Legislator Case Law & Legislation
XII K 21/16 AI generated

XII K 21/16 · Sąd powszechny

Case Number XII K 21/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

CO DO CAŁOŚCI WYROKU Aktem oskarżenia z 31 marca 2010 roku M. K. (1) został oskarżony o 10 czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. (tom III k. 477-484). Wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uznał go za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, wymierzając karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i orzekając obowiązek naprawienia szkody na rzecz E. D., K. M., Z. R. i J. L. (tom VII k. 1245-1249). Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2012 r. uchylił powyższy wyrok i sprawę przekazał sądowi okręgowemu do ponownego rozpoznania (tom VII k. 1385-1397).

Legislator headnote

AI generated

art. 286 § 1 k.k, art. 294 § 1 k.k, art. 12 k.k, art. 91 § 1 k.k, art. 92 § 2 k.k, art. 46 § 1 k.k; XII K 21/16 · Sąd powszechny: K. (1) został oskarżony o 10 czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. (tom III k. 477-484). Wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uznał go za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, wymierzając karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i orzekając obowiązek naprawienia szkody na rzecz E. D., K. M., Z. R. i J. L. (tom VII k. 1245-1249). Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2012 r. uchylił powyższy wyrok i sprawę przekazał sądowi okręgowemu do ponownego rozpoznania (tom VII k. 1385-1397).

Keywords

AI generated
financial misconduct economic offence bankruptcy and debt enforcement offences inducement to breach of contract extortion of excessive official fees credit and loan fraud

