Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
V GC 497/16 AI generated

V GC 497/16 · Sąd powszechny

Case Number V GC 497/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Powodowie A. S., D. S. i M. B. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą (...) S.C. w pozwie, który wpłynął do Sądu Rejonowego w dniu 25.04.2016 r., skierowanym przeciwko A. P. (1), prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą „USŁUGI (...), wnieśli o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 13.381,57 zł wraz z odsetkami ustawowymi od wskazanych w pozwie kwot oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego żądania powodowie podali, że pozwany, w okresie od 30.11.2010 r. do 25.10.2013 r., dokonał u nich zakupu materiałów budowlanych.

Legislator headnote

AI generated

art. 554 k.c, art. 118 k.c, art. 123 k.c, art. 123 § 1 pkt 2 k.c, art. 451 k.c, art. 98 k.p.c; V GC 497/16 · Sąd powszechny: W tej sytuacji przepisem szczególnym, określającym termin przedawnienia roszczeń powodów, jest przepis art. 554 k.c., a nie mający ogólny charakter przepis art. 118 k.c., choćby nawet roszczenie powodów związane było z prowadzeniem przez nich działalności gospodarczej (v. uzasadnienie uchwały składu Siedmiu Sędziów z dnia 11 stycznia 2002r., III CZP 63/01). Bezzasadne jest przy tym twierdzenie pełnomocnika powodów, że zarzut przedawnienia jest spóźniony, bowiem może zostać podniesiony wyłącznie w pierwszym piśmie procesowym, w tym przypadku w sprzeciwie od nakazu zapłaty.

Keywords

AI generated
late payment of fees unpaid invoices proof of payment outstanding tax liabilities back payment payment of surcharges

