jest manewrem specjalnym, którego inni użytkownicy dróg oraz osoby znajdujące się na drodze cofanego pojazdu w zasadzie nie przewidują i w związku z tym na kierującego pojazdem nałożono szczególne obowiązki. Wśród tych obowiązków zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 3 pord wymienia się ustąpienie pierwszeństwa innemu pojazdowi lub innemu uczestnikowi ruchu oraz zachowanie szczególnej ostrożności a zwłaszcza upewnienie się, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia ruchu lub jego utrudnienia oraz, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda, szczególnie, kiedy połączony jest on z włączaniem się do ruchu (zobacz m.in. Ryszard A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym, Komentarz, wyd. III, LEX 2008 r., Wojciech Kotowski, Prawo o ruchu drogowym, Komentarz, wyd. III ABC 2011 r.; wyrok SN z 27.06.1972 r., VKRN 227/72, OSN KW 1972/12/192). Oskarżony znajdował się w szczególnym miejscu na terenie zakładu opieki zdrowotnej, gdzie mogły poruszać się osoby o różnym wieku (pokrzywdzony i jego żona byli w wieku powyżej 70 lat), po przebytych urazach, poruszający się o kulach, czy też w wózkach inwalidzkich i jak słusznie podniesiono to w opinii LK KWP w O. z zakresu wypadków drogowych, winien nie tylko zachować szczególną ostrożność wykonując manewr cofania, który związany jest z większym niebezpieczeństwem niż przeciętne, ale również w związku z tym, że miał ograniczoną widoczność drogi za samochodem, gdyż pojazd nie posiadał lusterka wewnętrznego wstecznego, winien zgodnie z obowiązkiem określonym w art. 23 ust. 1 pkt 3 pord upewnić się , czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia ruchu oraz czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda m.in. inny uczestnik ruchu tym bardziej, że włączał się do ruchu. Powołany wyżej przepis nakazuje kierującemu w razie trudności w osobistym upewnieniu się czy za pozjadam nie znajduje się przeszkoda, zapewnić sobie pomoc innej osoby. Pokrzywdzony i jego żona nie pojawili się w tym miejscu znikąd i nic nie stało na przeszkodzie żeby oskarżony po powrocie A. S. (1) z oddziału zakaźnego przed rozpoczęciem manewru cofania poprosił go żeby sprawdził czy nie ma nikogo za samochodem, czego jednak nie zrobił. Nadmienić jedynie należy, że zajęty telefonem nie zauważył nawet, że dwoje starszych ludzi przeszło obok pojazdu, w którym siedział na miejscu kierowcy. Sąd odrzucił natomiast jako nieprzekonującą i nie mającą znaczenia dla ustalenia faktów w powyższej sprawie opinię wydaną przez powołanego na etapie postępowanie przygotowawczego biegłego rzeczoznawcy samochodowego inż. Z. K. (opinie k. 51-59). Odnosząc się do powyższej opinii przede wszystkim podnieść należy, że biegły za bezpośrednią przyczynę wypadku uznał „nieprawidłową technikę ruchu pieszego R. J.”, który w momencie rozpoczęcia przez oskarżonego manewru cofania znajdował się z tyłu pojazdu i nie był widoczny w lewym bocznym lusterku dla kierującego nim. W jego ocenie brak jest natomiast podstaw, aby wnioskować, że technika jazdy kierującego (...) była nieprawidłowa i w związku z tym nie naruszył on zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Poza wadą powyższej opinii wynikającą z oparcia jej m.in. na zeznaniach Ł. S. (w związku z tym, że został przesłuchany następnie w charakterze podejrzanego nie mogą stanowić dowodu), którą oczywiście można było konwalidować tak jak w przypadku opinii LK KWP w O. (opinia uzupełniająca k. 200-200a), z wnioskami biegłego mając na uwadze obowiązki ciążące na kierującym pojazdem podczas włączania się do ruchu i cofania, które omówiono wyżej nie sposób się zgodzić, co było powodem odrzucenia powyższej opinii. Za niemające znaczenia dla ustalenia faktów uznać należy także przedłożoną przez pełnomocnika pokrzywdzonego dokumentację z jego leczenia (k. 161-180). 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony x 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 Ł. S. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu jako znamię strony przedmiotowej wypadku drogowego z art. 177 kk dotyczy zarówno zasad ujętych w przepisach prawa, określających porządek poruszania się po drogach lub w innych miejscach zawartych w ustawie z dnia 20.06.1997r.- Prawo o ruchu drogowym, jak też wynikających z istoty bezpieczeństwa ruchu zasad prakseologicznych, odnoszących się do danej sfery ruchu. W ruchu drogowym skodyfikowano zasady bezpieczeństwa ogólne, odnoszące się z reguły do wszystkich sytuacji i szczególne, które odnoszą się do określonych zachowań lub manewrów. Do pierwszych, które niewątpliwie mają zasadnicze znaczenie dla bezpieczeństwa w ruchu należy zaliczyć: zasady ostrożności, ograniczonego zaufania i prędkości bezpiecznej, zaś do drugich te, które określają sposób zachowania się w określonych sytuacjach. Zasady ostrożności zostały określone w art. 3 ust. 