Cited Legislation

AI generated
art. 286 § 1 k.k
o czyn z art. 286 § 1 k.k.
art. 294 § 1 k.k
Czyny I, III i IV nie wyczerpują znamion art. 294 § 1 k.k.
art. 12 k.k
Wszystkie czyny poza IX stanowią czyn ciągły w rozumieniu art. 12 k.k., gdyż odnośnie każdego z pokrzywdzonych oskarżony z góry miał zamiar pożyczania takich kwot pieniędzy, do jakich uda się pokrzywdzonych przekonać.
art. 91 § 1 k.k
art. 92 § 2 k.k
na podstawie art. 92 § 2 k.k.
art. 46 § 1 k.k
na podstawie art. 46 § 1 k.k.
art. 46 k.k
Częściowe spłaty długów – uwzględnione przez sąd w stanie faktycznym i przy orzekaniu w trybie art. 46 k.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
II AKa 119/24
G. (1) została oskarżona o to, że : I. w okresie od dnia 13.12.2012 r. do dnia 27.10.2014 r. w Ś. jako osoba zatrudniona w (...) sp. z o.o., (obecnie (...) sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej) w charakterze doradcy finansowego biura, a następnie kierownika biura, działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w postaci części wpłacanych przez osoby pokrzywdzonego opłat przygotowawczych, stanowiących jej prowizyjne wynagrodzenie naliczane z tytułu zawieranych przedwstępnych umów pożyczek, czyniąc sobie stałe źródło dochodu, zgodnie z polityką sprzedaży ustaloną przez członków zarządu wyżej wskazanej spółki oraz dyrektora regionalnego i jego zastępcę, działając wspólnie i w porozumieniu z wyżej wymienionymi, wobec których postępowanie zakończono skierowaniem aktu oskarżenia, przy wykorzystaniu działalności prowadzonej za pośrednictwem biura spółki doprowadziła 147 niżej wskazanych osób, do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w niżej wymienionych kwotach – łącznie 408 730 zł stanowiące mienie znacznej wartości, wprowadzając je uprzednio w błąd co do chęci udzielenia pożyczki podczas gdy takiego zamiaru nie miała i nie była w stanie go zrealizować, a także co do istotnych warunków przedwstępnej umowy pożyczki oraz konsekwencji odstąpienia od umowy w ten sposób, że podczas zawierania z nimi umów przedwstępnych, wykreowała jednocześnie u pokrzywdzonych przekonanie, że dokonana przez nich wpłata tzw. opłaty przygotowawczej we wskazanej kwocie gwarantuje udzielenie im pożyczki bez złożenia żadnych dodatkowych zabezpieczeń finansowych, zatajając przed nimi – wbrew treści zawieranych umów – faktyczne terminy i warunki przyznawania pożyczek, nie informując o konieczności złożenia przez pożyczkobiorców dodatkowych zabezpieczeń gwarantujących jej wypłatę, informując, iż w przypadku odstąpienia od umowy lub w przypadku nieotrzymania pożyczki, opłata przygotowawcza zostanie zwrócona lub zaliczona na poczet rat pożyczki albo zwrócona po jej uzyskaniu, spłacie części lub całości pożyczki, informując o istotnych warunkach umowy i uzyskania pożyczki po dokonaniu wpłaty opłaty przygotowawczej i tak:
II K 43/22
Sygn. akt II K. 43/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2023 roku. Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Izabela Bejger Protokolant: starszy sekr. sądowy Ewa Romanowska w obecności oskarżyciela Prok. Rej. - ------------ po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 roku, 29 listopada 2022 roku, 24 stycznia 2023 roku, 6 marca 2023 roku, 12 kwietnia 2023 roku, 30 maja 2023 roku, 18 września 2023 roku sprawy M. J. z d. M. córka F. i H. z domu J. urodz. (...) w G. (...) oskarżonej o to, że: I. w dniu 3 stycznia 2019 roku w G. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła J. W. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez J. W. umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.900 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła J. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...), zawartej przez J. W. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę J. W. w wysokości 18.983,22 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk II. w dniu 18 marca 2019 roku w P., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. K. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.900 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła M. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.900 złotych, zawartej przez M. K. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. K. w wysokości 9.855,63 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk III. w dniu 6 kwietnia 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła E. C. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 12.612,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła E. C. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 12.612,00 złotych, zawartej przez E. C. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę E. C. w wysokości 19.118,01 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk IV. w dniu 14 maja 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. G. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 12.000,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła M. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 12.000,00 złotych, zawartej przez M. G. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. G. w wysokości 16.949,56 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk V. w dniu 10 czerwca 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła S. B. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 7.870,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła S. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 7.870,00 złotych, zawartej przez S. B. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę S. B. w wysokości 11.906,00 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk VI. w dniu 23 czerwca 2019 roku w L., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. S. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 10.000,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła M. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 10.000,00 złotych, zawartej przez M. S. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. S. w wysokości 11.057,82 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk VII. w dniu 23 czerwca 2019 roku w L., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. S. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 8.700,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła M. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 8.700,00 złotych, zawartej przez M. S. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. S. w wysokości 13.906,06 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk VIII. w dniu 3 lipca 2019 roku w N., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła B. P. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 4.280,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła B. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 4.280 złotych, zawartej przez B. P. (1) z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę B. P. (1) w wysokości 320,63 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk IX. w dniu 16 lipca 2019 roku w G. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła K. M. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 6.480,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła K. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.900,00 złotych, zawartej przez K. M. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę K. M. w wysokości 5.327,50 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk X. w dniu 29 lipca 2019 roku w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła A. P. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.900,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła A. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.900,00 złotych, zawartej przez A. P. (1) z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę A. P. (1) w wysokości 12.293,91 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XI. w dniu 31 lipca 2019 roku w S., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła B. P. (2) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 4.000,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła B. P. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 4.000,00 złotych, zawartej przez B. P. (2) z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę B. P. (2) w wysokości 4.034,97 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XII. w dniu 10 października 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła J. W. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 6.180,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła J. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 6.180,00 złotych, zawartej przez J. W. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę J. W. w wysokości 6.615,03 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XIII. w dniu 13 października 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. P. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 8.000 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła M. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 8.000 złotych, zawartej przez M. P. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. P. w wysokości 12.410,37 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XIV. w dniu 14 października 2019 roku w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła K. W. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 10.000,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła K. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 10.000,00 złotych, zawartej przez K. W. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę K. W. w wysokości 11.538,10 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XV. w dniu 21 października 2019 roku w P., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. K. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.900,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła M. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.900,00 złotych, zawartej przez M. K. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. K. w wysokości 17.840,21 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XVI. w dniu 31 października 2019 roku w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła B. W. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 7.600 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła B. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 7.6500,00 złotych, zawartej przez B. W. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę B. W. w wysokości 9.781,30 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XVII. w dniu 4 listopada 2019 roku w Z., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła A. S. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.000 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła A. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.000 złotych, zawartej przez A. S. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę A. S. w wysokości 12.423,97 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XVIII. w dniu 13 listopada 2019 roku w W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła A. O. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 8.000 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła A. O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 8.000 złotych, zawartej przez A. O. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę A. O. w wysokości 9.193,49 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XIX. w dniu 13 listopada 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła L. F. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 5.156,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła L. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 5.153,00 złotych, zawartej przez L. F. (1) z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę L. F. (1) w wysokości 5.302,50 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XX. w dniu 13 listopada 2019 roku w G. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła D. M. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 12.000 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła D. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 12.000 złotych, zawartej przez D. M. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę D. M. w wysokości 18.339,84 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXI. w dniu 17 listopada 2019 roku w P., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. K. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 4.500 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła M. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 4.500,00 złotych, zawartej przez M. K. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. K. w wysokości 3.247,00 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXII. w dniu 18 listopada 2019 roku w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła K. P. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 4.156,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła K. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 4.156,00 złotych, zawartej przez K. P. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę K. P. w wysokości 2.927,44 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXIII. w dniu 21 listopada 2019 roku w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła A. P. (2) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 7.870,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła A. P. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 7.870,00 złotych, zawartej przez A. P. (2) z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę A. P. (2) w wysokości 11.219,95 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXIV. w dniu 21 listopada 2019 roku w R. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadziła D. P. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z provident (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę D. P. (1) w wysokości 11.220,61 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXV. w dniu 21 listopada 2019 roku w R. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła C. S. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z provident (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w (...) w wysokości 7.280 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła C. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 7.280 złotych, zawartej przez C. S. z (...) Spółka Akcyjna z/s w (...) od niej otrzymała, lecz jej z kosztami nie spłaciła na szkodę C. S. w wysokości 9.371,70 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXVI. w dniu 21 listopada 2019 roku w P., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła R. S. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 8.180 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła R. S. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 8.180 złotych, zawartej przez R. S. (1) w wysokości 9.899,14 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXVII. w dniu 27 listopada 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła T. F. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.970 zł, pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła T. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.970 zł, zawartej przez T. F. (1) z (...) S.A. w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę T. F. (1) w wysokości 14.855,22 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXVIII. w dniu 16 grudnia 2019 roku w O. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła K. K. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 12.300 zł, pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła K. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 12.300 złotych zawartej przez K. K. (...) (...) S.A. w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę K. K. w wysokości 17.999,21 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżoną M. J. za winną popełnienia zarzucanych jej w akcie oskarżenia czynów tj. dwudziestu ośmiu przestępstw z art. art. 286 §1 kk i przyjmując, iż one zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw w myśl art. 91 §1 kk na mocy art. 286 §1 kk wymierza jej karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na mocy art. 46 § 1 kk zobowiązuje oskarżoną M. J. do naprawienia szkód wyrządzonych przestępstwami poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych: - J. W. kwoty 25.598,25 złotych (dwadzieścia pięć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych, dwadzieścia pięć groszy); - M. K. kwoty 30.942,84 złotych (trzydzieści tysięcy dziewięćset czterdzieści dwa złote, osiemdziesiąt cztery grosze); - na szkodę E. C. kwoty 19.118,01 złotych (dziewiętnaście tysięcy sto osiemnaście złotych, jeden grosz); - na szkodę M. G. kwoty 16.949,56 złotych (szesnaście tysięcy dziewięćset czterdzieści dziewięć złotych, pięćdziesiąt sześć groszy); - na szkodę S. B. kwoty 11.906,00 złotych (jedenaście tysięcy dziewięćset sześć złotych): - na szkodę M. S. kwoty 24.963,84 złotych (dwadzieścia cztery tysiące dziewięćset sześćdziesiąt trzy złote, osiemdziesiąt cztery grosze); - na szkodę B. P. (1) kwoty 320,63 złotych (trzysta dwadzieścia złotych, sześćdziesiąt trzy grosze); - na szkodę K. M. kwoty 5.327,50 złotych (pięć tysięcy trzysta dwadzieścia siedem złotych, pięćdziesiąt groszy); - na szkodę A. P. (1) kwoty 12.293,91 złotych (dwanaście tysięcy dwieście dziewięćdziesiąt trzy złote, dziewięćdziesiąt jeden groszy); - na szkodę B. P. (2) kwoty 4.034,97 złotych (cztery tysiące trzydzieści cztery złote, dziewięćdziesiąt siedem groszy); - na szkodę M. P. kwoty 12.410,37 złotych (dwanaście tysięcy czterysta dziesięć złotych, trzydzieści siedem groszy); - na szkodę K. W. kwoty 11.538,10 złotych (jedenaście tysięcy pięćset trzydzieści osiem złotych, dziesięć groszy); - na szkodę B. W. kwoty 9.781,30 złotych (dziewięć tysięcy siedemset osiemdziesiąt jeden złotych, trzydzieści groszy); - na szkodę A. S. kwoty 12.423,97 złotych (dwanaście tysięcy czterysta dwadzieścia trzy złote, dziewięćdziesiąt siedem groszy); - na szkodę A. O. kwoty 9.193,49 złotych (dziewięć tysięcy sto dziewięćdziesiąt trzy złote, czterdzieści dziewięć groszy); - na szkodę L. F. (1) kwoty 5.302,50 złotych (pięć tysięcy trzysta dwa złote, pięćdziesiąt groszy); - na szkodę D. M. kwoty 18.339,84 złotych (osiemnaście tysięcy trzysta trzydzieści dziewięć złotych, osiemdziesiąt cztery grosze); - na szkodę K. P. kwoty 2.927,44 złotych (dwa tysiące dziewięćset dwadzieścia siedem złotych, czterdzieści cztery grosze); - na szkodę A. P. (2) kwoty 11.219,95 złotych (jedenaście tysięcy dwieście dziewiętnaście złotych, dziewięćdziesiąt pięć groszy); - na szkodę D. P. (1) kwoty 11.220,61 złotych (jedenaście tysięcy dwieście dwadzieścia złotych, sześćdziesiąt jeden groszy); - na szkodę C. S. kwoty 9.371,70 złotych (dziewięć tysięcy trzysta siedemdziesiąt jeden złotych, siedemdziesiąt groszy); - na szkodę R. S. (1) kwoty 9.899,14 złotych (dziewięć tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych, czternaście groszy); - na szkodę T. F. (1) kwoty 14.855,22 złotych (czternaście tysięcy osiemset pięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia dwa grosze); - na szkodę K. K. kwoty 17.999,21 złotych (siedemnaście tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych, dwadzieścia jeden groszy); III. zwalnia oskarżoną od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej zaś wydatkami poniesionymi w sprawie obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 43/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. M. J. I. w dniu 3 stycznia 2019 roku w G. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła J. W. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez J. W. umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.900 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła J. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...), zawartej przez J. W. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę J. W. w wysokości 18.983,22 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk II. w dniu 18 marca 2019 roku w P., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. K. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.900 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła M. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.900 złotych, zawartej przez M. K. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. K. w wysokości 9.855,63 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk III. w dniu 6 kwietnia 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła E. C. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 12.612,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła E. C. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 12.612,00 złotych, zawartej przez E. C. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę E. C. w wysokości 19.118,01 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk IV. w dniu 14 maja 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. G. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 12.000,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła M. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 12.000,00 złotych, zawartej przez M. G. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. G. w wysokości 16.949,56 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk V. w dniu 10 czerwca 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła S. B. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 7.870,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła S. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 7.870,00 złotych, zawartej przez S. B. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę S. B. w wysokości 11.906,00 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk VI. w dniu 23 czerwca 2019 roku w L., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. S. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 10.000,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła M. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 10.000,00 złotych, zawartej przez M. S. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. S. w wysokości 11.057,82 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk VII. w dniu 23 czerwca 2019 roku w L., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. S. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 8.700,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła M. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 8.700,00 złotych, zawartej przez M. S. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. S. w wysokości 13.906,06 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk VIII. w dniu 3 lipca 2019 roku w N., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła B. P. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 4.280,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła B. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 4.280 złotych, zawartej przez B. P. (1) z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę B. P. (1) w wysokości 320,63 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk IX. w dniu 16 lipca 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła K. M. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 6.480,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła K. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.900,00 złotych, zawartej przez K. M. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę K. M. w wysokości 5.327,50 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk X. w dniu 29 lipca 2019 roku w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła A. P. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.900,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła A. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.900,00 złotych, zawartej przez A. P. (1) z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę A. P. (1) w wysokości 12.293,91 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XI. w dniu 31 lipca 2019 roku w S., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła B. P. (2) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 4.000,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła B. P. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 4.000,00 złotych, zawartej przez B. P. (2) z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę B. P. (2) w wysokości 4.034,97 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XII. w dniu 10 października 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła J. W. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 6.180,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła J. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 6.180,00 złotych, zawartej przez J. W. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę J. W. w wysokości 6.615,03 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XIII. w dniu 13 października 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. P. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 8.000 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła M. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 8.000 złotych, zawartej przez M. P. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. P. w wysokości 12.410,37 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XIV. w dniu 14 października 2019 roku w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła K. W. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 10.000,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła K. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 10.000,00 złotych, zawartej przez K. W. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę K. W. w wysokości 11.538,10 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XV. w dniu 21 października 2019 roku w P., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. K. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.900,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła M. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.900,00 złotych, zawartej przez M. K. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. K. w wysokości 17.840,21 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XVI. w dniu 31 października 2019 roku w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła B. W. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 7.600 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła B. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 7.6500,00 złotych, zawartej przez B. W. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę B. W. w wysokości 9.781,30 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XVII. w dniu 4 listopada 2019 roku w Z., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła A. S. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.000 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła A. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.000 złotych, zawartej przez A. S. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę A. S. w wysokości 12.423,97 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XVIII. w dniu 13 listopada 2019 roku w W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła A. O. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 8.000 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła A. O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 8.000 złotych, zawartej przez A. O. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę A. O. w wysokości 9.193,49 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XIX. w dniu 13 listopada 2019 roku w G. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła L. F. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 5.156,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła L. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 5.153,00 złotych, zawartej przez L. F. (1) z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę L. F. (1) w wysokości 5.302,50 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XX. w dniu 13 listopada 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła D. M. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 12.000 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła D. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 12.000 złotych, zawartej przez D. M. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę D. M. w wysokości 18.339,84 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXI. w dniu 17 listopada 2019 roku w P., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. K. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 4.500 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła M. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 4.500,00 złotych, zawartej przez M. K. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. K. w wysokości 3.247,00 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXII. w dniu 18 listopada 2019 roku w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła K. P. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 4.156,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła K. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 4.156,00 złotych, zawartej przez K. P. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę K. P. w wysokości 2.927,44 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXIII. w dniu 21 listopada 2019 roku w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła A. P. (2) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 7.870,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła A. P. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 7.870,00 złotych, zawartej przez A. P. (2) z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niego otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę A. P. (2) w wysokości 11.219,95 złotych tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXIV. w dniu 21 listopada 2019 roku w R. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadziła D. P. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z provident (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę D. P. (1) w wysokości 11.220,61 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXV. w dniu 21 listopada 2019 roku w R. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła C. S. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z provident (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w (...) w wysokości 7.280 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niego spłaci i tym samym doprowadziła C. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 7.280 złotych, zawartej przez C. S. z (...) Spółka Akcyjna z/s w (...) od niej otrzymała, lecz jej z kosztami nie spłaciła na szkodę C. S. w wysokości 9.371,70 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXVI. w dniu 21 listopada 2019 roku w P., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła R. S. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 8.180 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła R. S. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 8.180 złotych, zawartej przez R. S. (1) w wysokości 9.899,14 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXVII. w dniu 27 listopada 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła T. F. (1) w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 9.970 zł, pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła T. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 9.970 zł, zawartej przez T. F. (1) z (...) S.A. w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę T. F. (1) w wysokości 14.855,22 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk XXVIII. w dniu 16 grudnia 2019 roku w O. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła K. K. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez nią umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 12.300 zł, pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła K. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 12.300 złotych zawartej przez K. K. z provident (...) S.A. w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę K. K. w wysokości 17.999,21 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Popełnienie przez oskarżoną zarzucanych jej w akcie oskarżenia czynów zeznania pokrzywdzonej B. P. (2) 2, 895 zeznania pokrzywdzonej K. K. 10, 922 oświadczenie M. J. 15, 40, 117, 479, 919 pismo dot. umowy pożyczki 16-18, 79, 81, 500-501, 513 umowa pożyczki 19-26, 33-38, 67-74, 92-99, 109-116, 176-352, 375-380, 392-401, 413-416, 428-435, 447-458,480-487, 539-548 zeznania pokrzywdzonej M. K. 30-31, 922-923 notatka z harmonogramem spłaty 39 zdjęcia korespondencji M. J. i M. K. 41-52 zeznania pokrzywdzonej A. O. 60, 923 informacja o zadłużeniu 66 notatka urzędowa 76, 84, 101, 599-601, 637, 737 zeznania pokrzywdzonego A. P. (3) 86 zeznania pokrzywdzonej D. P. (2) 104 zeznania pokrzywdzonego C. S. 120 oświadczenie pokrzywdzonych 151-175, 925 zeznania pokrzywdzonej S. B. 364-366, 894 zeznania pokrzywdzonej E. C. 381-383, 921-922 zeznania pokrzywdzonego L. F. (2) 402-404, 895-895v zeznania pokrzywdzonej T. F. (2) 417-419, 936v. zeznania pokrzywdzonego M. G. 436-438, 923-924, 971-972 zeznania pokrzywdzonej K. M. 459-461, 972v.-973 zeznania pokrzywdzonej A. P. (1) 469-471 zeznania pokrzywdzonej J. W. 488-491, 894v-895 zeznania pokrzywdzonej K. P. 502-505 zeznania pokrzywdzonej B. P. (1) 514-516, 893v-894 zeznania pokrzywdzonego D. M. 525-528, 923 potwierdzenia przelewu 536-538, (...) zeznania pokrzywdzonej A. S. 551-554, 946v. zeznania pokrzywdzonej B. W. 563-566, 894-894v zdjęcia korespondencji M. J. i B. W. 553-598 zeznania pokrzywdzonego K. W. 602-604, 894v zeznania pokrzywdzonej R. S. (1) 613-615, 973-973v. zeznania pokrzywdzonego M. S. 648-650, 946v.-947 zeznania świadka B. K. 993 zeznania świadka S. M. 993v. Uprzednia karalność oskarżonej dane o karalności 661-662 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. M. J. Czyny zarzucane oskarżonej w akcie oskarżenia – art. 286 § 1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty niepopełnienie przez oskarżoną zarzucanych jej czynów protokół przesłuchania oskarżonej M. J. 693-695 Nie popełnienie przez oskarżoną czynu zarzucanego jej w pkt IV aktu oskarżenia tj. iż w dniu 14 maja 2019 roku w G. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. G. w błąd co do tego, iż w sytuacji zawarcia przez niego umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w wysokości 12.000,00 złotych pożyczkę tą wraz z kosztami zamiast niej spłaci i tym samym doprowadziła M. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, iż kwotę pożyczki o numerze (...) w wysokości 12.000,00 złotych, zawartej przez M. G. z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od niej otrzymała, lecz jej wraz z kosztami nie spłaciła, na szkodę M. G. w wysokości 16.949,56 złotych zeznania świadka K. G. 947-947v., 971-972 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania pokrzywdzonej B. P. (2) Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne bowiem znajdowały swe odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, ponadto złożone zeznania w ocenie Sądu były pełne i logiczne. Pokrzywdzona zeznała, iż oskarżona zwróciła się do niej o pomoc, bowiem znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej i w związku z czym potrzebowała pilnie gotówki. Jednakże nie mogła osobiście zawrzeć umowy pożyczki bowiem była pracownikiem P.. Pokrzywdzona wierząc w zapewnienia oskarżonej iż będzie spłacała zaciągniętą przez B. P. (2) pożyczkę oraz mając świadomość sytuacji finansowej w jakiej znajduje się oskarżona zgodziła się jej pomóc. Sąd zważył, iż niniejszy modus operandi oskarżona wykorzystała także na innych pokrzywdzonych, co także świadczy o wiarygodności zeznań B. P. (2). zeznania pokrzywdzonej K. K. Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne, znajdowały one swe odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. W przypadku popełnienia przestępstwa przez oskarżoną na szkodę pokrzywdzonej K. K. modus operandi M. J. było inne, bowiem oskarżona namówiła pokrzywdzoną do zaciągnięcia pożyczki pod pretekstem pomocy w wyrobieniu „planu sprzedażowego”. Pokrzywdzona miała zaciągnąć pożyczkę, a następnie oskarżona miała odstąpić od umowy i zwrócić pieniądze wypłacone w ramach pożyczki, jednakże fakt zaciągnięcia pożyczki miał rzutować na wykonanie przez nią planu sprzedażowego, a co za tym idzie także jej wynagrodzenia. Dnia 06 sierpnia 2020 roku oskarżona M. J. własnoręcznie podpisała oświadczenie, iż pożyczka zawarta przez pokrzywdzoną na kwotę 12.300 zł została zawarta na jej prośbę, a pieniądze wypłacone w ramach pożyczki oskarżona sprzeniewierzyła, nie odstępując od umowy pożyczki jak ustaliła wcześniej z pokrzywdzoną. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania pokrzywdzonej. zeznania pokrzywdzonej M. K. W ocenie sądu zeznania pokrzywdzonej M. K. należało uznać za wiarygodne. Były one zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Pokrzywdzona wskazała, iż zna oskarżoną od wielu lat, wielokrotnie zawierała pożyczki dla oskarżonej, jednakże zawsze ta spłacała kwotę zadłużenia i informowała na bieżąco o spłacie. Pokrzywdzona miała świadomość, iż oskarżona znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Ponadto pokrzywdzona przedstawiła oświadczenie podpisane przez oskarżoną w którym ta potwierdza, iż pożyczki zawarte przez M. K. były na jej rzecz i to ona otrzymała środki pieniężne z nich pochodzące, dodatkowo pokrzywdzona przedstawiła zdjęcia korespondencji między nią a M. J., która także potwierdza zaciągnięcie pożyczki na rzecz oskarżonej. zeznania pokrzywdzonej A. O. Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za w pełni wiarygodne, sposób działania oskarżonej był zbliżony do sposobu popełnienia czynu zabronionego na szkodę innych pokrzywdzonych. Zeznania pokrzywdzonej w ocenie Sądu były w pełni jasne i logiczne, tym samym nie było wątpliwości co do ich niewiarygodności. zeznania pokrzywdzonego A. P. (3) Sąd uznał zeznania pokrzywdzonego za w pełni wiarygodne, sposób działania oskarżonej był zbliżony do sposobu popełnienia czynu zabronionego na szkodę innych pokrzywdzonych. Zeznania pokrzywdzonego w ocenie Sądu były w pełni jasne i logiczne, tym samym nie było wątpliwości co do ich niewiarygodności. Ponadto pokrzywdzony przedstawił oświadczenie oskarżonej potwierdzające, iż zaciągnięcie pożyczki było na prośbę oskarżonej. zeznania pokrzywdzonej D. P. (2) Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za w pełni wiarygodne, sposób działania oskarżonej był zbliżony do sposobu popełnienia czynu zabronionego na szkodę innych pokrzywdzonych. Zeznania pokrzywdzonej w ocenie Sądu były w pełni jasne i logiczne, tym samym nie było wątpliwości co do ich niewiarygodności. Ponadto pokrzywdzona przedstawiła oświadczenie oskarżonej potwierdzające, iż zaciągnęła pożyczkę na prośbę oskarżonej. zeznania pokrzywdzonego C. S. W ocenie Sądu zeznania pokrzywdzonego C. S. były w pełni wiarygodne. Metoda działania w przypadku czynu zabronionego na szkodę pokrzywdzonego była inna aniżeli na szkodę pozostałych pokrzywdzonych ujawnionych w niniejszym postępowaniu jednakże skutek uzyskania korzyści majątkowej był identyczny jak w przypadku pozostałych pokrzywdzonych. Pokrzywdzony przyznał, iż zna oskarżoną od wielu lat, bowiem był jej klientem i posiadła pożyczkę w P.. Oskarżona wykorzystując fakt, iż pokrzywdzony posiadał zaległość w płatnościach rat, podstępem namówiła pokrzywdzonego na zaciągnięcia nowej pożyczki, przekonując pokrzywdzonego, iż będzie on dzięki temu miał wydłużony okres spłat. Pokrzywdzony nie posiadał świadomości iż zaciągnął nowe zobowiązanie pożyczkowe, gdy dowiedział się o tym fakcie, oskarżona przyznała się iż potrzebowała pieniędzy ze względu na złą sytuację finansową, obiecała pokrzywdzonemu spłacać zobowiązanie, lecz po czasie zaprzestała spłacać zaciągnięte przez pokrzywdzonego zobowiązanie. zeznania pokrzywdzonej S. B. Zeznania pokrzywdzonej S. B. były w ocenie sądu w pełni spójne, logiczne oraz wiarygodne. Pokrzywdzona wskazała, iż zgodziła się pomóc oskarżonej, która znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej, poprzez zaciągnięcie pożyczki w P. i pożyczeniem części uzyskanej gotówki oskarżonej z zapewnieniem spłaty. Tym samym pokrzywdzona zaciągnęła zobowiązanie w wysokości 7870 zł z czego 1000 zł pozostawiła sobie, a 6870 zł pożyczyła oskarżonej. Spłata miała nastąpić w określonych przez umowę pożyczki ratach z czego proporcjonalną część miała ponieść pokrzywdzona w pozostałym zakresie oskarżona, która po pewnym czasie zaprzestała wywiązywać się z umowy ustnej zawartej między nią w pokrzywdzoną. zeznania pokrzywdzonej E. C. Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne. Modus operandi oskarżonej był identyczny jak przy większości czynów popełnianych na szkodę innych pokrzywdzonych, a więc prosząc o przysługę ze względu na problemy finansowe namówiła pokrzywdzoną do zaciągnięcia pożyczki, która zapewniała że spłaci w całości w wyznaczonym umową terminie. zeznania pokrzywdzonego L. F. (2) Sąd uznał zeznania pokrzywdzonego za wiarygodne. Modus operandi oskarżonej był identyczny jak przy większości czynów popełnianych na szkodę innych pokrzywdzonych, a więc prosząc o przysługę ze względu na problemy finansowe namówiła pokrzywdzonego do zaciągnięcia pożyczki, zapewniając że spłaci w całości w wyznaczonym umową terminie. Pokrzywdzony wskazał, iż znał oskarżoną bowiem wykonywał u niej prace remontowe i nie miał podstaw wątpić w jej prawdomówność co do spłaty zobowiązania. zeznania pokrzywdzonej T. F. (2) Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne. Modus operandi oskarżonej był identyczny jak przy większości czynów popełnianych na szkodę innych pokrzywdzonych. Oskarżona wzbudziła litość i współczucie w pokrzywdzonej przedstawiając jej swoją trudną sytuacje finansową oraz przestrzegając, iż jeżeli ta jej nie pomoże oskarżona popełni samobójstwo. Oskarżona zapewniała T. F. (2) iż spłaci zobowiązanie w całości. Ze względu na fakt, iż pokrzywdzona miała świadomość że oskarżona znajduje się w trudnej sytuacji finansowej zgodziła się jej pomóc. Oskarżona jednakże nie dokonała spłaty zaciągniętej przez pokrzywdzoną dla niej pożyczki. zeznania pokrzywdzonego M. G. W ocenie sądu zeznania pokrzywdzonego M. G. były w pełni wiarygodne. Sposób działania oraz skutek jaki niosło był niemalże identyczny do czynów popełnionych na niekorzyść pozostałych ujawnionych w niniejszej sprawie pokrzywdzonych. Oskarżona nie mogła osobiście udzielić pokrzywdzonemu pożyczki bowiem byli oni rodziną, jednakże pokrzywdzony wielokrotnie zaciągał pożyczki w P., z których pieniądze przekazywał oskarżonej, co potwierdzają także zeznania jego żony K. G.. Poprzednie zobowiązania były przez oskarżoną spłacane w całości w sposób terminowy, jednakże pożyczka zaciągnięta przez pokrzywdzonego w maju 2019 roku na rzecz oskarżonej nie została przez nią spłacona. W ocenie sądu zeznania pokrzywdzonego są wiarygodne bowiem są one spójne, logiczne oraz zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Ponadto należało zważyć, iż czas w jakim zaciągnął pokrzywdzony pożyczkę na rzecz oskarżonej odpowiada czasookresowi zaciągnięcia pożyczek przez innych pokrzywdzonych w niniejszej sprawie, a więc wskazuje to iż oskarżona w tym czasie miała znaczne problemy finansowe. Oskarżona początkowo spłacała w sposób regularny zaciągnięte przez pokrzywdzonego zobowiązanie, dopiero w grudniu 2019 roku zaprzestała spłacania rat pożyczki, co także jest zbieżne z okresem kiedy oskarżona zaprzestała płacić zobowiązania zaciągnięte przez innych pokrzywdzonych. zeznania pokrzywdzonej K. M. Zeznania pokrzywdzonej K. M. były w ocenie sądu w pełni spójne, logiczne oraz wiarygodne. Pokrzywdzona wskazała, iż zgodziła się pomóc oskarżonej, która znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej, poprzez zaciągnięcie pożyczki w P. i pożyczeniem części uzyskanej gotówki oskarżonej z zapewnieniem spłaty. Tym samym pokrzywdzona zaciągnęła zobowiązanie w wysokości 6480 zł z czego 1400 zł pozostawiła sobie, a 5080 zł pożyczyła oskarżonej. Spłata miała nastąpić w określonych przez umowę pożyczki ratach z czego proporcjonalną część miała ponieść pokrzywdzona w pozostałym zakresie oskarżona, która po pewnym czasie zaprzestała wywiązywać się z umowy ustnej zawartej między nią w pokrzywdzoną. zeznania pokrzywdzonej A. P. (1) Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne. Modus operandi oskarżonej był identyczny jak przy większości czynów popełnianych na szkodę innych pokrzywdzonych, a więc prosząc o przysługę ze względu na problemy finansowe namówiła pokrzywdzoną do zaciągnięcia pożyczki, która zapewniała że spłaci w całości w wyznaczonym umową terminie. Ponadto pokrzywdzona przedstawiła umowę podpisaną przez A. P. (1) oraz oskarżoną sporządzoną dnia 29 sierpnia 2019 roku tj. w dniu zawarcia pożyczki, z której treści wprost wynika, iż pieniądze wypłacone na rzecz pożyczki pobrała M. J. oraz zobowiązała się do oddania całości zobowiązania zaciągniętego przez pokrzywdzoną. zeznania pokrzywdzonej J. W. Zeznania pokrzywdzonej J. W. były w ocenie sądu w pełni spójne, logiczne oraz wiarygodne. Pokrzywdzona wskazała, iż zgodziła się pomóc oskarżonej, która znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej, poprzez zaciągnięcie pożyczki w P. i pożyczeniem części uzyskanej gotówki oskarżonej z zapewnieniem spłaty. Tym samym pokrzywdzona zaciągnęła zobowiązanie w wysokości 6180 zł z czego 2180 zł pożyczyła oskarżonej. Spłata miała nastąpić w określonych przez umowę pożyczki ratach z czego proporcjonalną część miała ponieść pokrzywdzona w pozostałym zakresie oskarżona, która po pewnym czasie zaprzestała wywiązywać się z umowy ustnej zawartej między nią w pokrzywdzoną. Pokrzywdzona zaciągnęła także drugie zobowiązanie pożyczkowe, z którego otrzymane pieniądze przekazała oskarżonej. zeznania pokrzywdzonej K. P. Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne. Modus operandi oskarżonej był identyczny jak przy większości czynów popełnianych na szkodę innych pokrzywdzonych, a więc prosząc o przysługę ze względu na problemy finansowe namówiła pokrzywdzoną do zaciągnięcia pożyczki, zapewniała że spłaci w całości w wyznaczonym umową terminie. Pokrzywdzona spłaciła w całości zaciągnięte zadłużenie pomimo, iż pieniądze wypłacone z pożyczki otrzymała oskarżona. zeznania pokrzywdzonej B. P. (1) Zeznania pokrzywdzonej B. P. (1) były w ocenie sądu w pełni spójne, logiczne oraz wiarygodne. Pokrzywdzona wskazała, iż zgodziła się pomóc oskarżonej, która znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej, poprzez zaciągnięcie pożyczki w P. i pożyczeniem części uzyskanej gotówki oskarżonej z zapewnieniem spłaty. Tym samym pokrzywdzona zaciągnęła zobowiązanie, a uzyskane pieniądze podzieliła po połowie dla siebie i oskarżonej. Spłata miała nastąpić w określonych przez umowę pożyczki ratach z czego proporcjonalną część miała ponieść pokrzywdzona w pozostałym zakresie oskarżona, która po pewnym czasie zaprzestała wywiązywać się z umowy ustnej zawartej między nią w pokrzywdzoną. zeznania pokrzywdzonego D. M. Sąd uznał zeznania pokrzywdzonego za wiarygodne. Modus operandi oskarżonej był identyczny jak przy większości czynów popełnianych na szkodę innych pokrzywdzonych, a więc prosząc o przysługę ze względu na problemy finansowe namówiła pokrzywdzonego do zaciągnięcia pożyczki, zapewniała że spłaci w całości w wyznaczonym umową terminie. Pokrzywdzony miał świadomość iż oskarżona znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, bowiem należy on do rodziny oskarżonej, tym samym ze względu także na więzy rodzinne zgodził się zaciągnąć zobowiązanie, a pieniądze przekazać oskarżonej. Pokrzywdzony dokonał spłaty zobowiązania w wysokości 1.900 zł. zeznania pokrzywdzonej A. S. Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne. Modus operandi oskarżonej był identyczny jak przy większości czynów popełnianych na szkodę innych pokrzywdzonych, a więc prosząc o przysługę ze względu na problemy finansowe namówiła pokrzywdzoną do zaciągnięcia pożyczki, zapewniała że spłaci w całości w wyznaczonym umową terminie. Pokrzywdzona wcześniej także zaciągnęła takową pożyczkę na rzecz oskarżonej jednakże poprzednie zobowiązanie zostało przez oskarżoną spłacone w pełnej kwocie, tym samym miała zaufanie do oskarżonej oraz jej prawdomówności co do spłaty zaciągniętego przez siebie na jej rzecz zobowiązania. zeznania pokrzywdzonej B. W. W ocenie sądu zeznania pokrzywdzonej należało uznać za w pełni wiarygodne, sposób działania oskarżonej w przypadku wprowadzenia pokrzywdzonej B. W. w błąd był odmienny od pozostałych czynów dokonanych przez oskarżoną, jednakże skutek oraz osiągnięta korzyść była tożsama. Sąd uznał, za prawdziwe zeznania pokrzywdzonej co do faktu, iż była ona przekonana iż podpisuje ankietę badającą zadowolenie klienta z świadczonych przez oskarżoną usług. Oskarżona wykorzystując zaufanie oraz naiwność pokrzywdzonej wprowadziła ją w błąd co do dokumentów, które podpisuje. W ocenie sądu nie umniejszało winy oskarżonej czy też odpowiedzialności pokrzywdzonej fakt, iż mogła ona zapoznać się z dokumentami, które podpisała, bowiem okoliczności w jakich doszło do podpisania umowy były znaczenie utrudnione bowiem nastąpiło to w samochodzie, po zachodzie słońca, gdzie jedynym źródłem światła była lamka wewnątrz samochodu. Pokrzywdzona także nie miała podstaw aby wątpić w słowa oskarżonej, której była klientką. zeznania pokrzywdzonego K. W. Sąd uznał zeznania pokrzywdzonego za wiarygodne. Modus operandi oskarżonej był identyczny jak przy większości czynów popełnianych na szkodę innych pokrzywdzonych, a więc prosząc o przysługę ze względu na problemy finansowe namówiła pokrzywdzonego do zaciągnięcia pożyczki, która zapewniała że spłaci w całości w wyznaczonym umową terminie. zeznania pokrzywdzonej R. S. (1) Modus operandi oskarżonej w przypadku działania na szkodę pokrzywdzonej odbiegał do działania na szkodę innych pokrzywdzonych, bowiem R. S. (1) podpisała umowę in blanco umawiając się z oskarżoną aby kwota zaciągniętej pożyczki nie była „duża”, Oskarżona później samodzielnie wpisała kwotę pożyczki bez wiedzy pokrzywdzonej, także jak w przypadku innych pokrzywdzonych R. S. (1) nie otrzymała pieniędzy wypłaconych z tytułu umowy pożyczki, a oskarżona po czasie zaprzestała spłacać zaciągnięte zobowiązanie. zeznania pokrzywdzonego M. S. Sposób działania oskarżonej względem pokrzywdzonego był zbliżony do dokonania czynu zabronionego na szkodę R. S. (1), bowiem pokrzywdzony także podpisał umowę in blanco, jednakże ustnie ustalił z oskarżoną, iż zgadza się na zaciągnięcie pożyczki na jej rzecz w kwocie 1.000 zł. Jednakże oskarżona wpisała na umowie pożyczki kwotę 8.700 zł na co pokrzywdzony nie miał wpływu i o czym początkowo nie posiadał wiedzy. Zeznania pokrzywdzonego w ocenie sądu były spójne, logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie z tego względu sąd uznał je za w pełni wiarygodne. zeznania świadka B. K. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne, potwierdzały one, iż oskarżona była zatrudniona w P.. Zeznania świadka jednakże nie miały znaczenia dla oceny czy oskarżona dopuściła się zarzucanych jej czynów zabronionych, bowiem świadek nie była obecna podczas popełniania przez oskarżoną czynów karalnych, żaden z pokrzywdzonych także wprost nie powiedział świadkowi o zamiarach czy tez czynach jakich dopuszczała się oskarżona. zeznania świadka S. M. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne, potwierdzały one, iż oskarżona była zatrudniona w P.. Zeznania świadka jednakże nie wniosły żadnych nowych informacji dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bowiem S. M. nie była świadkiem popełnienia przez oskarżoną zarzucanych jej czynów. dane o karalności Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. informacja o zadłużeniu Dokumenty sporządzone przez firmę (...), których wiarygodność nie budziła wątpliwości. notatka urzędowa Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. notatka z harmonogramem spłaty Dokument, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości nie był on kwestionowany przez którąkolwiek ze stron. oświadczenie M. J. Stanowiły one potwierdzenie zeznań pokrzywdzonych, ponadto widniał na nich własnoręczny podpis oskarżonej, którego autentyczności nie kwestionowała żadna ze stron. W ocenie sądu nie było podstaw aby uznać oświadczenia oskarżonej za nieprawdziwe. oświadczenie pokrzywdzonych Stanowiły one potwierdzenie uznanych przez sąd za wiarygodne zeznań pokrzywdzonych, tym samym sąd uznał je za w pełni wiarygodne. pismo dot. umowy pożyczki Dokumenty sporządzone przez firmę (...), których wiarygodność nie budziła wątpliwości. potwierdzenia przelewu Dokumenty, których wiarygodność nie budziła wątpliwości nie były one kwestionowane przez którąkolwiek ze stron. umowa pożyczki Dokumenty firmy (...), których wiarygodność nie budziła wątpliwości, ponadto pokrzywdzeni potwierdzali, iż na umowach znajdują się ich własnoręczne podpisy. zdjęcia korespondencji M. J. i B. W. W ocenie sądu zdjęcia korespondencji między pokrzywdzoną, a oskarżoną należało uznać za w pełni wiarygodne. Stanowiły one potwierdzenie zeznań, które złożyła pokrzywdzona i które w ocenie sądu były wiarygodne. Ponadto żadne ze stron nie kwestionowała wiarygodności niniejszego dowodu. zdjęcia korespondencji M. J. i M. K. W ocenie sądu zdjęcia korespondencji między pokrzywdzoną, a oskarżoną należało uznać za w pełni wiarygodne. Stanowiły one potwierdzenie zeznań, które złożyła pokrzywdzona i które w ocenie sądu były wiarygodne. Ponadto żadne ze stron nie kwestionowała wiarygodności niniejszego dowodu. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.2.1 protokół przesłuchania oskarżonej M. J. Oskarżona nie przyznała się do zarzucanych jej czynów, co w ocenie Sądu stanowiło wyłącznie nieudolną linię obrony prezentowaną przez oskarżoną. M. J. skorzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień, tym samym sąd nie mógł ocenić argumentów świadczących za tym iż nie dopuściła się zarzucanych jej czynów. zeznania świadka K. G. W ocenie sądu zeznania świadka były niewiarygodne. Należało bowiem zauważyć, iż zeznania świadka były całkowicie sprzeczne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Świadek K. G. jest krewną oskarżonej, a więc w ocenie sądu miały na celu uchronienie członka rodziny przed odpowiedzialnością karną za popełniony czyn zabroniony. Ponadto zaprzeczały one w całości zeznaniom pokrzywdzonego M. G.. Sąd miał na względzie fakt, iż świadek i pokrzywdzony byli po rozwodzie tym samym w ocenie sądu zeznania świadka były nieobiektywne. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I M. J. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżonej zarzucono popełnienie przestępstwa oszustwa określonego w art. 286 § 1 kk, które polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym, jeżeli sprawca działał w określony sposób, mianowicie wprowadzając w błąd, wyzyskując błąd lub wyzyskując niezdolność pokrzywdzonego do należytego pojmowania przedsiębranego działania. „Do wyczerpania znamion art. 286 k.k. niezbędne jest szczególne działanie sprawcy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej a nadto doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na pomocą fałszu - wprowadzenia w błąd, wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania - a sprawca musi obejmować swoim zamiarem także ten sposób i skutek działania.” (Wyrok SA w Warszawie z 24.04.2023 r., II AKa 512/21, LEX nr 3569170) Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy należało zauważyć, iż oskarżona bezpośrednio działała w celu osiągnięcia korzyści majątkowej bowiem pokrzywdzeni zaciągnięte zobowiązania pożyczkowe w całości bądź w część przekazywali oskarżonej. Ponadto oprócz korzyści majątkowych z niekorzystnego rozporządzenia mieniem pokrzywdzonych oskarżona osiągała także korzyść majątkową w postaci wynagrodzenia za udzielone pożyczki, bowiem była ona zatrudniona w firmie (...), a jej wynagrodzenie uzależnione było on ilość zaciągniętych u niej pożyczek. Wprowadzenie w błąd oznacza zachowanie prowadzące do powstania u danej osoby błędu, a więc fałszywego odzwierciedlenia rzeczywistości w świadomości tej osoby. M. J. wprowadzała pokrzywdzonych w błąd gdyż przekonywała ich iż będzie spłacała zaciągnięte zobowiązania tym samym doprowadzała ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Ponadto powołując się na wieloletnią znajomość wykorzystała zaufanie jakie mieli do niej pokrzywdzeni. „Przestępstwo oszustwa określone w art. 286 § 1 jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Charakterystyczny dla strony podmiotowej tego przestępstwa zamiar bezpośredni powinien obejmować zarówno cel działania sprawcy, jak i sam sposób działania zmierzającego do zrealizowania tego celu. Przypisanie przestępstwa z art. 286 § 1 wiąże się z wykazaniem, że sprawca obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby oraz to, że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (zob. postanowienie SN z 4 stycznia 2011 r., III KK 181/10, OSNKW 2011, nr 3, poz. 27).” (E. M. Guzik-Makaruk, E. W. Pływaczewski [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. V, red. M. Filar, Warszawa 2016, art. 286.) Odnosząc się do zamiaru jakim kierowała się oskarżona należało zauważyć, iż początkowo spłacała zaciągnięte zobowiązania jednakże miała świadomość, iż nie jest w stanie spłacić zaciągniętych zobowiązań w całości. Nie można było uznać, iż oskarżona nie działała z zamiarem bezpośrednim, bowiem miała ona świadomość na jakie kwoty łącznie opiewają zaciągnięte przez nią zobowiązania. Zdawała sobie także sprawę z innych zobowiązań jakie posiada oraz faktu, iż nieterminowe spłacanie należności powoduje ich narastanie poprzez odsetki karne, posiadała bowiem wiedzę z zakresu finansów bowiem udzielała pożyczek jako pracownik firmy (...). Nie miała także możliwości zdobycia kwoty mogącej pokryć wszelkie jej zobowiązania. Zważywszy na powyższe sąd uznał, iż oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim, popełniając zarzucane jej czyny zabronione. Przechodząc do omówienia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który stanowił podstawę dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych, przede wszystkim podnieść należy, że w świetle zeznań pokrzywdzonych oraz dokumentów i zdjęć korespondencji między pokrzywdzonymi, a oskarżoną okoliczności popełnienia przez oskarżoną opisanych w akcie oskarżenia czynów wyczerpują znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk i nie budzą najmniejszej wątpliwości. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. J. I I-XXVIII Sąd mógł wobec oskarżonej orzec karę pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. Orzekając o karze miał na względzie stopień społecznej szkodliwości czynu, który w niniejszej sprawie był znaczny. Należało bowiem zauważyć, iż oskarżona wykonywała poniekąd zawód zaufania publicznego, osoby zaciągające za jej pośrednictwem pożyczki ufały jej, nie przewidywały z jej strony złych intencji. Oskarżona popełniając czyn zabroniony wykorzystywała także fakt, iż pokrzywdzeni znali ją od wielu lat, wzbudzała u nich litość tym, iż znajdowała się w złej sytuacji finansowe po stracie męża. Pokrzywdzonej T. F. (2) powiedziała, że jeśli ta nie zgodzi się na zaciągnięcie pożyczki oskarżona popełni samobójstwo, tym samym wykorzystała empatię pokrzywdzonej i jej zaufanie do drugiego człowieka. Należało mieć także na względzie kwotę łączną niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wszystkich pokrzywdzonych w niniejszej sprawie oraz bezwzględne i nakierowane na osiągnięcie własnej korzyści działanie oskarżonej. Bowiem osoby pokrzywdzone niejednokrotnie same posiadały problemy finansowe, lecz chcąc pomóc M. J. godziły się na zaciągnięcie pożyczki wierząc w jej dobre intencje oraz obietnice terminowej spłaty. Nie bez znaczenia pozostawał dla sądu także fakt, iż czyn popełniony przez oskarżoną nie stanowił incydentu, bowiem popełniła ona 28 oszustw w krótkich odstępach czasu. Ponadto sąd miał na względzie także uprzednią karalność oskarżonej także za czyn z art. 286 § 1 kk. Jako okoliczność łagodzącą sąd uznał fakt, iż oskarżona znajdowała się w złej sytuacji finansowej, a także iż początkowo spłacała zaciągnięte zobowiązania. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł wobec oskarżonej karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności uznając, że jest to kara odpowiednia, aby wpłynąć na oskarżoną oraz uświadomić jej niedopuszczalność i nieopłacalność działań niezgodnych z prawem. W ocenie Sądu wymierzona kara czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie poszanowania prawa, wypełniając przy tym dyrektywy z art. 53 k.k. M. J. II Nadto, wobec oskarżonej orzeczono obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych kwoty niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Orzeczona kwota została wskazana przez sąd na podstawie kwot objętych postanowieniami o zabezpieczeniu majątkowym. Sąd orzekł niniejsze kwoty, bowiem stanowiły one dokładne wyliczenie wyrządzonej szkody na dzień 21 marca 2022 roku, które w ocenie sądu od tamtej pory nie uległo zmianie. „Środek kompensacyjny przewidziany w art. 46 § 1 k.k. zawsze związany jest z wielkością istniejącej szkody, a więc musi odzwierciedlać jej rozmiar. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której kwota rekompensaty nie odpowiada wielkości ustalonej szkody.” (Wyrok SN z 5.10.2023 r., III KK 391/23, LEX nr 3614263.) Zgodnie z art. 46 § 1 kk sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. Oskarżona popełniając czyn zabroniony osiągnęła znaczną korzyść majątkową, działając na szkodę osób pokrzywdzonych. W ocenie Sądu wymierzony środek czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełnia swe cele wychowawcze bowiem ukazuje oskarżonej nieopłacalność popełniania czynów zabronionych. „Doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem stanowi realizację znamienia występku z art. 286 § 1 k.k. Ewentualna szkoda powstała na skutek takiego rozporządzenia już do kręgu znamion tego typu czynu zabronionego nie należy i orzekanie w jej przedmiocie ma charakter następczy i autonomiczny względem ustaleń w przedmiocie niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Wartość mienia, którym niekorzystnie rozporządzono, nie musi być tożsama z wartością wyrządzonej szkody, co ma przełożenie na kwotę zasądzanego obowiązku naprawienia szkody.” (Wyrok SN z 18.07.2023 r., III KK 123/22, LEX nr 3583250.) 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Na podstawie art. 624 § 1 kpk sąd zwolnił oskarżoną w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sąd miał na względzie złą sytuację finansową oskarżonej, orzeczoną wobec niej karę bezwzględnego pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy, a także obowiązek naprawienia wyrządzonej popełnionym czynem zabronionym szkody. 1.Podpis
VII K 252/20
USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 K. D. (1) w dniu 14 listopada 2015 roku w miejscowości (...) gmina W. pow. (...) woj. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd M. M. (1) co do zamiaru wywiązania się z zawartej tego dnia umowy pożyczki i po otrzymaniu od pokrzywdzonego kwoty 16.500 złotych nie zwrócił zaciągniętej pożyczki doprowadzając w ten sposób pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Oskarżony K. D. (1) świadczył na terenie posesji pokrzywdzonego M. M. (1) usługi brukarskie. Oskarżonego polecił do tego zadania syn M. S. M., który utrzymywał z K. D. (1) kontakty koleżeńskie.
II K 1343/23
wyroku z 29 maja 2025 roku Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1343/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 1.Fakty uznane za udowodnione Lp.
V KK 564/22
K. został oskarżony o to, że:„I. w okresie od lipca 2018 r. do 1 września 2018 r., w W., woj. […] oraz W., gm. […], woj. […], działając z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził K. R. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 185.000,00 zł, w ten sposób, że zawarł z pokrzywdzoną pisemne umowy o pożyczki gotówkowe i wprowadził ją w błąd co do zamiaru inwestowania pożyczonych pieniędzy i zwrócenia całości wpłaconej gotówki razem z uzyskanym przychodem z inwestycji, czym spowodował straty w kwocie 185.000,00 zł na szkodę K.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt XII K 21/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 kwietnia 2017 roku Sąd Okręgowy w Warszawie XII Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca: SSO Katarzyna Stasiów Protokolant: Paulina Łuczyńska, Agnieszka Knyziak przy udziale prokuratora Agnieszki Telegi-Matejczuk, Moniki Niecieckiej, Grzegorza Kieca, Macieja Barczyka i Krzysztofa Kalinowskiego przy udziale oskarżycieli posiłkowych A. W. (1), A. D. i K. M. po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 1 lipca 2016 r., 7 października 2016 r., 2 listopada 2016 r., 2 grudnia 2016 r., 3 lutego 2017 r., 6 marca 2017 r. i 21 marca 2017 r. sprawy:

M. K. (1), syna M. i M. z d. Z., urodzonego (...) we W. oskarżonego o to, że: I. w bliżej nieustalonym miejscu i czasie, nie później jednak niż do dnia 10 października 2003 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Z. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 70.000 zł poprzez zawarcie z w/w umowy pożyczki przedmiotowej kwoty bez zamiaru wywiązania się z niej, w wykonaniu której otrzymał w/w kwotę, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. III. w bliżej nieustalonym miejscu i czasie, nie później jednak niż do dnia 10 października 2003 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził A.

W. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 150.000 zł poprzez zawarcie z w/w umowy pożyczki przedmiotowej kwoty bez zamiaru wywiązania się z niej, w wykonaniu której otrzymał w/w kwotę, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. IV. w okresie 24 marca do 9 grudnia 2003 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, na skutek z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził A. i E. D. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200.000 złotych poprzez zawarcie z w/w umowy pożyczki przedmiotowej kwoty bez zamiaru wywiązania się z niej, w wykonaniu której otrzymał w/w kwotę, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. VI. w dniu 11 grudnia 2005 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził A.

R. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50.000 zł poprzez pożyczenie od w/w przedmiotowej kwoty bez zamiaru wywiązania się z jej zwrotu, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. VII. w bliżej nieustalonym czasie, nie później jednak niż do dnia 25 listopada 2003 r., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził K. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 202.000 zł poprzez zawarcie z w/w umów pożyczek na łączną sumę przedmiotowej kwoty bez zamiaru wywiązania się z nich, w wykonaniu których otrzymał w/w kwotę, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. IX. w nieustalonym czasie, nie później jednak niż w 2005 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził J.

L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30.000 zł poprzez pożyczenie od w/w przedmiotowej kwoty, bez zamiaru wywiązania się z jej zwrotu, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. I. M. K. (1) uniewinnia od czynu opisanego w pkt. VI; II. M. K. (1) w ramach czynów opisanych w pkt. I, III i IV uznaje za winnego tego, że - od jesieni 2002 r. do dnia 10 października 2003 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w krótkich odstępach czasu na skutek z góry powziętego zamiaru, za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru zwrócenia pożyczek doprowadził Z.

W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 70.000 złotych poprzez zawieranie z nim umów pożyczek, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. - w okresie od 27 września 2003 r. do 9 grudnia 2003 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w krótkich odstępach czasu na skutek z góry powziętego zamiaru, za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru zwrócenia pożyczek doprowadził A. W. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 150.000 złotych poprzez zawieranie z nim umów pożyczek, tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. - w okresie 24 marca 2003 r. do 9 grudnia 2003 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w krótkich odstępach czasu na skutek z góry powziętego zamiaru, za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru zwrócenia pożyczek doprowadził E. D. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200.000 złotych poprzez zawieranie z nim umów pożyczek, czym działał na szkodę A. i E. D., tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za każdy z tych czynów na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazuje go, a na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. za wszystkie czyny wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

III. M. K. (1) w ramach czynu opisanego w pkt. VII uznaje za winnego tego, że w okresie od 2001 roku albo 2002 roku do dnia 25 listopada 2003 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w krótkich odstępach czasu na skutek z góry powziętego zamiaru, za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru zwrócenia pożyczek doprowadził K. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 252.000 złotych poprzez zawarcie z nim umów pożyczek, tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazuje go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

IV. M. K. (1) w ramach czynu opisanego w pkt. IX uznaje za winnego tego, że 10 sierpnia 2004 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru zwrócenia pożyczki, doprowadził J. L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30.000 złotych poprzez pożyczenie od w/w przedmiotowej kwoty, tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 92 § 2 k.k. łączy wymierzone oskarżonemu w pkt II – IV kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

VI. na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądza od oskarżonego na rzecz A. i E. D. solidarnie kwotę 172 300 (stu siedemdziesięciu dwóch tysięcy trzystu) złotych, na rzecz K. M. kwotę 125.000 (stu dwudziestu pięciu tysięcy) złotych, na rzecz J. L. kwotę 30.000 (trzydziestu tysięcy) złotych tytułem naprawienia szkód wyrządzonych przestępstwem; VII. zasądza od M. K. (1) na rzecz A. D. kwotę (...),2 złotych (trzech tysięcy dwustu czterdziestu siedmiu złotych i 20 groszy) tytułem zwrotu poniesionych kosztów zastępstwa procesowego;

VIII. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. A. kwotę 2400 (dwóch tysięcy czterystu) złotych powiększoną o obowiązującą stawkę podatku VAT tytułem wynagrodzenia za obronę M. K. (1) z urzędu; IX. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Sygn. akt XII K 21/16

UZASADNIENIE

CO DO CAŁOŚCI WYROKU Aktem oskarżenia z 31 marca 2010 roku M. K. (1) został oskarżony o 10 czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. (tom III k. 477-484). Wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uznał go za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, wymierzając karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i orzekając obowiązek naprawienia szkody na rzecz E. D., K. M., Z. R. i J. L. (tom VII k. 1245-1249). Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2012 r. uchylił powyższy wyrok i sprawę przekazał sądowi okręgowemu do ponownego rozpoznania (tom VII k. 1385-1397).

Po ponownym rozpoznaniu wyrokiem z dnia 22 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynów z pkt II, V, VIII i X, wymierzając karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 lat i orzekając obowiązek naprawienia szkody na rzecz Z. R.. Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynów z pkt I, III, IV, VI, VII, i IX (tom XI k. 2048-2051). Wyrokiem z 13 stycznia 2016 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie uchylił powyższe orzeczenie co do rozstrzygnięć uniewinniających od czynów zarzucanych w punktach I, III, IV, VI, VII i IX.

Podczas trzeciego rozpoznania sąd ustalił następujący stan faktyczny odnośnie czynów zarzucanych w punktach I, III, IV, VI, VII i IX. I Pokrzywdzony Z. W. był promotorem pracy magisterskiej oskarżonego M. K. (1), potem łączyła ich współpraca zawodowa. Mężczyźni zaprzyjaźnili się. Jesienią 2002 r. pokrzywdzony pożyczył oskarżonemu 30 000 złotych. Później oskarżony pożyczał i oddawał kolejne kwoty. Na dzień 10 października 2003 r. łączna kwota wypłacona M. K. (1) przez Z. W. wynosiła 70 000 złotych. Mężczyźni spisali na tę kwotę umowę prowizyjną, w której oskarżony występował jako osoba działająca w imieniu spółki z o.o. (...), choć nie miał wówczas prawa do samodzielnego reprezentowania spółki.

Po spisaniu tej umowy oskarżony nadal oddawał część pieniędzy, ale więcej pożyczał. 25 listopada 2004 r. pokrzywdzony wypowiedział umowę prowizyjną, żądając jej zwrotu wraz z należnymi prowizjami – łącznie kwoty 99 400 złotych. Od tego momentu oskarżony całkowicie przestał zwracać pieniądze. Dnia 6 listopada 2005 roku mężczyźni zawarli ugodę wskazującą sposób spłacenia przez oskarżonego kwoty 100 000 złotych. M. K. (1) do postanowień ugody się nie zastosował. Dnia 21 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy w Warszawie wydał nakaz zapłaty na kwotę 100 000 złotych.

Egzekucja należności okazała się bezskuteczna. Oskarżony zbywał pokrzywdzonego, składając nieszczere obietnice zwrotu pieniędzy, unikając kontaktów z nim. Z. W. od znajomego A. W. (2) i jego syna P. W. dowiedział się, że im również M. K. (1) jest winny pieniądze w związku z zawartymi umowami pożyczek. III Z. W. zapoznał z oskarżonego z pokrzywdzonym A. W. (2) . Powiedział A. W. (2), że oskarżony jest zainteresowany pożyczeniem pieniędzy na korzystnych dla wierzyciela warunkach. Doszło do spotkania A. W. (2) z oskarżonym w domu pokrzywdzonego.

M. K. (1) pokazywał dokumenty spółki (...) i poinformował, że jest jej prezesem. Na spotkaniu był syn pokrzywdzonego P. W.. A. W. (2) pożyczył oskarżonemu najpierw 10 000 złotych, potem 50 000 zł. Te pożyczki oskarżony zwrócił w terminie. 27 września 2003 r. pokrzywdzony pożyczył oskarżonemu 90 000 złotych, a 9 grudnia 2003 r. – 60 000 złotych. Pokwitowanie dla pierwszej pożyczki zostało sporządzone 5 grudnia 2003 r. Oskarżony występował w umowach jako działający w imieniu Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., choć nie miał wówczas prawa do samodzielnego reprezentowania spółki.

Z tytułu pierwszej umowy oskarżony wypłacił A. W. (2) w okresie od września 2003 r. do stycznia 2004 r. łącznie 15 050 złotych tytułem prowizji, zaś z tytułu drugiej umowy w okresie od grudnia 2003 r. do stycznia 2004 r. – łącznie 4 200 złotych. Pokrzywdzony upominał się o zwrot należności głównych telefonicznie i osobiście. Oskarżony wskazywał różne powody braku możliwości oddania pieniędzy. Pokrzywdzony uzyskał sądowy nakaz zapłaty z 14 lipca 2006 r. na kwotę 90 000 złotych, a następnie skierował sprawę do komornika. 17 stycznia 2007 r. strony zawarły ugodę.

Oskarżony zobowiązał się zapłacić kwotę 60 000 złotych, ale nie zrealizował postanowienia umowy. Zaczął unikać pokrzywdzonego, co spowodowało urwanie kontaktu. Wobec wypłacania pokrzywdzonemu prowizji szkoda poniesiona przez A. W. (2) w wyniku popełnionego przestępstwa wynosi 130 750 złotych. IV Z. W. zaproponował znajomemu E. D. zainwestowanie otrzymanej przez niego odprawy emerytalnej. Pieniądze miały być pożyczane oskarżonemu w zamian za prowizje. Na pierwszym spotkaniu oskarżony zaprezentował dokumenty związane z nieruchomością w Ł. należącą do spółki, w której był udziałowcem.

E. D. zawarł z oskarżonym siedem umów. W pięciu z nich stroną była spółka (...), a w dwóch – M. K. (1). Oskarżony nie miał wówczas prawa do samodzielnego występowania w imieniu Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.. Umowy były zawierane – 24 marca 2003 r. na 50 000 złotych, 1 lipca 2003 r. na 35 000 złotych, 17 lipca 2003 r. na 45 000 złotych, 1 września 2003 r. na 20 000 złotych, 1 października 2003 r. na 25 000 złotych, 22 października 2003 r. na 15 000 złotych, 9 grudnia 2003 r.

– na 10 000 złotych. W okresie od marca 2003 r. do sierpnia 2005 r. oskarżony wypłacił pokrzywdzonemu tytułem prowizji łączną kwotę 27 700 złotych. Szkoda poniesiona w wyniku przestępstwa wynosi 172 300 złotych. Pieniądze pożyczane oskarżonemu wchodziły w skład wspólności majątkowej małżeńskiej A. i E. D. . Po lutym 2004 r., kiedy oskarżony zaniechał regularnego wypłacania prowizji, A. D. wielokrotnie dzwoniła do oskarżonego, żądając zwrotu pieniędzy. Oskarżony ją zwodził. Mówił, że do niej przyjedzie, a nie przyjeżdżał. 12 sierpnia 2005 r.

E. D. przyjął od oskarżonego 1000 złotych, zaś 11 lipca 2005 r. – kwotę 1500 złotych. Pokrzywdzeni nie występowali na drogę powództwa cywilnego z powodu braku wiary w jej skuteczność. VIAlicja R. jest znajomą K. M.. Pokrzywdzona wiedziała, iż K. M. nie może odzyskać swoich pieniędzy od M. K. (1), że oskarżony unika K. M.. Ustaliła ona z K. M. i oskarżonym, że formalnie pożyczy 50 000 złotych oskarżonemu, ten wystawi weksel jako zabezpieczenie. Do spotkania doszło 11 grudnia 2005 r. w W.. A. R. formalnie przekazała oskarżonemu 50 000 złotych, a on wystawił jej weksel na taką kwotę.

Pieniądze albo faktycznie zostały przekazane K. M., który pokwitował ich przyjęcie na piśmie i później zwrócił A. R., albo w ogóle nie doszło do pożyczenia pieniędzy przez A. R. komukolwiek. Zobowiązanie oskarżonego względem K. M. – zgodnie z porozumieniem stron - zmniejszyło się o 50 000 złotych. Oskarżony miał zwrócić pieniądze w terminie 2 miesięcy to jest do 11 lutego 2006 r. Długu oskarżony nie zwrócił, nie odbierał telefonów od pokrzywdzonej. 7 sierpnia 2006 r. został wydany nakaz zapłaty. Udało się wyegzekwować na rzecz A.

R. 120 złotych. V. M. był nauczycielem w szkole przy ul. (...) w W.. Nauczycielem w tej szkole był również szwagier oskarżonego W. E.. E. poinformował M., że oskarżony prowadzi działalność z dużymi zyskami. Pożycza od ludzi pieniądze, a w zamian za to wypłaca prowizje. Za pośrednictwem W. E. oskarżony i pokrzywdzony w 2001 albo 2002 r. nawiązali kontakt. Oskarżony mówił, że jest wojskowym, prowadzi firmę zajmującą się handlem paliwami i w związku z tym potrzebuje dużej ilości pieniędzy. Obiecywał prowizje w wysokości 3-4 % w skali miesiąca. K.