Cited Legislation

AI generated
art. 554 k.c
W tej sytuacji przepisem szczególnym, określającym termin przedawnienia roszczeń powodów, jest przepis art. 554 k.c., a nie mający ogólny charakter przepis art.
art. 118 k.c
554 k.c., a nie mający ogólny charakter przepis art. 118 k.c., choćby nawet roszczenie powodów związane było z prowadzeniem przez nich działalności gospodarczej (v.
art. 123 k.c
Pogląd ten coraz częściej spotykany jest w nowszym piśmiennictwie, w którym stwierdzono, że uznanie roszczenia przerywające bieg terminu przedawnienia nie musi być oświadczeniem woli, a może to być oświadczenie wiedzy, które wywołuje skutek prawny wnikający z art. 123 § 1 pkt 2 k.c.
art. 123 § 1 pkt 2 k.c
Pogląd ten coraz częściej spotykany jest w nowszym piśmiennictwie, w którym stwierdzono, że uznanie roszczenia przerywające bieg terminu przedawnienia nie musi być oświadczeniem woli, a może to być oświadczenie wiedzy, które wywołuje skutek prawny wnikający z art. 123 § 1 pkt 2 k.c.
art. 451 k.c
Wobec nieoznaczenia tytułów zapłaty w znacznej części dowodów wpłat, powodowie korzystając z uprawienia przewidzianego w art. 451 k.c., winni przedstawić szczegółowe zestawienia sposobu zarachowania każdej z dokonanej przez pozwanego wpłaty.
art. 98 k.p.c
O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 98 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
III CZP 63/01
Uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 11 stycznia 2002 r., III CZP 63/01 Prezes SN Tadeusz Ereciński (przewodniczący) Sędzia SN Gerard Bieniek Sędzia SN Jacek Gudowski Sędzia SN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) Sędzia SN Zbigniew Strus Sędzia SN Marek Sychowicz Sędzia SN Tadeusz Wiśniewski Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej „P.” w W. przeciwko Przedsiębiorstwu Budowlanemu „W.”, spółce z o.o. w W. o zapłatę, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 11 stycznia 2002 r., przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Iwony Kaszczyszyn, zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 11 lipca 2001 r., V CKN 357/00:
AI generated
I C 469/19
W dniu 26 czerwca 2019 r. S. B. wystąpił do Sądu z pozwem przeciwko J. P. (1) domagając się zasądzenia na swoją rzecz 7.226,49 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot: 4.081,63 zł od 01 października 2016 r. do dnia zapłaty i 3.144,86 zł od 01 listopada 2016 r. do dnia zapłaty, a także kosztów procesu (k.3-6).
V GC 717/20
(...) spółka akcyjna z siedzibą w R.
V GC 1734/16
Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowa w P.
II Ka 64/22
Sygn. akt II Ka 64/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 sierpnia 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Kamila Żmudzińskiego po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2022 r. sprawy Z. C. oskarżonego z art. 273 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt II K 1168/19 wyrok uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 64/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 9 listopada 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II 1168/19; 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 3. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. Z. C. Oskarżony dokonał przelewu na konto (...) Sp. z o.o. tytułem zapłaty za FV o nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...); Dokumentacja przedłożona przez obronę; 2502-2504 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ------------------- ------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------- ------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1. Dokumentacja przedłożona przez obronę; Pomimo, iż Sąd Okręgowy nie nabrał wątpliwości co do wiarygodności dowodu, to okazał się on nie mieć znaczenia dla ustaleń faktycznych sprawy. Fakt, iż podsądny dokonał transakcji, o jakich mowa we wniosku dowodowym nie jest relewantny dla oceny, czy swoim działaniem wyczerpał on znamiona zarzucanego mu czynu, czy też nie. 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut obraza przepisów art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, 7 kpk, 366 § 1 kpk, 410 kpk oraz 424 § 1 pkt 1 kpk, przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy wskutek niepełnego wykorzystania dowodów oraz dowolną i nieobiektywną ocenę poszczególnych dowodów w tym dowodów z wyjaśnień i zeznań P. B., D. S., M. D., D. K., niewłaściwą ocenę dokumentacji świadczącej o dalszej 'sprźedazy”~folii przez przedsiębiorstwo (...), poczynienie ustaleń sprzecznych z dowodami ujawnionymi na rozprawie w tym z dowodami z dokumentów w postaci decyzji podatkowych wymiarowych wydanych wobec (...) sp. z o.o., oraz wadliwą, tj. nieobiektywną i dowolną ocenę dokumentów ze sprawy karnej o sygn. II K 5/17 i wadliwą ocenę pozostałej dokumentacji świadczącej o fikcyjności obrotu folią, pomiędzy firmami (...) sp z o.o. i N. Z. C. w tym dokumentacji bankowej, a nadto wadliwe posłużenie się regułą rozstrzygania wszelkich nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego - co miało wpływ na treść wyroku i w konsekwencji spowodowało niesłuszne uniewinnienie Z. C. w wyroku od zarzuconego mu czynu; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja okazała się zasadna i zasłużyła na uwzględnienie. Zgodzić należy się z autorem apelacji, że ocena dowodów jaką zaprezentował Sąd pierwszej instancji nie spełnia wymogów art. 7 kpk, stąd ustalony na jej podstawie stan faktyczny razi dowolnością. Wbrew opiniom wyrażonym w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku, w przekonaniu Sądu Okręgowego, Sąd meriti dysponował wystarczającymi, wymownymi dowodami wskazującymi na to, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd Rejonowy w zamian jednak bezwiednie przyjął, że Z. C. mógł nie mieć świadomości co do tego, że dokumenty jakimi operował w ramach prowadzonej przez siebie działalności są nieautentyczne, bowiem poświadczają nieprawdę – co z kolei zostało ustalone ponad wszelką wątpliwość. Wyprowadzone w ten sposób przez organ sądowy konkluzje już na tzw. pierwszy rzut oka jawią się zatem jako dość irracjonalne, a nawet absurdalne. Podstawowe zasady logiki i szeroko pojętego obycia społecznego chociażby nie pozwalają bowiem na ich zaakceptowanie. Wobec faktu, iż oskarżyciel publiczny na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia w sposób niezwykle wierny odtworzył tło sytuacyjne zdarzeń stanowiących przedmiot niniejszego postępowania oraz ich zalążek, a jednocześnie jego założenia co do zasady pokryły się z ustaleniami Sądu Rejonowego w tym przedmiocie, geneza relacji podmiotowych i przedmiotowych omawianego, przestępczego procederu z udziałem m. in. podsądnego, nie wymaga szerszego komentarza ze strony Instancji Odwoławczej. Przechodząc już zatem stricte do sedna problemu, podążając w ślad za skarżącym wskazać należy, że rzeczywiście tok dedukcji Sądu Rejonowego przedstawiony w pisemnych motywach do zaskarżonego wyroku maluje się nie tylko jako krótkowzroczny, niekonsekwentny, ale co najważniejsze – jako nierozsądny. Tym samym, analizując całość tychże rozważań nie sposób oprzeć się wrażeniu, że naczelny postulat Sądu merytorycznego dotyczącego braku możliwości przypisania oskarżonemu zamiaru popełnienia występku z art. 273 kk został ukształtowany na podstawie błędnej, dowolnej i nieobiektywnej oceny dowodów. Jak bowiem słusznie zauważył sam organ procesowy, w toku stosownego postępowania kontrolnego ponad wszelką wątpliwość stwierdzono, że faktury VAT, o jakich mowa w treści zarzutu, były dokumentami poświadczającymi nieprawdę. Co więcej - z zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa pochodzącego od Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. oraz z decyzji podatkowej Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - B. wynika w sposób jednoznaczny, że cała działalność gospodarcza w zakresie obrotu folią stretch przez spółkę (...) była fikcyjna. Organy podatkowe stwierdziły wprost, że faktury VAT sprzedaży folii przez w/w spółkę nie potwierdzają faktycznie wykonanych czynności i nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami wymienionymi w ich treściach. Rację tę, jak już nadmieniono powyżej, przyznał też organ pierwszej instancji, który na łamach sporządzonego pisemnego uzasadnienia wyroku kilkukrotnie powołał się na tę okoliczność. W tej sytuacji jako niezwykle zdumiewające jawią się jego równoległe deklaracje, iż w oparciu o zgromadzone dowody, nie sposób było bezspornie i bez jakichkolwiek