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym wymaga nadto zachowania szczególnej ostrożności w sytuacjach związanych z większym niebezpieczeństwem niż przeciętne. Jest to ostrożność kwalifikowana, polegająca, zgodnie z art. 2 pkt 22 wyżej powołanej ustawy, "na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie". Kolejną z zasad ogólnych jest zasada ograniczonego zaufania wyrażona w art. 4 wyżej powołanej ustawy, zgodnie z treścią którego każdy uczestnik ruchu i inna osoba, znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego chyba, że okoliczności wskazują na możliwość odmiennego jej zachowania. Ostatnią z wymienionych zasad ogólnych jest "prędkość bezpieczna", które to pojęcie nie zostało zdefiniowane zarówno w Prawie o ruchu drogowym, jak i innych aktach prawnych. W orzecznictwie i doktrynie za prędkość bezpieczną uznaje się prędkość zapewniającą panowanie nad pojazdem w konkretnych warunkach, w jakich odbywa się ruch. Na gruncie omawianego przestępstwa art. 177 kk decydujące znaczenie powinno mieć takie przedstawienie zachowania uczestnika ruchu drogowego, z którego wynika, że w sposób zawiniony naruszył on zasady postępowania z dobrem prawnym, podlegającym ochronie karnej, konkretne reguły tego ruchu, a w konsekwencji ich naruszenia spowodował wypadek, w wyniku czego inna osoba odniosła obrażenia ciała wymienione w art. 157 §1 kk, doznała ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub poniosła śmierć. Zasady bezpieczeństwa ruchu mogą być naruszone umyślnie lub nieumyślnie. Umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa zachodzi wtedy, gdy sprawca świadomie postępuje wbrew zakazom lub nakazom, nieumyślne zaś wtedy, gdy wykonanie określonego manewru jest wynikiem błędnej oceny sytuacji istniejącej w ruchu. Umyślnym naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu jest np. nie obserwowanie jezdni przez kierującego pojazdem, prowadzenie pojazdu bez uprawnień albo w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu. O ile naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu może nastąpić umyślnie lub nieumyślnie, o tyle skutki czynu, stanowiące jego ustawowe znamię i decydujące o zaistnieniu przestępstwa są objęte winą nieumyślną (patrz m.in.: Kodeks karny, komentarz, Wyd. IV, pod red. Filar Mariusza, W.K. 2014; wyrok SN z 16.06.2000r. IIIKKN 126/98, Lex Nr 51434; również wyrok SN z 02.10.2014r., VKK 77/14, Biul. PK 2014/11/68-72). W orzecznictwie Sądy Najwyższego utrwalił się również pogląd zgodnie, z którym współodpowiedzialnymi za wypadek drogowy może być dwóch lub więcej uczestników ruchu drogowego, z zastrzeżeniem przypisania im tylko takiego skutku, jaki został przez nich spowodowany poprzez chociażby nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu. Odpowiedzialność za skutek uzasadnia natomiast „jedynie takie przyczynienie się, które w sposób istotny zwiększa ryzyko wystąpienia tego skutku”. Warunkiem współodpowiedzialności za spowodowanie wypadku drogowego dwóch współuczestników ruchu, a czasem nawet większej ich liczby, jak podkreśla się w orzecznictwie Sądu Najwyższego jest stwierdzenie, w odniesieniu do każdego z tych uczestników z osobna, że w zarzucalny sposób naruszył on, chociażby nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu, że pomiędzy jego zachowaniem a zaistniałym wypadkiem istnieje powiązanie przyczynowe oraz tego, że istnieje normatywna podstawa do przyjęcia, iż zachowanie uczestnika ruchu powiązane przyczynowo z wypadkiem zasługuje z kryminalno-politycznego punktu widzenia na ukaranie. Tak, więc odpowiedzialność za spowodowanie wypadku w rozumieniu art. 177kk, nie ogranicza się jedynie do sprawców wyłącznie winnych lub w przeważającej mierze odpowiadających za dojście do wypadku (patrz m.in. wyroku SN: z 23.07.2014 r., VKK 32/14, Lex Nr 1499212; z 08.04.2013 r., IIK 206/12, Lex Nr 1311397; z 03.11.2010 r., IIKK 109/10, Lex Nr 622252). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej spawy oraz uwzględniając dokonane przez sąd ustalenia, nie ulega wątpliwości, że oskarżony Ł. S. zachowaniem polegającym na tym, że w dniu 24 marca 2014 r. na terenie SP ZOZ w G. przy ul. (...) wyznaczonym jako strefa ruchu nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 3 i art. 17 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym m-ki O. (...) nr rej. (...) podczas włączania się do ruchu, wykonując manewr cofania na drodze wewnętrznej jednojezdniowej nie zachował szczególnej ostrożności w szczególności nie sprawdzając czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu oraz nie ustępując pierwszeństwa nieprawidłowo poruszającemu się z naruszeniem art. 11 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym poza chodnikiem po jezdnio prawą stroną drogi R. J., w wyniku czego doszło do jego potrącenia poprzez najechanie lewym tylnym kołem w/w pojazdu na prawą stopę pokrzywdzonego, w następstwie którego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania V-tej kościści śródstopia prawego, powodujących naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu w pełni wyczerpał znamiona występku z art. 177§1 kk przypisanym mu w pkt 1 wyroku w podanym wyżej rozumieniu. Jego wina nieumyślna również odnośnie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym w podanym wyżej rozumieniu i okoliczności popełnienia tak przypisanego czynu nie budzą wątpliwości. Bezspornym jest również, że do wypadku tego w istotny sposób przyczynił się pokrzywdzony R. J., który z naruszeniem art. 11 ust. 1 i 2 pord poruszał się nieprawidłowo po jezdni prawą stroną drogi poza chodnikiem. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem ----------------- ----------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ----------------- ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania ----------------- ----------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ----------------- ☐ 3.4. Umorzenie postępowania ----------------- ----------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ----------------- ☐ 3.5. Uniewinnienie ----------------- ----------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ----------------- 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Ł. S. 1 2 1 2 Uznając Ł. S. za winnego popełnienia czynu mu przypisanego sąd na podstawie art. 177§1 kk przy zastosowaniu art. 37a kk w zw. z art. 4§1 kk w zw. z art. 33§1 i 3 kk skazał go na karę grzywny w wysokości 100 stawkę dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 20 złotych. Uwzględniając zmiany ustawy Kodeks karny, które weszły w życie w dn. 24.06.2020 r. wprowadzone w art. 38 ustawy o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielonych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 z dn. 19.06.2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1086) sąd mając na uwadze, że ustawa obowiązująca w czasie popełnienia zarzucanych oskarżonemu czynów była względniejsza, gdyż ustawa nowa zaostrza odpowiedzialność karną na podstawie art. 4§1 kk orzekał stosując tę ustawę. Stosując przepis art. 37a kk sąd miał na uwadze, to że zarzucane oskarżonemu przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nie przekraczającą 8 lat i że orzeczenie tej kary uwzględniając znaczne przyczynienie się pokrzywdzonego byłoby karą zbyt surową. Ustalając wysokość jednej stawki dziennej sąd miła na uwadze przede wszystkim aktualną sytuację materialną oskarżonego, który odbywając karę pozbawienia wolności nie posiada źródeł dochodów, ,jego warunki osobiste i rodzinne (posiada dwoje dzieci, na które zobowiązany jest do płacenia alimentów w łącznej kwocie 600 zł), a także stosunki majątkowe (nie posiada żadnego majątku) i możliwości zarobkowe. Wymierzając powyższą karę sąd miał na uwadze, jako okoliczności obciążające wysoki stopień zawinienia oskarżonego wynikający z tzw. świadomej nieumyślności (lekkomyślności) oraz społecznej szkodliwości wyrażającej się w: rodzaju i charakterze naruszonych dóbr jakimi są bezpieczeństwo w komunikacji oraz zdrowie i życie uczestników ruchu drogowego, rozmiarze wyrządzonej szkody, a także sposobie i okolicznościach popełnienia przypisanego mu czynu, wadze naruszonych podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ich wielości, a nadto rodzaju i stopniu naruszenia reguł ostrożności. Na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił także jego karalność (dane o karalności k. 533-534). Na korzyść oskarżonego sąd uwzględnił natomiast ustalenia, z których wynika, że przyczyną wypadku było zachowanie pokrzywdzonego w związku z naruszeniem obowiązków nałożonych na pieszych w art. 11 ust 1 i 2 pord o czym była mowa wyżej. Mając na uwadze doznane przez pokrzywdzonego obrażenia ciała sąd na podstawie art. 46§2 kk orzekł od oskarżonego na rzecz R. J. nawiązkę w kwocie 2 tys. zł uznając, że w minimalnym stopniu zadośćuczyni ona doznaną przez niego krzywdę, a jednocześnie nie pozbawi go możliwości dochodzenia pełnego zadośćuczynienia w procesie cywilnym. Sąd jednocześnie uznał, że orzeczenie zadośćuczynienia w kwocie 10 tys. zł o co wnosił pełnomocnik pokrzywdzonego jest na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego znacznie utrudnione i w związku z tym na podstawie art. 46§2 kk orzekł nawiązkę. Zdaniem sądu tak orzeczona kara jest współmierna do stopnia zawinienia oskarżonego oraz społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił, a nadto winna spełnić cele w zakresie wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na jego osobę, a także w zakresie szeroko rozumianej prewencji ogólnej. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności --------------- --------------- --------------- --------------- 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosowa ł określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 4 Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 616§1 pkt 2 kpk uwzględniając wniosek złożony przez pełnomocnika sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego R. J. tytułem zwrotu poniesionych wydatków w związku z ustanowieniem pełnomocnika kwotę 5 tys. zł. Mając na uwadze ustalenia dotyczące aktualnej sytuacji rodzinnej i majątkowej oskarżonego, a także to, że odbywa karę pozbawienia wolności w innej sprawie sąd na podstawie art. 624§1 kpk zwolnił go w całości z obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych uznając, że ich uiszczenie byłoby dla nich zbyt uciążliwe. 1.Podpis