M. zdecydował się na współpracę z uwagi na możliwość większego zysku niż w wypadku przechowywania pieniędzy w banku. Początkowo pożyczył oskarżonemu 50 000 złotych. Chciał sprawdzić wiarygodność oskarżonego. M. K. (1) płacił prowizje, wzbudzał zaufanie. K. M. udzielał więc kolejnych pożyczek. Za każdym razem była spisywana umowa prowizyjna. W pewnym momencie oskarżony zaproponował zsumowanie pożyczek i sporządzenie w miejsce poprzednich kilku nowych umów. Strony zawarły trzy umowy, każda na kwotę 80 000 złotych w dniach 15 czerwca 2003 r., 1 października 2003 r. i 10 listopada 2003 r. oraz czwartą umowę na kwotę 12 000 złotych w dniu 25 listopada 2003 r.

Oskarżony pomimo braku uprawnień do tego występował na umowach jako działający w imieniu spółki (...). Po podpisaniu nowych umów M. K. (1) dalej wypłacał prowizje. Żądał pokwitowań ich przyjęcia. W kwietniu 2004 r. pokrzywdzony odmówił udzielenia dalszej pożyczki, podkreślając, że dotychczasowe inwestycje są dla niego wystarczające. Po tej rozmowie oskarżony zaprzestał płacenia prowizji. Tłumaczył to faktem okradzenia go przez wspólników. Obiecywał, że z czasem wszystko wróci do normy. Łącznie wypłacił pokrzywdzonemu 77 000 złotych prowizji.

Łączna nienaprawiona dotychczas szkoda wynosi 125 000 złotych - 202 000 złote pomniejszone o 77 000 złotych. Pokrzywdzony M. nie występował na drogę procesu cywilnego. IXJan L. był znajomym M. Z., który prowadził sklep hobbystyczny z komiksami w W. przy ul. (...). Do tego sklepu przychodził M. K. (1). Zaczepiał klientów i oferował im zawarcie umów pożyczek. Informował, że prowadzi obrót paliwami i czasem za samo przechowanie gazu osiąga bardzo wysoki zysk. Mówił, że zwraca kwoty pożyczek z bardzo wysokim procentem. Obiecywał też, że pożyczkodawcy dostaną na jego stacjach benzynowych korzystne rabaty.

Mówił w sposób przekonujący. Nie pił alkoholu. Nosił dużą teczkę z dokumentami, które pokazywał celem uwiarygodnienia faktu prowadzenia intratnych interesów i posiadania zabezpieczenia w postaci nieruchomości pod K.. Mówił, że wkrótce będzie miał 10 stacji paliw, że ma już upatrzone działki na ten cel. M. Z. zapoznał J. L. z M. K. (1). J. L., przechodząc na emeryturę, otrzymał odprawę. W 2004 roku doszło do kilku spotkań J. L. z oskarżonym. Oskarżony mówił, że chce pożyczyć pieniądze na remont stacji paliw. Obiecywał, że syn J.

L. będzie mógł tankować taniej paliwo, proponował zatrudnienie kogoś z rodziny J. L. na korzystnych warunkach finansowych. Oskarżony wzbudził zaufanie pokrzywdzonego i J. L. zdecydował się udzielić pożyczki. 10 sierpnia 2004 r. w sklepie (...) ul. (...) pokrzywdzony L. pożyczył oskarżonemu 30 000 złotych uprzednio pobrane w oddziale (...) Banku (...) w W. przy ul. (...). Oskarżony jako zabezpieczenie wystawił trzy weksle – każdy po 10 000 złotych, zobowiązując się zwrócić pieniądze w ciągu 6 miesięcy. Obiecywał wysoki jednorazowy procent.

Po otrzymaniu pieniędzy oskarżony już nigdy nie skontaktował się z J. L. ani M. Z.. Pokrzywdzony kilkadziesiąt razy dzwonił do oskarżonego. Początkowo oskarżony odbierał, ale mówił, że nie może rozmawiać, bądź obiecywał zwrot długu w szybkim czasie. Później w ogóle nie odbierał telefonu od J. L.. Pokrzywdzony nie wystąpił na drogę procesu cywilnego. 26 października 2004 r. M. K. (1) zawarł ze swoją żoną M. K. (2) umowę o podział majątku dorobkowego. Oskarżony miał prawo do samodzielnego reprezentowania w imieniu Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. jedynie w okresie od 6 kwietnia 2004 r. do 13 grudnia 2004 r.

O umowach oskarżonego nie wiedzieli współwłaściciele spółki (...) T. K. i T. B.. Nie wiedział też księgowy P. S.. Pieniądze z umów nie trafiły na konto spółki. Wszystkie zawarte umowy należy więc traktować jako zawarte przez oskarżonego, a nie przez spółkę (...). Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie: częściowo wyjaśnień oskarżonego t. II k. 361-362, 363-366 do słów „9 grudnia 2003” na dole, 367 od słów „odnośnie zarzutu IV” do słów „22.10.2003”, od słów „w odniesieniu do zarzutu IX” na dole k. 367 do k. 368, t.

III k. 424-427, za wyjątkiem akapitu dot. zarzutu X na k. 426, t. IV k. 766-768, t. VI k. 1111 od słów na dole „dyspozycja wpłaty 4 tysięcy zł”, t. VIII k. 1540-1543 do słów „pewna wrogość” na dole karty, k. 1544 od słów „ja byłem zastępcą komendanta” do słów „żeby spółka mogła działać”, t. IX k.1692, z akt 21/16: k. 42, 69-70, 71, 72, 73, 75 , zeznań A. D. k. 65-66, 781-786, 1761, z akt XII K 21/16 – k. 69-71, częściowo A. R. k. 159-160, 794-798, z akt XII K 21/16 – k. 71-72, częściowo K. M. k. 164-165, 795-798, 1693-1696, z akt XII K 21/16 – k. 73v-74, 145v, częściowo J.

L. k. 175-176, 791-793, 1763-1764, z akt XII K 21/16 – k. 72v-73, 103v, M. Z. z akt XII K 21/16 – k.144v-145, J. W. k. 961-968, 1238-1239, 1874-1883, z akt XII K 21/16 – k. 78v-81, Z. W. k. 43-45, 769-771, A. W. (2) k. 60-61, 772-773, 1004, P. W. k. 51-52, 771-772, A. L. k. 88-89, E. D., k. 786-788, A. K. (1), k. 827-829, 968-969, 1895-1896, P. S. k. 974-975, 1236-1237, B. W. k. 975-977, 1043-1046, 1900-1901, z akt XII K 21/16 – k. 104-105, T. K. k. 872, 1046-1048, M. K. (2) k. 1048-1051, 1803-1805,T. B. k. 1063-1065, W. W. (2) k. 1065-1067, Z.

S. k. 178, 970-971, 1896-1898, J. T. z akt XII K 21/16 – k. 104 oraz niżej wskazanych dokumentów - tom I: k. 5, 6-7, 49-50, 64, 161, 557 – kopie orzeczeń, k. 11-13, 45, 63, 67-72, 166-169, 369-379, 384-389, 555, 559-564, 583-585, 621-624 – umowy prowizyjne, k. 14, 62, 73, 390, 565 - pokwitowania, k. 16-23 - kopia aktu notarialnego, k. 24-26 - odpisy ksiąg wieczystych, k. 47 – ugoda ze Z. W., k. 74-76, 566-568 - wypowiedzenia umów, k. 90-100, 1917, 1920, 1938, 1941 - dokumentacja komornicza, k. 114-119, 1966-1977 - odpisy KRS, k. 177 - kopia weksla dla J.

L.; tom III: k. 436-454 - informacja z urzędu skarbowego, k. 556, 569-570 - wezwanie do zapłaty, k. 598-603 - akt notarialny; tom V: k. 888-912 - informacja dotycząca spółki (...); tom VI: k. 1024-1025 - ugoda, k. 1026 – postanowienie, k.1084-1094 - biznesplan spółki (...), k. 1095-1104 – kontrakt, k. 1107, 1108 - dowód wpłaty, k. 1125-1234, 1865-1872 - historia rachunku; tom VIII k. 1428-1430, 1432-1444 - odpisy wyroków; tom X: k. 1910-1912 - opinia sądowo-psychiatryczna, k. 1959 - karta karna; z akt XII K 21/16: k. 60-61 – projekt planu podziału, k. 93-102, 111-143, 148-158 – dokumenty dotyczące spółki (...), k. 91 – potwierdzenie transakcji z konta J.

L.. Oskarżony M. K. (1) w swoich wyjaśnieniach (t. II k. 361-362, 363-366 do słów „9 grudnia 2003” na dole, 367 od słów „odnośnie zarzutu IV” do słów „22.10.2003”, od słów „w odniesieniu do zarzutu IX” na dole k. 367 do k. 368, t. III k. 424-427, za wyjątkiem akapitu dot. zarzutu X na k. 426, t. IV k. 766-768, t. VI k. 1111 od słów na dole „dyspozycja wpłaty 4 tysięcy zł”, t. VIII k. 1540-1543 do słów „pewna wrogość” na dole karty, k. 1544 od słów „ja byłem zastępcą komendanta” do słów „żeby spółka mogła działać”, t.

IX k.1692, z akt 21/16: k. 42, 69-70, 71, 72, 73, 75) nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wielokrotnie składał wyjaśnienia, w których opisywał okoliczności zawierania umów pożyczek. Przede wszystkim jednak oskarżony wyjaśnił, że nie zamierzał nikogo oszukać. Zawierał umowy biznesowe – część w imieniu spółki, część we własnym. Zobowiązania zostały częściowo uregulowane. Przestał być wypłacalny z uwagi na załamanie na rynku handlu z Rosją i Białorusią, które nastąpiło w latach 2004-2006 - w momencie, kiedy przejmował spółkę.

Nastąpiły niesnaski między rządami i zerwano wszelkie kontakty firm białoruskich i rosyjskich z dostawcami spółki (...). Oskarżony twierdzi, że miał pełnomocnictwa od pozostałych właścicieli dające mu prawo samodzielnego reprezentowania spółki, ale dokumenty te zginęły w trakcie dwukrotnych włamań do samochodu. Włamywano się wyłącznie po to, aby ukraść dokumenty. Sąd zważył, co następuje. Wyjaśnienia M. K. (1) zasługują na uwzględnienie w zakresie dotyczącym samego faktu zawierania umów pożyczek z pokrzywdzonymi, jego drogi zawodowej przed przejściem na emeryturę, pracy w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowym (...) sp. z o.o.

Na uznanie za wiarygodne zasługują także wyjaśnienia M. K. (1) co do wypłacania wierzycielom prowizji po zawarciu umów w zakresie potwierdzonym zapiskami na egzemplarzach umów złożonych przez oskarżonego. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie wyjaśnienia oskarżonego dotyczące braku zamiaru oszustwa. Nie jest prawdą, że dokonywał on pożyczek w imieniu i na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego (...) sp. z o.o. Brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że pieniądze pożyczone od któregokolwiek z pokrzywdzonych zasilały rachunki spółki (...).

Jak bowiem wynika ze spójnych i konsekwentnych zeznań T. B. (udziałowca spółki i członka zarządu od 8 listopada 2002 roku do 13 czerwca 2005 roku), T. K. (udziałowca spółki i członka zarządu od 8 listopada 2002 roku do 24 marca 2003 roku) i prokurenta spółki (...), nie byli oni informowani o zaciąganiu przez M. K. (1) pożyczek w imieniu spółki i przekazywaniu pieniędzy pochodzących z umów pożyczek na rzecz spółki, nie zarejestrowali żadnego przekazania na rzecz spółki pieniędzy pochodzących z zaciąganych przez M. K. (1) pożyczek.

Także analiza wyciągów z rachunku bankowego spółki dołączonych do akt sprawy nie tylko nie potwierdza, ale wręcz neguje jego wyjaśnienia w zakresie dotyczącym dokonywania wpłat pożyczonych pieniędzy. Z dokumentów KRS bezsprzecznie wynika, że prawo samodzielnego reprezentowania spółki oskarżony miał jedynie w chwili dokonywania przestępstwa na szkodę J. L., jednakże umowę z tym akurat pokrzywdzonym zawarł jako osoba fizyczna. Powyższe wskazuje na nieprawdziwość twierdzeń oskarżonego o posiadanych pełnomocnictwach umożliwiających mu wcześniejsze samodzielne reprezentowanie spółki.

Na tę okoliczność oskarżony wyjaśnił dopiero w toku ostatniego postepowania sądowego w związku z zaleceniami Sądu Apelacyjnego w Warszawie uchylającego częściowo wyrok sądu pierwszej instancji. Wcześniej oskarżony nic na ten temat nie wspominał. Okoliczności te łącznie z mało przekonującym powołaniem się na utratę owych pełnomocnictw w wyniku włamania do samochodu doprowadziły do ustaleń, że pełnomocnictwa takie nie istniały, a oskarżony w umowach wpisywał spółkę jako stronę, nie mając do tego uprawnień. Niedanie wiary w zamiar zaciągania pożyczek w imieniu i na rzecz spółki (...) powoduje automatycznie niemożność uwzględnienia linii obrony polegającej na twierdzeniach, że niewypłacalność została spowodowana załamaniem na rynku obrotu paliwami z kontrahentami z Rosji i Białorusi.

Zaciągane pożyczki nie miały bowiem związku z działalnością spółki. Sąd uznał za wiarygodne zeznania przesłuchanych w sprawie świadków poza omówionymi poniżej wyjątkami. Świadkowie w przeważającym zakresie zeznawali logicznie, spontanicznie. Zeznania świadków uznane za wiarygodne korespondują z dokumentami uznanymi za ujawnione bez odczytywania nie stanowiącymi protokołów przesłuchań. Odnośnie samego faktu zawierania umów i niewywiązania się z nich zeznania korespondują z wiarygodnymi w tym zakresie wyjaśnieniami oskarżonego.