wątpliwości przypisać oskarżonemu winy umyślnej. Wszak, skoro pomiędzy rzeczywistą sprzedażą, a jej opisem w fakturze istnieć musi pełna zgodność pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym, zaś bez wątpienia zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - B. w (...) sp. z o.o. nigdy nie była właścicielem towaru, który rzekomo sprzedawała wystawiając faktury, jak i te w sposób oczywisty stwierdzały nieprawdę, to przyjmując za rzetelne stanowisko przywołanego pomiotu co do wniosków rozpatrywanej kontroli, uznać winno się, że Sąd pierwszej instancji popadł w logiczną sprzeczność i to zarówno przy ocenie dowodu z dokumentu w postaci decyzji podatkowej wydanej wobec (...) sp z o.o., jak i sprzeczność pomiędzy motywami wyroku uniewinniającego zawartymi w treści jego uzasadnienia. Tutaj zupełną rację należy przyznać skarżącemu przekonującemu, że jeżeli organ sądowy bezkrytycznie uznał prawdziwość ustaleń Urzędu Skarbowego W. - B., że za żadną z faktur nie krył się rzeczywisty obrót, a więc były to tzw. faktury puste, to nie sposób przyjąć, że jedynie nieumyślnością mogło się cechować posługiwanie się takimi fakturami przez oskarżonego, skoro na ich podstawie nie było w rzeczywistości dostawy żadnego towaru. W ustalonym stanie faktycznym, kierując się nie tylko logiką czy wiedzą specjalistyczną, lecz nawet przy uwzględnieniu tylko doświadczenia życiowego, niezwykle trudno przyjąć, ażeby Z. C. nie wiedział, tzn. nie miał świadomości tego, że nie kupił towaru objętego tzw. pustą fakturą sprzedażową wystawioną przez spółkę (...). Mało tego – w trakcie kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. stwierdził, że podatnik w żaden sposób nie weryfikował swojego kontrahenta, a więc nie ustalał, czy ma on środki transportu, siedzibę, czy rzeczywiście prowadzi działalność gospodarczą i zdaniem urzędu, jest to postępowanie zasadniczo odbiegające od typowych warunków zawierania transakcji w obrocie gospodarczym. Ponadto, ów podmiot zauważył, że Z. C. nie zawarł żadnych umów handlowych w formie pisemnej z (...) sp. z o.o., ani nie przejawiał zainteresowania funkcjonowaniem w obrocie gospodarczym podmiotu, który w fakturach wskazywany był jako dostawca. Bez wątpienia, są to okoliczności wzbudzające uzasadnione obiekcje co do rzeczywistych intencji podsądnego, które nabierają na mocy, gdy jednocześnie, oceniając jego działalność uwzględni się takie fakty, jak chociażby ten, że kontrolujący stwierdzili, że Z. C. rzekomo kupił folię w cenie wyjątkowo atrakcyjnej - odbiegającej od cen rynkowych, a nadto, że kapitał zakładowy (...) sp. z o.o., która swoją działalność rozpoczęła dopiero 1 grudnia 2012 roku, był bardzo niski, tj. wynosił zaledwie 10 000 złotych - co już samo w sobie poniekąd także wpływało na obniżenie wiarygodności przedmiotowej firmy. Ustalenia tego rodzaju jawią się jako jeszcze bardziej zaskakujące, gdy jednocześnie weźmie się pod uwagę, że oprócz przywołanej w akapicie powyżej decyzji podatkowej za przyjęciem pełnej świadomości podsądnego przemawiają także inne okoliczności sprawy. Jak całkowicie trafnie podniósł prokurator, P. B. podczas przesłuchania w Prokuraturze Okręgowej w Siedlcach w dniu 13 sierpnia 2019 roku wyraźnie stwierdził, że nie handlował w (...) spółki (...) folią z firmą (...), należącą do oskarżonego. Natomiast z depozycji zarówno D. S., jak i D. K. wynika jednoznacznie, że to właśnie ów świadek w praktyce decydował o wszystkich kwestiach związanych z prowadzeniem firmy (...) sp. z o.o. w tym, przede wszystkim odpowiadał za ewidencję i przepływ dokumentów. Co więcej, D. K. wprost stwierdził, że do roku 2013 działalność (...) sp. z o.o. była zupełnie fikcyjna. Dowody te, chociaż dostrzeżone przez Sąd Rejonowy, zostały przezeń ocenione w sposób wybiórczy, z położeniem wyraźnego nacisku jedynie na płynące z nich okoliczności, które mogłyby mieć dla oskarżonego wydźwięk pozytywny, a z pominięciem faktów świadczących o jego winie. W tej sytuacji nie należy nadawać nadmiernej rangi i znaczenia okoliczności, iż obrońca niejako udowodnił, że jego klient rzeczywiście wykonał przelewy bankowe tytułem wystawionych przez rzekomego kontrahenta faktur VAT. W rzeczywistości bowiem fakt ten, rozpatrywany w świetle kontekstu sytuacyjnego sprawy i charakteru zarzutu postawionego przed Z. C., nie mógł aż nadto przemówić na jego korzyść. Wszak, częstokroć przy popełnieniu tego typu przestępstw dochodzi do transakcji bankowych pomiędzy zainteresowanymi, mających na celu jedynie właśnie uprawdopodobnienie ich nielegalnych przedsięwzięć. W końcu nie należy pomijać, iż chociaż Sąd Rejonowy w pisemnych motywach do zaskarżonego wyroku wspomniał, że postępowanie o sygn. 11 K 5/17 dotyczyło czynu z art. 56 § 2 kks i art. 76 § 2 kks, zachowania dotyczyły okresu od 1 lutego 2011 roku do 25 kwietnia 2011 roku, zaś wyrok w sprawie zapadł 21 listopada 2017 roku, wobec czego dopiero od tej daty oskarżonemu można by przypisywać zamiar ewentualny przy czynie z art. 273 kk , to powyższa konstatacja w rzeczywistości jest błędna i oparta właśnie na dowolnej i nieobiektywnej ocenie dowodów z dokumentów w postaci wyroków skazujących Z. C. w pierwszej i drugiej instancji oraz zupełne pominięcie dowodu w postaci skierowanego przeciwko Z. C. aktu oskarżenia przez Urząd Skarbowy w M. w dniu 5 stycznia 2017 roku . Podsądny w niniejszym procesie został oskarżony o użycie poświadczających nieprawdę faktur w dniu 5 września 2017 roku i na ten dzień Sąd Rejonowy był zobowiązany badać zamiar sprawcy. Wprawdzie, Sąd pierwszej instancji w M. skazał Z. C. za oszustwo podatkowe związane z handlem folią stretch w listopadzie 2017 roku, ale oskarżony został oskarżony o ten czyn już na początku stycznia 2017 roku. Biorąc pod uwagę okoliczność, że finalnie został on prawomocnie uznany winnym zarzucanego mu czynu, to wynika z tego, że po pierwsze Z. C. w pełni akceptował to, że współpracując z P. B. dokonuje oszustw podatkowych, a po drugie, że już w styczniu 2017 roku wiedział, że został o to oskarżony. Data wydania wyroku Sądu pierwszej instancji przy badaniu zamiaru Z. C. ma tutaj zatem znaczenie zupełnie drugorzędne. Istotnie, rację ma więc oskarżenie, przekonujące że Sąd Rejonowy w sposób uproszczony i niesłuszny zinterpretował i zastosował normę z art. 5 § 2 kpk rozstrzygając, jedynie zdaniem tego Sądu, niedające się usunąć wątpliwości, na korzyść oskarżonego. Zgodnie z poglądem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2009 roku wyrażona w art. 5 § 2 kpk zasada w żadnej mierze nie nakłada na Sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów. Tak naprawdę, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję zarzuconego mu przestępstwa. Stąd, mając na uwadze powyższe oraz dyspozycję art. 454 § 1 kpk, Sąd Okręgowy zobligowany został do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu celem ponownego rozpoznania. Wniosek - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Z. C. do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec zasadności wywiedzionego zarzutu na uwzględnienie zasłużył wniosek apelacyjny sformułowany przez skarżącego. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ----------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia. 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Przy ponownym rozpoznaniu Sąd w całości przeprowadzi postępowanie, a przy ocenie dowodów będzie miał na względzie uwagi i wskazania zawarte we wcześniejszej części uzasadnienia. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny; Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 9 listopada 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II 1168/19; 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana
I1 C 1216/18
Powód (...) S.A. w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego K. J. kwoty 2.408,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot i dat w pozwie wskazanych oraz kosztów procesu. W uzasadnieniu żądania wskazał, iż na podstawie zawartej przez pozwanego umowy sprzedaży energii elektrycznej dostarczał stronie pozwanej energię elektryczną do lokalu wskazanego w przedmiotowej umowie oraz że w związku z wykonywaniem usługi strona powodowa wystawiła pozwanej 15 faktur i 1 notę odsetkową, które określają wysokość wymagalnej wierzytelności oraz sposób i termin zapłaty. Powód podał też, że pozwany nie wywiązał się z obowiązku zapłaty, w związku z czym na dochodzoną pozwem należność składały się kwoty wynikające z wymienionych w pozwie faktur, tj.:

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V GC 497/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2017 roku Sąd Rejonowy w Ostrołęce V Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Artur Kowalski Protokolant: sekr. sądowy Emilia Górna po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2017 roku w Ostrołęce na rozprawie sprawy z powództwa M. B. (nr NIP: (...), A. S. (nr NIP: (...), D. S. (nr NIP: (...) przeciwko A. P. (1) (nr NIP: (...) o zapłatę kwoty 13.381,57 zł orzeka:

1. oddala powództwo, 2. tytułem zwrotu kosztów procesu zasądza od powodów M. B., A. S. i D. S. solidarnie na rzecz pozwanego A. P. (1) kwotę 4.817 zł (cztery tysiące osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. SSR Artur Kowalski Sygn. akt V GC 497/16

UZASADNIENIE

Powodowie A. S., D. S. i M. B. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą (...) S.C. w pozwie, który wpłynął do Sądu Rejonowego w dniu 25.04.2016 r., skierowanym przeciwko A. P. (1), prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą „USŁUGI (...), wnieśli o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 13.381,57 zł wraz z odsetkami ustawowymi od wskazanych w pozwie kwot oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego żądania powodowie podali, że pozwany, w okresie od 30.11.2010 r. do 25.10.2013 r., dokonał u nich zakupu materiałów budowlanych.

Pozwany uregulował tylko część należności. Natomiast pozwany nie uiścił należnej powodom pozostałej części wynagrodzenia, w wysokości 13.381,57 zł. W dniu 17.05.2016 r. Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym orzekając zgodnie z żądaniem pozwu. Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż strona powodowa nie sprecyzowała na podstawie czego dochodzi zapłaty.

Podniósł ponadto, że w niektórych fakturach VAT zachodzą nieścisłości, np. przez nieuwzględnienie faktury VAT korygującej nr (...) z dnia 03.01.2011 r. w związku z którą pierwotna faktura VAT nr (...) została zmniejszona o kwotę 312,55 zł. Poza tym pozwany przez okres od stycznia 2013 r. do czerwca 2014 r., w związku ze stałą relacją gospodarczą łączącą strony, przekazał na rzecz powodów kwotę 61.766,32 zł, tytułem wynagrodzenia za nabywane u nich towary. Pozwany dokonywał również na rzecz strony powodowej wpłat gotówkowych, w łącznej wysokości 17.498,11 zł, za co otrzymał dowody wpłaty.

A. P. (1) w okresie od 2010 r. do 2014 r. zapłacił powodom łączną kwotę 79.264,43 zł, co w pełni zaspokaja wszelkie należności. W piśmie wniesionym do tut. Sądu w dniu 02.10.2016 r. powodowie, w odpowiedzi na sprzeciw pozwanego, wnieśli o oddalenie sprzeciwu i podtrzymali swoje dotychczasowe żądanie. W uzasadnieniu swojego stanowiska powodowie wskazali, że załączone do pozwu faktury są podpisane przez pozwanego. Pozwany w sposób częściowy spełnił świadczenie co do należności objętych pozwem. Wynika z tego, iż uznał roszczenie wynikające z umowy, potwierdzonej przedmiotowymi fakturami VAT.

Ponadto strona powodowa wskazała, że w całym okresie współpracy, tj. od dnia 12.04.2010 r. do dnia 25.10.2013 r. pozwany dokonał u powodów zakupu materiałów hydraulicznych na łączną kwotę 289.573,45 zł brutto. Zatem argument pozwanego, iż dokonał on na rzecz powodów, w okresie od 2010 r. do 2014 r., zapłaty kwoty 79.264,43 zł jest sprzeczny ze stanem faktycznym. Na rozprawie w dniu 14.10.2016 r. pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia wynikających ze wszystkich faktur. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Strony są przedsiębiorcami i współpracowały ze sobą w okresie od 12.04.2010 r. do 25.10.2013 r.

Powodowie A. S., D. S. i M. B. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą (...) S.C. sprzedawali pozwanemu A. P. (1), prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą „USŁUGI (...) materiały hydrauliczne. ( bezsporne ) Powodowie, w dniu 30.11.2010 r., wystawili na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...), tytułem sprzedaży materiałów hydraulicznych, na kwotę 7.965,09 zł brutto. Płatność miała nastąpić przelewem w terminie 21 dni, tj. do dnia 21.12.2010 r. W/w faktura VAT została podpisana przez A.

P. (1) oraz przedstawiciela strony powodowej. ( dowód: faktura VAT nr (...)– k. 11-13) W dniu 03.01.2011 r. pozwani wystawili na rzecz powoda fakturę VAT korygującą nr (...), korygującą fakturę VAT nr (...) z dnia 30.11.2010 r., w zakresie łącznej wartości pierwotnej faktury VAT z kwoty 7.965,09 zł na kwotę 7.652,54 zł. ( dowód: faktura VAT korygującą nr (...)– k. 38-41, 49-53) W dniu 07.11.2011 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 5000,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) – k. 95, zeznania powoda A.

S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 08.11.2011 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 107,45 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) – k. 96, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 23.11.2011 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 7500,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 33, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A.

P. (1)) W dniu 24.11.2011 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 1996,73 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...)k. 34, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 02.12.2011 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 300,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 97, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 29.12.2011 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 10000,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 98, zeznania powoda A.

S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) Powodowie, w dniu 30.12.2011 r., wystawili na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...), tytułem sprzedaży materiałów hydraulicznych, na kwotę 5.401,91 zł brutto. Płatność miała nastąpić przelewem w terminie 14 dni, tj. do dnia 13.01.2012 r. W/w faktura VAT została podpisana przez przedstawiciela strony powodowej. ( dowód: faktura VAT nr (...)– k.

14) W dniu 19.01.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 202,10 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 99, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 19.01.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 33,06 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 100, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 19.01.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 346,87 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) – k. 101, zeznania powoda A.

S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 24.01.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 4000,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 102, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 25.01.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 413,18 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 103, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A.

P. (1)) W dniu 18.02.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 3000,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...)k. 104, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 02.03.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 249,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 105, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 02.03.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 1600,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 106, zeznania powoda A.

S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 02.03.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 5000,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 107, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 06.03.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 2000,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 108, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A.

P. (1)) W dniu 10.03.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 637,02 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr(...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 109, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 26.03.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 3130,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr(...) k. 110, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 26.03.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 4000,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 111, zeznania powoda A.

S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 16.04.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 240,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 112, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 16.04.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 388,74 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 113, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A.

P. (1)) W dniu 18.04.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 420,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 114, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) Powodowie, w dniu 30.04.2012 r., wystawili na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...), tytułem sprzedaży materiałów hydraulicznych, na kwotę 10.145,79 zł brutto. Płatność miała nastąpić przelewem w terminie 14 dni, tj. do dnia 14.05.2012 r. W/w faktura VAT została podpisana przez A.

P. (1) oraz przedstawiciela strony powodowej. ( dowód: faktura VAT nr (...) – k. 15-16) W dniu 26.06.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 100,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 115, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 05.07.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 275,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 116, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M.

B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 10.07.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 800,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 117, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 26.07.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 1470,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 118, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) Powodowie, w dniu 31.08.2012 r., wystawili na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...), tytułem sprzedaży materiałów hydraulicznych, na kwotę 7.117,41 zł brutto.

Płatność miała nastąpić przelewem w terminie 30 dni, tj. do dnia 30.09.2012 r. W/w faktura VAT została podpisana przez A. P. (1) oraz przedstawiciela strony powodowej. ( dowód: faktura VAT nr (...) – k. 17-18) W dniu 11.10.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 179,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr(...) k. 119, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 31.10.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 20,80 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...)– k. 120, zeznania powoda A.

S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 31.10.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 269,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 121, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 10.11.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 69,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 122, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A.

P. (1)) W dniu 22.11.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 983,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 123, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 22.11.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 2308,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 124, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 04.12.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 1500,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 125, zeznania powoda A.

S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 21.12.2012 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 242,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 126, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 01.03.2013 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 901,80 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...)k. 127, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A.

P. (1)) W dniu 09.03.2013 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 220,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 128, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 07.05.2013 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 180,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 129, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 23.05.2013 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 50,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 130, zeznania powoda A.

S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 08.06.2013 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 1001,38 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr(...) k. 32, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) W dniu 15.07.2013 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 264,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...) k. 131, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A.

P. (1)) W dniu 18.07.2013 r. pozwany dokonał wpłaty na rzecz powodów kwoty 7000,00 zł, za co został wystawiony dowód wpłaty nr (...) ( dowód: dowód wpłaty nr (...)k. 31, 132, zeznania powoda A. S., zeznania powódki M. B., zeznania pozwanego A. P. (1)) Powodowie, w dniu 25.10.2013 r., wystawili na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...), tytułem sprzedaży materiałów hydraulicznych, na kwotę 628,85 zł brutto. Płatność miała nastąpić przelewem w terminie 14 dni, tj. do dnia 08.11.2013 r. W/w faktura VAT została podpisana przez A.

P. (1) oraz przedstawiciela strony powodowej. ( dowód: faktura VAT nr (...)– k.

19) Powodowie, w dniu 25.10.2013 r., wystawili na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...), tytułem sprzedaży materiałów hydraulicznych, na kwotę 503,93 zł brutto. Płatność miała nastąpić przelewem w terminie 14 dni, tj. do dnia 08.11.2013 r. ( dowód: faktura VAT nr (...) – k.

20) W dniu 17.01.2014 r. pozwany dokonał zapłaty na rzecz powodów kwoty 2117,41 zł, tytułem „zapłata częściowa fak (...)”. ( dowód: historia operacji z rachunku – k. 35-37, potwierdzenie przelewu – k.

57) Pozwany należności z faktur regulował również poprzez dokonywanie przelewów na rachunek bankowy powodów. ( dowód: historia operacji z rachunku – k. 35-37) W dniu 31.12.2014 r. (data złożenia pisma w placówce operatora pocztowego) powodowie A. S., D. S. i M. B., złożyli do tut. Sądu wniosek o zawezwanie do próby ugodowej w sprawie o zapłatę kwoty 13381,57 zł, wynikającej z faktur VAT: nr (...) z dnia 30.11.2010 r., nr (...) z dnia 30.12.2011 r., nr (...) z dnia 30.04.2012 r., nr (...) z dnia 31.08.2012 r., nr (...) z dnia 25.10.2013 r. oraz nr (...) z dnia 25.10.2013 r. Wobec niestawiennictwa na posiedzeniu pojednawczym w dniu 03.04.2015 r. wnioskodawców oraz zawezwanego do próby ugodowej, do zawarcia ugody nie doszło. ( dowód: akta sprawy o sygn. V GCo 2/15: wniosek o zawezwanie do próby ugodowej – k. 2, protokół z posiedzenia pojednawczego – k.

25) Pismem z dnia 04.04.2016 r., zatytułowanym „Wezwanie przedsądowe do dobrowolnej zapłaty”, pozwany został wezwany do zapłaty kwoty 13.381,57zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wymagalności roszczenia do dnia zapłaty, tytułem należności za sprzedaż materiałów hydraulicznych. Pismo zostało wysłane do pozwanego w przesyłką poleconą. ( dowód: „wezwanie przesądowe do dobrowolnej zapłaty” – k. 21, potwierdzenie nadania – k.

21)

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu. Pełnomocnik pozwanego na rozprawie w dniu 14 października 2016r. podniósł zarzut przedawnienia roszczeń dochodzonych niniejszym powództwem. Pomiędzy stronami bezspornym było, że powodowie prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, w ramach stałej współpracy, zawarli z pozwanym szereg umów sprzedaży produktów wymienionych w fakturach dołączonych do pozwu. Powodowie, będący sprzedawcą, dochodzą zatem roszczeń z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności ich przedsiębiorstwa.

W tej sytuacji przepisem szczególnym, określającym termin przedawnienia roszczeń powodów, jest przepis art. 554 k.c., a nie mający ogólny charakter przepis art. 118 k.c., choćby nawet roszczenie powodów związane było z prowadzeniem przez nich działalności gospodarczej (v. uzasadnienie uchwały składu Siedmiu Sędziów z dnia 11 stycznia 2002r., III CZP 63/01). Bezzasadne jest przy tym twierdzenie pełnomocnika powodów, że zarzut przedawnienia jest spóźniony, bowiem może zostać podniesiony wyłącznie w pierwszym piśmie procesowym, w tym przypadku w sprzeciwie od nakazu zapłaty.