Z. W., A. W. (2) i P. W. w pełni wiarygodnie przedstawili okoliczności poznania oskarżonego, pożyczania mu pieniędzy jak również okoliczności, które ich do tego skłoniły. Podali oni szereg okoliczności, które przedstawiał im oskarżony jako powód zaniechania zwrotu pieniędzy, starając się odwlekać w czasie możliwość skierowania przeciwko niemu spraw na drogę sądową. Odnośnie zeznań A. D. , sąd nie dał wiary jedynie jej twierdzeniu odnośnie odzyskania jedynie kwoty 15 000 złotych i na podstawie udokumentowanych wypłat prowizji ustalił, że w okresie od marca 2003 r. do sierpnia 2005 r. oskarżony wypłacił E. D. tytułem prowizji łączną kwotę 27 700 złotych.

W pozostałym zakresie zeznania A. D. korespondujące z zeznaniami E. D. nie wzbudziły wątpliwości sądu. Sąd nie ma zastrzeżeń do zeznań K. M. odnośnie zarzutu VII. W toku ostatniego postepowania sądowego pokrzywdzony ten potwierdził, że łączna kwota wypłaconych mu prowizji mogła wynosić 77 000 złotych. Dokonano więc takiego ustalenia faktycznego w oparciu o adnotacje o wypłacaniu prowizji na egzemplarzach umów dostarczonych przez oskarżonego. Tym samym sąd nie dał wiary twierdzeniu oskarżonego, że K. M. wypłacił tytułem zwrotu długu i należnych prowizji 400 000 złotych.

Jest to twierdzenie sprzeczne z dokumentami i wiarygodnymi zeznaniami K. M.. Twierdzenia oskarżonego są niewiarygodne zwłaszcza, że w toku ostatniego postępowania sądowego rzekoma kwota wypłacona K. M. „urosła” już do 600 000 złotych (k. 42 akt XII K 21/16). Zeznania K. M. i A. R. co do zarzutu VI nie są spontaniczne, spójne, logiczne ani konsekwentne. Początkowo świadkowie nie przyznawali się do faktu zwrotu pieniędzy przez K. M.. A. R. potwierdziła tę okoliczność dopiero, gdy dowiedziała się, że zeznał o tym K. M.. Spontanicznie zaś przedstawiała się jako osoba pokrzywdzona działaniami oskarżonego.

W toku ostatnich zeznań od razu zaczęła się zasłaniać niepamięcią zdarzeń związaną z kłopotami osobistymi, zeznawała bardzo nerwowo, przyjmując postawę obronną pomimo braku ataku. Nie brzmi konsekwentnie i logicznie powód pożyczenia pieniędzy od A. R.. K. M. twierdził, że pieniądze te oddał osobom, które wcześniej jemu pożyczyły (tom IX k. 1693). Tymczasem z ostatnich jego zeznań wynika, że sprzedał mieszkanie, kupił mniejsze i to pozwoliło mu na spłatę wszystkich długów powstałych w związku z oszukaniem go przez oskarżonego.

Z kolei A. R. zeznała, że pieniędzy potrzebował na wykończenie nowo nabytego mieszkania (tom IV k. 794), co by wskazywało jednak na braki finansowe pomimo sprzedaży mieszkania większego. O braku logiczności zeznań świadków odnośnie czynu VI świadczy to, że w chwili zawierania umowy przez A. K. (2) M. miał już od prawie dwóch lat do czynienia z niewypłacalnym oskarżonym. Z zeznań obu świadków oraz z zaobserwowanych przez sąd w toku rozprawy relacji pomiędzy nimi wynika, że byli oni albo też są nadal bardzo bliskimi sobie, życzliwymi wzajemnie ludźmi.

Absolutnie nieprzekonujące jest więc, że K. M. celowo chciałby częścią swojego problemu obarczyć A. R.. Pokrzywdzony M. jest osoba uczciwą, odpowiedzialną. Jak sam podkreślał, dołożył wszelkich starań, aby zniwelować skutki oszustw oskarżonego, dokonując zamiany mieszkania na mniejsze. Samodzielnie poradził sobie z problemami finansowymi. Sądowi nie udało się precyzyjnie ustalić, czy w ogóle nie doszło do faktycznej pożyczki, czy też doszło do pożyczenia kwoty 50 000 złotych K. M., który z zobowiązania się wywiązał i pieniądze A.

R. zwrócił. Z wyjaśnień M. K. (1) - co do których w tym zakresie brak podstaw, by nie dać wiary – wynika, że przy oskarżonym nie nastąpiło przekazanie pieniędzy. Nawet jeśli K. M. rzeczywiście otrzymał od A. R. pieniądze, to – zdaniem sądu – nie miał on podstaw do uznania, że oskarżony zwróci pieniądze jego przyjaciółce i wobec tego od początku sam zamierzał te pieniądze jej zwrócić. To powoduje ustalenie, że umowa pożyczki pomiędzy oskarżonym a A. R. była czynnością pozorną. Celem takiego działania była być może chęć uzyskania od oskarżonego weksla ułatwiającego egzekucję należności.

Może pokrzywdzony M. liczył, że takie „odświeżenie” części długu okaże się dla niego w jakiś sposób korzystne. W praktyce do pożyczenia pieniędzy albo nie doszło w ogóle albo była to umowa pomiędzy A. R. a K. M., z której K. M. się wywiązał. Na skutek braku wiarygodnych zeznań obu świadków na te okoliczności sąd nie ustalił pełnego przebiegu zdarzeń, a przede wszystkim intencji stron. Natomiast nie budzi wątpliwości faktyczne podpisanie umowy pomiędzy oskarżonym a A. R.. Za wiarygodne sąd uznał twierdzenia A.

R. co do jej wiedzy o niespłacaniu zobowiązań wobec K. M.. Jest to zgodne z ustaleniem sądu o bliskiej relacji łączącej obu świadków i ich rozmów na temat kłopotów pokrzywdzonego M., z którymi borykał się już od listopada 2003 roku. Odnośnie zarzutu IX do precyzyjniejszego ustalenia stanu faktycznego przyczyniło się potwierdzenie transakcji z konta J. L. (k. 91 akt XII K 21/16) oraz zeznania M. Z.. J. L. jest starszym, mniej obeznanym z prowadzeniem interesów człowiekiem, a poza tym krócej obserwował zachowania M. K. (1) niż M.

Z.. Świadek Z. lepiej zapamiętał całość wydarzeń. Miał możliwość obserwowania oskarżonego K. przy innych swoich klientach. W zeznaniach samego J. L. są sprzeczności, które wynikają z niepamięci i braku doświadczenia ze sprawami tego typu. Sprzeczności dotyczą roku wzięcia pożyczki oraz sposobu wypłacenia pieniędzy – czy w jednej, czy też w dwóch ratach. Kwestia daty została bezspornie rozstrzygnięta informacją z banku. Fakt wypłacenia oskarżonemu całej kwoty jednego dnia wynika z pierwszych najbliższych czasowo zdarzeniu zeznań J.

L., z zeznań M. Z. oraz z potwierdzenia transakcji. Pomyłka pokrzywdzonego w tym zakresie wynika z niepamięci, może być spowodowana koniecznością dokonania wcześniejszego przelewu wewnętrznego na kwotę 15 000 złotych. Powyższe sprzeczności nie powodują niedania wiary temu pokrzywdzonemu co do istoty sprawy. W szczególności co do pożyczonej kwoty. W tym zakresie sąd za niewiarygodne uznał wyjaśnienia oskarżonego twierdzącego, że pożyczył od J. L. jedynie 15 000 złotych. Tak stwierdził oskarżony w trakcie ostatniego rozpoznania sprawy mówiąc, że weksle na 30 000 złotych dawały pokrzywdzonemu podwójne zabezpieczenie (k. 73 z akt XII K 21/16).

Jednakże wcześniej (k. 367) wyjaśnił, że tego pokrzywdzonego nie pamięta. Mogło to być związane z pożyczeniem pieniędzy J. L. bez zobowiązań prowizyjnych i brakiem bieżącego kontaktu z tym pokrzywdzonym, wielością pokrzywdzonych, datą przesłuchania (1 grudnia 2009 r. – ponad 5 lat po dacie czynu). Skoro jednak wówczas precyzyjnie zdarzenia nie pamiętał, to trudno uznać ponad wszelką wątpliwość, że obecnie je dokładnie pamięta. Kwota 30 000 złotych a nie 15 000 złotych jest dla sądu oczywista w świetle konsekwentnych w tym zakresie zeznań J.

L., zeznań M. Z., informacji z banku, kwoty zabezpieczonej trzema wekslami po 10 000 złotych i nieprzekonujących, niekonsekwentnych w tym zakresie wyjaśnień oskarżonego. Sąd uznał także za wiarygodne zeznania świadków T. B. i T. K. co do tego, że nie mieli oni świadomości zaciągania przez oskarżonego pożyczek w imieniu spółki (...) oraz co do tego, że spółka nie otrzymała - bądź to poprzez wpłaty do kasy, bądź w formie przelewów bankowych - jakichkolwiek pieniędzy z tytułu pożyczek udzielanych przez osoby wskazane jako pokrzywdzeni w akcie oskarżenia w niniejszej sprawie.

Nie ma żadnych dokumentów potwierdzających fakt przekazywania tych pieniędzy przez M. K. (1). Nigdy T. B. i T. K. nie uczestniczyli w rozmowach dotyczących udzielenia pożyczek lub w zawieraniu umów pożyczek, pożyczkodawcy nie zawierali tych umów w siedzibie spółki. Z tych samych względów na uznanie za wiarygodne zasługują zeznania świadka P. S. , który zaprzeczył, jakoby dokumentacja finansowa spółki zawierała jakikolwiek ślady po zobowiązaniach zaciąganych przez M. K. (1) na rzecz spółki (...), a istnienie przeciwnego dowodu mimo znacznej aktywności procesowej i dowodowej oskarżonego nie zostało w toku postępowania nawet uprawdopodobnione.

Fakt stworzenia przez oskarżonego piramidy finansowej potwierdzają zeznania J. W. i B. W. . Na uznanie za wiarygodne zasługują zeznania świadka A. L. – komornika prowadzącego postępowanie egzekucyjne wobec M. K. (1) albowiem są one rzetelne i spójne, znajdują oparcie w sporządzonej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi dokumentacji kancelarii komorniczej. Twierdzenia tego świadka stoją w zgodzie z zeznaniami A. K. (1) i Z. S. , których zeznania zostały uznane za ujawnione bez odczytywania na okoliczność, że oskarżony, zawierając umowy pożyczek miał już inne wcześniejsze długi.

Sąd nie dał wiary zeznaniom M. K. (3) odnośnie działania oskarżonego w związku z zawieranymi umowami pożyczek w imieniu spółki (...), a nie jako osoba fizyczna, albowiem wskazane powyżej dowody w postaci dokumentacji spółki, wyciągów z banku (...) SA, zeznań świadków T. B., T. K. i P. S. wykluczają taką wersję zdarzeń. Sąd nie dał wiary zeznaniom K. P. . Jego wypowiedzi są stronnicze. Świadek ewidentnie starał się poprawić sytuację procesową M. K. (1). Odnośnie sytuacji majątkowej spółki zeznania po pierwsze nie są istotne z uwagi na wykazany już wyżej brak związku pomiędzy zobowiązaniami oskarżonego zaciągniętymi u osób pokrzywdzonych w tej sprawie a działalnością spółki, a ponadto twierdzenia świadka nie korelują z zeznaniami innych świadków związanych ze spółką i z dokumentacją załączoną do akt sprawy.

Faktowi tankowania K. M. na stacji pokrzywdzony od razu spontanicznie i wiarygodnie zaprzeczył. Niczego nie wniosły do sprawy zeznania W. W. (2) i J. T. . Za wiarygodne sąd uznał dokumenty zaliczone w poczet materiału dowodowego niestanowiące protokołów przesłuchań. Żadna ze stron ich nie kwestionowała. W pełni zasługuje na uwzględnienie opinia sądowo–psychiatryczna dotycząca oskarżonego M. K. (1). Jest ona pełna, jasna, wyczerpująca, pozbawiona jakichkolwiek sprzeczności i została sporządzona przez osoby posiadające należytą wiedzę specjalistyczną i jako taka stanowi pełnowartościowy materiał dowodowy w niniejszej sprawie.

Jej treść bezsprzecznie wskazuje na brak wątpliwości co do poczytalności oskarżonego i tym samym na obronę fakultatywną. Po analizie dowodów ujawnionych w toku rozprawy sąd uniewinnił oskarżonego od zarzutu VI i uznał za winnego pozostałych czynów. Odnośnie czynu VI - przestępstwa na szkodę A. R., to – jak wyżej wspomniano – jest ona przyjaciółką K. M.. Przyznała w swoich zeznaniach, że wiedziała, iż K. M. nie może odzyskać swoich pieniędzy od M. K. (1), że oskarżony unika K. M.. Z logicznego punktu widzenia nie miała podstaw przypuszczać, że jej pieniądze zostaną zwrócone przez oskarzonego.

Brak jest więc podstaw do uznania, że A. R. została wprowadzona w błąd – rzeczywiście liczyła na odzyskanie kwoty od M. K. (1). Wręcz przeciwnie – sąd po dokonaniu oceny zeznań obu świadków, kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego, doszedł do przekonania, że od początku K. M. deklarował, że kwotę tę zwróci – o ile w ogóle na jakiś czas tę kwotę od A. R. wziął. Precyzyjne ustalenie przebiegu zdarzeń i intencji stron nie jest możliwe. To, co sądowi udało się ustalić, nie pozwala na przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa oszustwa na szkodę A.