Wbrew takiej argumentacji za ugruntowany należy uznać pogląd, że zarzut przedawnienia może zostać skutecznie zgłoszony przed sądem aż do zamknięcia rozprawy w drugiej instancji. Faktury, których zapłaty powodowie dochodzili w niniejszym postępowaniu miały następujące terminy płatności: nr (...)21 grudnia 2010r., nr (...) 13 stycznia 2012r., nr (...) – 14 maja 2012r., nr (...) 30 września 2012r., nr (...) 08 listopada 2013r., nr (...) 08 listopada 2013r. Należności z każdej z wymienionych faktur stały się wymagalne od dnia następnego po terminie płatności i od tego też momentu rozpoczynał bieg 2 – letni termin przedawnienia.

Powodowie powoływali się z kolei na przerwanie biegu przedawnienia poprzez złożenie do tutejszego Sądu wniosku o zawezwanie do próby ugodowej w sprawie o sygn. V GCo 2/15 a także uznanie roszczeń przez pozwanego, mające postać uznania niewłaściwego, poprzez uiszczanie zaległych należności przez wpłaty gotówkowe i przelewy na konto powodów. Tego rodzaju twierdzenia powodów były uzasadnione jedynie w części. Zgodnie z art. 123 k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia a także przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje.

Nie ulega wątpliwości, że wniosek o zawezwanie do próby ugodowej jest czynnością, która przerywa bieg terminu przedawnienia. Wniosek w sprawie sygn. V GCo 2/15 został nadany w placówce pocztowej w dniu 31 grudnia 2014r., a zatem przed upływem 2 – letniego terminu liczonego od dat wymagalności należności z faktur nr (...). Po zakończeniu posiedzenia wyznaczonego na dzień 03 kwietnia 2015r. na przeprowadzenie rozmów ugodowych, 2 – letni termin przedawnienia rozpoczął bieg na nowo, jednakże został ponownie przerwany w dniu 25 kwietnia 2016r. wniesieniem powództwa o zapłatę (data nadania pozwu).

Zbyt daleko idący był natomiast wniosek powodów, że samo dokonywanie przez pozwanego wpłat na rzecz powodów w czasie trwania współpracy gospodarczej było czynnościami, które po nadaniu im formy uznania niewłaściwego, prowadziły do przerwania biegu przedawnienia. Zagadnieniem możliwości kwalifikowania wpłat dokonywanych przez kontrahenta jako uznanie roszczenia zajmował się Sąd Najwyższy w analogicznym stanie faktycznym w sprawie o sygn. I CKN 11/01. W uzasadnieniu wyroku z dnia 07 marca 2003r. Sąd Najwyższy stwierdził, że o uznaniu roszczenia można mówić wówczas, gdy określone zachowania dłużnika dotyczą w sposób jednoznaczny skonkretyzowanego, skierowanego przeciwko niemu roszczenia.

Tymczasem samo przyjmowanie faktur przez pozwanego oraz dokonywanie zapłaty na poczet zaległych świadczeń, bez wskazania przez pozwanego w wykonaniu której konkretnie umowy sprzedaży spełnia on świadczenie, nie mogą uzasadniać twierdzeń powódki, iż takie zachowania pozwanego dowodzą uznania przezeń konkretnych roszczeń, a w konsekwencji powodują przerwę terminu ich przedawnienia. Uznanie roszczenia przez osobę przeciwko której ono przysługuje nie wymaga złożenia oświadczenia woli, a wystarczające jest zewnętrzne wyrażenie przeświadczenia o istnieniu roszczenia, a więc oświadczenie wiedzy.

Pogląd ten coraz częściej spotykany jest w nowszym piśmiennictwie, w którym stwierdzono, że uznanie roszczenia przerywające bieg terminu przedawnienia nie musi być oświadczeniem woli, a może to być oświadczenie wiedzy, które wywołuje skutek prawny wnikający z art. 123 § 1 pkt 2 k.c. dopiero wówczas, gdy jednoznacznie potwierdza istnienie skonkretyzowanego długu. Z wymienionego przepisu wprost bowiem nie wynika, aby uznanie, o którym mowa w tym przepisie, miało być wyłącznie oświadczeniem woli. Innymi słowy, uznanie roszczenia w rozumieniu art. 123 § 1 pkt 2 k.c. występuje w każdym wypadku wyraźnego oświadczenia woli lub też innego jednoznacznego zachowania się dłużnika wobec wierzyciela, z którego wynika, że dłużnik uważa roszczenie za istniejące (wyrok SA w Gdańsku z dnia 22 marca 1991 r., I ACR 60/91, OSP 1991/11/282).

Natomiast wymóg ścisłego sprecyzowania roszczenia, będącego przedmiotem uznania, podyktowany jest tym, że bieg przedawnienia uznanego roszczenia przerywa się, ale tylko w granicach zakreślonych uznaniem (wyrok SN z dnia 24 lutego 1970 r., II PR 5/70, LEX nr 6679; wyrok SN z dnia 16 września 1977 r., III PR 105/77, LEX nr 7996). Skoro więc strona nie zakwestionowała ustalenia, iż pozwany nigdy nie wskazał w wykonaniu której umowy świadczy, przeto takie zachowania pozwanego nie mogą być kwalifikowane jako uznanie przezeń konkretnego roszczenia powodów.

W piśmie procesowym z dnia 27 grudnia 2016r. (k. 93-94) pełnomocnik powodów sprecyzował, które z wpłat dokonanych przez pozwanego skutkowały przerwaniem biegu przedawnienia należności z faktur objętych powództwem. I tak, dla faktury nr (...) miało to nastąpić przez płatność dokonaną w dniu 27 lipca 2012r. ((...) na kwotę 1.470 zł, przez płatność dokonaną przelewem bankowym dokonanym w dniu 24 lipca 2013r. na kwotę 200 zł, przez płatność dokonaną w dniu 07 maja 2013r. (...) na kwotę 100 zł. Termin płatności faktury nr (...) został określony na 21 grudnia 2010r.

Z pewnością wpłata kwoty 1.470 zł mająca miejsce w dniu 27 lipca 2012r. ze względu na wyraźne wskazanie w dokumencie (...) (k. 118), że płatność dokonywana jest za fakturę (...), przerwała bieg przedawnienia należności z tej faktury w dniu wpłaty, a zatem 27 lipca 2012r., jednakże po ponownym rozpoczęciu biegu terminu przedawnienia, należność uległa przedawnieniu po upływie 2 – letniego terminu z dniem 27 lipca 2014r. (wniosek o zawezwanie do próby ugodowej został nadany 31 grudnia 2014r. a zatem już po upływie terminu przedawnienia).

Powodowie nie wykazali również, aby pozwany faktycznie dokonał w dniu 24 lipca 2013r. przelewu kwoty 200 zł na poczet faktury (...) – przedstawione przez pozwanego zestawienie dokonanych przelewów (k. 35-37) nie obejmuje przelewu z tej daty, przelewy w zbliżonych datach (03 lipca, 23 lipca, 29 lipca 2013r. nie obejmują faktury o tym numerze). Natomiast z powoływanego przez powodów dowodu (...) (k. 129) mającego w ich ocenie również przerywać bieg przedawnienia, nie wynika z tytułu której zaległości jest dokonywana wpłata. W zakresie faktury o nr (...) z datą płatności 13 stycznia 2012r. (pełnomocnik błędnie wskazuje na 2013r.) przerwanie biegu przedawnienia miało nastąpić przez płatność dokonaną w dniu 10 lipca 2012r.(...) na kwotę 200 zł oraz przez płatność dokonaną w dniu 15 lipca 2013r. (...) na kwotę 200 zł.

Należy jednakże również w tym przepadku stwierdzić, że zarówno dowód wpłaty (...) (k. 117) jak i dowód wpłaty (...) (k. 131) nie wskazują z jakiego tytułu dokonywane są płatności. Odnośnie faktury nr (...) z datą płatność 14 maja 2012r. (również i w tym wypadku pełnomocnik wskazuje błędnie na 2014r.) przerwanie biegu przedawnienia miało nastąpić poprzez wpłatę dokonaną w dniu 18 lipca 2013r.(...)na kwotę 7.000 zł. Również i z tego dowodu wpłaty (k. 132) nie wynika jednak, na poczet której z należności winien być zarachowany.

Zdaniem pełnomocnika powodów przerwanie biegu przedawnienia należności z faktury nr (...) płatnej w dniu 30 września 2012r. (po raz kolejny pełnomocnik błędnie wskazuje termin płatności na 2014r.) nastąpiło z kolei poprzez płatność przelewem w dniu 17 stycznia 2014r. na kwotę 2.117,41 zł oraz w dniu 16 czerwca 2014r. na kwotę 2.000 zł. Stanowisko pełnomocnika powód należy uznać za uzasadnione jedynie co do wpłaty kwoty 2.117,41 zł przelewem z dnia 17 stycznia 2014r. (k. 35), mając na uwadze, że w tytule przelewu pozwany wyraźnie wskazał „zapłata częściowa fak (...)”.

Przelew został dokonany przed upływem 2 lat od daty płatność faktury, wpłata skutkowała przerwaniem biegu przedawnienia należność z tej faktury a ponownie rozpoczęty 2 – letni termin przedawnienia uległ ponownemu przerwaniu nadaniem wniosku o zawezwanie do próby ugodowej (31 grudnia 2014r.). Ogólne określenie tytułu przelewu dokonanego w dniu 16 czerwca 2014r. na kwotę 2.000 zł (k. 35), nie daje podstaw do przyjęcia, że przelana kwota obejmowała również dalszą część należności z faktury nr (...), jednakże okoliczność ta pozostaje bez znaczenia biorąc pod uwagę, że powodowie z tytułu faktury nr (...) wystawionej na kwotę 7.117,41 zł dochodzili jedynie kwoty 3.000 zł, uznając że pozwany uregulował ją do kwoty 4.117,41 zł (poprzez wpłaty 2.117,41 + 2.000 zł).

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że powodowie wykazali przerwanie biegu przedawnienia: a/ poprzez złożenie wniosku o zawezwanie do próby ugodowej co do faktur nr (...) i nie uregulowanych należności z tych faktur, odpowiednio 628,85 zł i 9,93 zł, b/ poprzez wpłatę ze wskazaniem w tytule numeru faktury, na poczet której wpłata jest dokonywana, co do faktury nr (...) w zakresie dochodzonej należności w kwocie 3.000 zł – uznając, że tak sprecyzowana wpłata może być kwalifikowana jako uznanie niewłaściwe. W zakresie pozostałych powoływanych przez pełnomocnika powodów wpłat brak jest wystarczających przesłanek pozwalających na przypisanie im znaczenia właściwego dla uznania długu.

Wskazywane wpłaty nie wskazują tytułu z jakiego są dokonywane i nie pozwalają na samodzielne ustalenie, na poczet której należności winny być zarachowane. Również sam pełnomocnik nie pokusił się o jakiekolwiek uzasadnienie swojego stanowiska w tym zakresie, tj. wyjaśnienie dlaczego konkretnie wskazywana przez niego wpłata, pomimo braku oznaczenia tytułu wpłaty, winna być zaliczona na poczet konkretnego zadłużenia. Niewątpliwie aktywność pełnomocnika powodów była wymagana, uwzględniając, że w czasie trwania współpracy gospodarczej stron, powodowie wystawili z tytułu zawartych umów sprzedaży aż 171 faktur opiewających na łączną kwotę 289.573,45 zł.

Należy również zwrócić uwagę, że w wielu przypadkach daty płatności faktur i daty wpłat - bez wskazania ich tytułu, mające w ocenie pełnomocnika skutkować uznaniem długu dzieli znaczny okres czasu a zatem stanowisko pełnomocnika winno być szczegółowo uargumentowane. Trudno przy tym oprzeć się wrażeniu, że stanowisko pełnomocnika powodów odnośnie przerwania biegu przedawnienia poprzez dokonywanie wpłat przez pozwanego nie było głębiej analizowane a kwalifikowanie wskazywanych wpłat na poczet należności z faktur jest dowolne i niczym nie poparte.