R.. Nie miałby w tym żadnego interesu, bo jego sytuacja w chwili zawarcia umowy z A. R. nie uległa poprawie, a wręcz pogorszeniu – nie uzyskał przecież żadnych pieniędzy, a wystawił weksel ułatwiający egzekucję należności. Z całą pewnością brak jest podstaw do uznania, że A. R. została wprowadzona w błąd co do rzetelności oskarżonego. A. R. dobrze znała całą sytuację niemożności odzyskania pieniędzy przez K. M.. O ile wyłożyła rzeczywiście na jakiś czas tę kwotę, to miała podstawy do przekonania, że od M.

K. (1) jej nie odzyska. Sąd uznał winę oskarżonego odnośnie czynów z pkt. I, III, IV, VII i IX. W opisach wszystkich czynów dodał znamię wprowadzenia w błąd co do zamiaru zwrócenia pożyczek oraz doprecyzował czas popełnienia czynów z pkt. I, III, VII i IX. O zamiarze oszustwa świadczy we wszystkich tych sytuacjach to, że oskarżony miał już wierzycieli z tytułu innych pożyczek, których nie spłacał np. dzięki pieniądzom uzyskanym od kolejnych wierzycieli. Uzyskanych pieniędzy nie inwestował w taki sposób, aby dawały dochód.

Bez inwestowania nie miał żadnych realnych szans wypłacania wszystkich deklarowanych prowizji a ponadto zwrotu kwot głównych. Informacje uzyskane z Urzędu Skarbowego o dochodach osiąganych przez M. K. (1) w okresie 2001 - 2005 wskazują na to, że wraz z małżonką oskarżony osiągnął: 2001 roku dochód w wysokości 105.628,05 złotych, przychód w wysokości 118 869,89 złotych; w 2002 dochód do opodatkowania w wysokości 109.278,35 złotych, przychód w wysokości 126 452,15 złotych; w 2003 roku dochód do opodatkowania w wysokości 86.193,69 złotych, przychód w wysokości 112 198,77 złotych.

W 2004 roku M. K. (1) osiągnął dochód w wysokości 41.460,85 złotych, przychód w wysokości 41 665,35złotych. Odnośnie sytuacji majątkowej oskarżonego wskazać należy, że brak jest podstaw do uznania, że dysponował wspólnie z małżonką większym majątkiem aniżeli wskazany w akcie notarialnym umowy majątkowej małżeńskiej i umowy o podział majątku z 26 października 2004 roku rep. (...)- nieruchomości o łącznej wartości 393 000 złotych, w tym mieszkanie o wartości 228 000 złotych oraz ruchomości o wartości 6000 złotych.

Żona oskarżonego M. K. (2), świadek J. W. czy komornik A. L. mówią o zadłużeniu rzędu milionów złotych. Komornik w 2010 r. egzekwował 12 mln złotych. Oskarżony nie miał szansy na spłacenie należności względem pokrzywdzonych z należnymi im prowizjami, nawet gdyby wyzbył się całego majątku własnego oraz przeznaczył na ten cel dochody spółki w latach 2003-2005. Przede wszystkim jednak o zamiarze świadczy terminowy zwrot niektórych początkowo wpłacanych kwot czy wypłacanie pierwszych prowizji - wyłącznie w celu zachęcenia danej osoby do dalszego inwestowania i nadzieja na znalezienie dzięki temu kolejnych wierzycieli.

J. L. oskarżony w ogóle nie proponował prowizji z uwagi na informację, że pokrzywdzony ten dysponuje wyłącznie odprawą emerytalną i dalszych pieniędzy, które nie będą mu niezbędne do życia, mieć nie będzie. Z. W. przestał wypłacać jakiekolwiek prowizje z chwilą zażądania przez pokrzywdzonego zwrotu pożyczonych pieniędzy. K. M. oskarżony przestał wypłacać jakiekolwiek dalsze prowizje nawet nie dlatego, że pokrzywdzony chciał zwrotu należności głównych, a wyłącznie na skutek jego oświadczenia, że więcej nie będzie inwestować, bo dotychczasowe kwoty uważa za wystarczające.

Jako powód zaprzestania wypłat nie wskazał jednak notabene załamania na rynku paliw – jak w toku postępowania sądowego – lecz fakt okradzenia go przez wspólników. Brak konsekwencji we wskazywaniu przyczyn niewypłacalności jest kolejnym argumentem wskazującym na popełnianie przestępstw z art. 286 § 1 k.k. Ponadto oskarżony wprowadził pokrzywdzonych w błąd, wskazując na związek zaciąganych zobowiązań z działalnością spółki (...), podczas gdy uzyskanych kwot nie przeznaczał na działalność podmiotu gospodarczego. W nieprawdziwy sposób opowiadał o prowadzonej działalności – jako przynoszącej duże zyski, wciąż rozwijającej się.

Siebie samego przedstawiał jako uczciwego, majętnego, wysoko postawionego oficera wojska. O nieprawdziwości wyjaśnień oskarżonego jakoby przyczyną niezwracania należności były problemy gospodarcze świadczy to, że nie spłacał również wierzytelności, które zobowiązał się spłacić w ciągu dwóch czy trzech miesięcy, jak w wypadku A. R. i J. L.. Gdyby pokrzywdzeni wiedzieli, że przedstawiany przez M. K. (1) własny wizerunek jest fałszywy, że pożyczki nie mają związku z działalnością spółki (...), że oskarżony nie prowadzi żadnej bardzo rentownej działalności, że pieniędzy nigdzie nie inwestuje, aby były realne szanse na ich pomnażanie, a przede wszystkim, gdyby wiedzieli, że oskarżony nie ma zamiaru zwrócenia im należności głównych, a obietnice prowizji i częściowe ich wypłaty służą wyłącznie dalszemu podstępnemu pozyskiwaniu środków finansowych, nigdy nie powierzyliby mu swoich pieniędzy.

Zostali wprowadzeni w błąd, że pieniądze odzyskają i dzięki ich pożyczeniu oskarżonemu uzyskają większy zysk niż w razie zawierania umów bankowych np. lokat. Tymczasem zamiast spodziewanych zysków ponieśli wysokie straty, na co się nie godzili. Całokształt niniejszej sprawy jak i poprzednio zapadłych przeciwko M. K. (1) prawomocnych wyroków wskazuje jednoznacznie na w pełni świadome, precyzyjnie zaplanowane stworzenie piramidy finansowej, a następnie staranne zarządzanie nią, na ewidentny bezpośredni zamiar wprowadzania w błąd pokrzywdzonych w celu doprowadzenia ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.

Celem utrudnienia egzekucji oskarżony zawarł umowę rozdzielności finansowej z żoną. Czyny I, III i IV nie wyczerpują znamion art. 294 § 1 k.k. wobec aktualnej definicji mienia znacznej wartości. Wszystkie czyny poza IX stanowią czyn ciągły w rozumieniu art. 12 k.k., gdyż odnośnie każdego z pokrzywdzonych oskarżony z góry miał zamiar pożyczania takich kwot pieniędzy, do jakich uda się pokrzywdzonych przekonać. Szkoda na kwotę przekraczającą 200 000 złotych powstała wyłącznie przy przestępstwie dotyczącym K. M.. Skazanie M.

K. (1) wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 17 grudnia 2009 r. VIII K 77/09 (tom VIII k. 1428-1430) za czyn IV popełniony w dniach 17.04.2003 r., 23.07.2003 r. i 29.09.2003 r. nie powoduje powagi rzeczy osądzonej odnośnie czynu I (czyn rozpoczął się dużo wcześniej niż tamten czyn IV i brak podstaw do przyjęcia z góry powziętego zamiaru), III (pokrywa się jedynie dwoma dniami, czyn rozpoczął się dużo później niż prawomocnie osądzony i brak podstaw do przyjęcia z góry powziętego zamiaru), IV (pokrywa się czasowo, ale czyn prawomocnie osądzony zaczął się wcześniej i brak jest podstaw do twierdzenia, że tamten prawomocny już był zaplanowany).

Działanie „w wykonaniu z góry powziętego zamiaru” oznacza sytuację, w której sprawca chce popełnić dwa lub więcej zachowań lub też, przewidując możliwość ich popełnienia, na to się godzi. Sformułowanie „z góry” oznacza, że strona podmiotowa czynu ciągłego odniesiona została do wszystkich zachowań składających się na tę konstrukcję prawną. Warunkiem przyjęcia czynu ciągłego jest wykazanie, że sprawca w chwili podejmowania pierwszego zachowania musi mieć zamiar popełnienia wszystkich zindywidualizowanych co najmniej w ogólnym zarysie zachowań składających się na czyn ciągły.

Ogólny projekt dopuszczenia się dwóch lub więcej różnych czynów zabronionych nie odpowiada pojęciu z góry powziętego zamiaru popełnienia jednego konkretnego przestępstwa, na którego wykonanie składa się więcej niż jedno zachowanie (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 14 czerwca 2010 r. - IV KK 65/10). Warunkiem przyjęcia czynu ciągłego z art. 12 KK jest wykazanie, że sprawca w chwili podejmowania pierwszego zachowania musi mieć zamiar popełnienia wszystkich zindywidualizowanych, co najmniej w ogólnym zarysie, zachowań, składających się na czyn ciągły.

Ogólny projekt dopuszczenia się dwóch lub więcej różnych czynów zabronionych, nie odpowiada pojęciu „z góry powziętego zamiaru” popełnienia jednego konkretnego przestępstwa, na którego wykonanie składa się więcej niż jedno zachowanie (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 4 lutego 2015 r. - V KK 334/14). Nie spełnia kryterium czynu ciągłego sytuacja, w której poszczególne zachowania sprawcy nie są ujęte jednym, z góry powziętym zamiarem, lecz zostały zrealizowane z identycznym zamiarem, takim samym w odniesieniu do każdego z nich, lecz nieistniejącym z góry, a pojawiającym się sukcesywnie przy podejmowaniu każdego kolejnego zachowania (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 17 grudnia 2014 r. - II KK 325/14).

Wyżej zacytowane orzecznictwo wskazuje na to, że w niniejszej sprawie do przyjęcia jedności czynu przeciwko różnym pokrzywdzonym nie jest wystarczający ogólny zamiar stworzenia tzw. piramidy finansowej i poszukiwanie coraz to nowych osób inwestujących pieniądze. Konieczny byłoby zindywidualizowany podjęty z góry plan objęcia danym działaniem np. dwóch pokrzywdzonych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Za czyn I,III i IV sąd wymierzył jedną karę, uznając te czyny za ciąg przestępstw. Czyny zostały popełnione w krótkich odstępach czasu.

Wykorzystanie przez oskarżonego takiej samej sposobności polegało na budowaniu za każdym razem swojego fałszywego wizerunku, wykorzystywanie przez niego takich samych metod zachęcania do inwestowania pieniędzy. Sąd przy wymiarze kar był związany zasadą reformationis in peius w związku z wydaniem w sprawie wyroku z dnia 22 marca 2012 r., który co prawda został zaskarżony przez prokuratora, ale w apelacji nie było wniosku o zwiększenie orzeczonych kar. Powyższym wyrokiem za czyny z pkt. I, II, III, IV i V sąd orzekł karę 3 lat pozbawienia wolności.

Szkoda wyrządzona tymi czynami łącznie wynosiła 560 000 złotych, a czynami I, III i IV, których dotyczy pkt II niniejszego wyroku – 420 000 złotych. Proporcjonalnie kara 2 lat i 3 miesięcy orzeczona za czyny I, III i IV nie narusza zasady nieorzekania na niekorzyść oskarżonego. Podobnie kara 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn IX nie narusza zasady reformationis in peius wobec orzeczenia wyrokiem z 22 marca 2012 r. kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyny VI i IX stanowiące oszustwo na łączną kwotę 80 000 złotych.

W taki sam proporcjonalny sposób została wyliczona kara łączna 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności za oszustwa na łączna kwotę 702 000 złotych wobec orzeczenia w pierwszym wyroku zapadłym w tej sprawie kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności za oszustwa na łączną kwotę 1 022 000 złotych. Treść wyroku z 22 marca 2012 roku uniemożliwiła sądowi orzeczenie kar wyższych, choć sąd w obecnym składzie stoi na stanowisku, że stopień winy oskarżonego, społecznej szkodliwości czynu oraz zasady prewencji indywidualnej i ogólnej wymagałyby surowszego potraktowania oskarżonego.

Kara łączna 2 lat i 7 miesięcy za zdobycie w wyniku oszustw łącznej kwoty 528 050 złotych (po odjęciu od 702 000 złotych kwot wypłaconych pokrzywdzonym prowizji) umożliwia „zarobek” 17 034 złotych miesięcznie. Takie „dochody” są niemożliwe do osiągniecia dla przeważającej części społeczeństwa. Sankcja karna powinna zaś czynić popełnianie przestępstw nieopłacalnym. Z całą pewnością należy stwierdzić, że - uwzględniając rozmiar wyrządzonych szkód, karalność oskarżonego, skalę jego działania, precyzję, czyli wysoki stopień umyślności, nienaprawienie żadnej szkody nawet w części - orzeczone kary nie mogą być uznane za zbyt surowe.

Częściowe spłaty długów – uwzględnione przez sąd w stanie faktycznym i przy orzekaniu w trybie art. 46 k.k. – nie stanowiły naprawiania szkody, lecz wypłacanie prowizji mających na celu zdobycie kolejnych kwot od tych samych bądź innych osób. Mają więc one wpływ na wymiar kary przy uwzględnianiu wysokości powstałych szkód, ale nie mogą być traktowane jako częściowe naprawienie szkód po popełnieniu przestępstwa. W trybie art. 46 k.k. orzeczono obowiązek naprawienia szkód wyrządzonych przestępstwami na szkodę A. i E. D., K.

M. i J. L.. Na wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej A. D. przyznano oskarżycielce zwrot poniesionych kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik była obecna na siedmiu terminach rozpraw. Doliczono 23% stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 607,2 złotych. Sąd zasądził również wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu w związku z uczestnictwem w sześciu terminach rozpraw. Wobec orzeczenia bezwzględnej kary pozbawienia wolności i braku aktywów w majątku oskarżonego zwolniono go od kosztów sądowych.