W zakresie wpłaty kwoty 1.470 zł na poczet faktury nr (...), jak już było wyżej wskazane, możliwe było jej zakwalifikowanie jako uznania niewłaściwego, jednakże należność z tej faktury i tak uległa przedawnieniu o czym była już mowa. Nieprzedawnienie należności dochodzonych z tytułu płatności faktur nr (...) (powodowie dochodzili kwoty 3.000 zł), (...) (powodowie dochodzili całej należności z faktury w kwocie 628,85 zł) oraz (...) (powodowie dochodzi kwoty 9,93 zł) nie zmieniało jednakże oceny powództwa jako bezzasadnego.

Powodowie wskazywali, że po uwzględnieniu wszystkich dokonanych przez pozwanego wpłat, nieuregulowane zostały jedynie należności dochodzone pozwem. Jednocześnie po powołaniu się przez pozwanego na dokonaną w dniu 18 lipca 2013r. wpłatę kwoty 7.000 zł, pełnomocnik powodów oświadczył, że wpłata tej kwoty nie może zostać uwzględniona przy rozliczenia zadłużenia pozwanego, bowiem została zarachowana na poczet faktury VAT nr (...) wystawionej w dniu 31 lipca 2013r., ze wskazaniem jako nabywcy (...) P. A. (k. 54-55). Pełnomocnik pozwanego stanowczo zaprzeczył, aby pozwany dokonywał jakiejkolwiek wpłaty celem uregulowania zadłużenia osoby trzeciej.

Wobec zgłoszenia przez pozwanego zarzutu takiego rodzaju, powodowie byli zobowiązani do wykazania, że byli uprawnieni do takiego zaliczenia wpłaty dokonanej przez pozwanego, czego w niniejszym procesie nie uczynili. Wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka A. P. (2) był bezprzedmiotowy dla wyjaśnienia tej okoliczności i zmierzał do przedłużania postępowania. Dowód wpłaty kwoty 7.000 zł do kasy powodów w dniu 18 lipca 2013r. (...) nie wskazuje tytułu, z jakiego jest dokonywany. Jako wpłacający został jednoznacznie oznaczony pozwany.

Jednocześnie w dowodzie wpłaty nie zawarto jakiegokolwiek wskazania, że wpłata jest dokonywana w innym celu niż zmniejszenie zadłużenia pozwanego. Również w fakturze wystawionej na A. P. (2) nie ma jakiegokolwiek oznaczenia, że należność została uregulowana wpłatą innej osoby niż nabywca. W tych okolicznościach aktualne twierdzenia powodów o podstawach do zarachowania wpłaty na rzecz należności z faktury osoby trzeciej są gołosłowne i stworzone na potrzeby niniejszego postępowania. Świadczy o tym również brak konsekwencji w stanowisku pełnomocnika powodów.

Zwrócić należy uwagę, że popierając twierdzenie o zaliczeniu wpłaty kwoty 7.000 zł w wyżej wskazany sposób, pełnomocnik powodów w piśmie z dnia 27 grudnia 2016r. (pkt 2 c uzasadnienia) podnosi, że bieg przedawnienia należności z faktury nr (...) uległ przedawnieniu w dniu 18 lipca 2013r. właśnie poprzez wpłatę kwoty 7.000 zł (z powołaniem (...)Pełnomocnik powodów powołując się na przerwanie biegu przedawnienia faktury nr (...) opiera się na twierdzeniu, że pozwany dokonał w dniu 18 lipca 2013r. wpłaty na poczet tej właśnie faktury.

Pełnomocnik nie może w tej sytuacji skutecznie powoływać się na fakt, że tą samą wpłatą pozwany uregulował zadłużenia A. P. (2). Sprzeczność stanowiska powodów skutkowała uznaniem, że powodowie bezzasadnie nie przyjęli do rozliczenia zadłużenia pozwanego, kwoty 7.000 zł wpłaconych do ich kasy w dniu 18 lipca 2013r. Bezspornie kwota ta została przekazana powodom, lecz niezasadnie zaliczono ją na poczet zadłużenia A. P. (2). Rozpoznając zarzut przedawnienia, Sąd ustalił że przedawnieniu nie uległy należności w kwotach: 3.000 zł dochodzona z faktury nr (...) wraz z odsetkami od dnia 01 października 2012r., 628,85 zł z faktury nr (...) wraz z odsetkami od dnia 09 listopada 2013r., 9,93 zł z faktury nr (...) wraz z odsetkami od 09 listopada 2013r.

Łączna kwota nieprzedawnionych należności z odsetkami wyliczonym od daty wymagalności do daty zamknięcia rozprawy (10 marca 2017r.) wynosi kwotę 5.201,30 zł (3.000 zł + 1.363,81 zł + 628,85 zł + 195,62 zł + 9,93 zł + 3,09 zł) a zatem znajduje z nadwyżką pokrycie w kwocie 7.000 zł bezzasadnie niezarachowanej na poczet zadłużenia pozwanego. W tych okolicznościach należało uznać, że pozwany wykonał w całości zobowiązanie z tytułu uiszczenie ceny sprzedaży, co czyniło powództwo nieuzasadnionym. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że powodowie nie podołali obowiązkowi wykazania swojego roszczenia zarówno co do zasady jak i wysokości.

W okresie współpracy gospodarczej stron pozwany nabył od powodów towary na podstawie 171 faktur VAT (k. 46-48). Pozwany nabywał towary w okresie ponad 3,5 roku, pierwsza faktura datowana jest na 12 kwietnia 2010r., ostatnia na 25 października 2013r. Wobec nieoznaczenia tytułów zapłaty w znacznej części dowodów wpłat, powodowie korzystając z uprawienia przewidzianego w art. 451 k.c., winni przedstawić szczegółowe zestawienia sposobu zarachowania każdej z dokonanej przez pozwanego wpłaty. Tylko sprostanie temu obowiązkowi mogłoby prowadzić do ustalenia, czy po uwzględnieniu każdej z wpłat dokonanej przez powoda, nieuregulowane pozostały nadal należności wskazane w pozwie.

Tymczasem powodowie ograniczyli się do przedstawienia faktur oraz dowodów wpłat. Podnoszone przez pełnomocnika w pismach procesowych twierdzenia dotknięte są dużym stopniem dowolności, nie pozwalającym na ich jednoznaczne zweryfikowanie. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804 z późn. zm.).

Na zasądzone koszty zastępstwa prawnego składała się stawka minimalna pełnomocnika (4.800 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). ZARZĄDZENIE odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron. dn. 14.04.2017r.