V Ka 1709/16 · Sąd powszechny

Sygn. akt X K 767/22 7.WYROK 8.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 28 października 2022 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie w X Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia Marcin Kowal Protokolant: Emilia Drozd przy udziale Prokuratora -------------------------- po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2022 roku sprawy G. S. syna B. i L. z domu S. urodzonego w dniu (...) w Z. (Gruzja) oskarżonego o to, że: w dniu 4 lipca 2022 roku w W. przy ul. (...), na terenie Centrum Handlowego – (...), w sklepie (...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci koszulki P. – J. nr (...) o wartości 379,95 złotych za sztukę, koszulki P. – D. nr (...) o wartości 329,95 złotych za sztukę, o łącznej wartości strat 709,90 złotych, czym działał na szkodę firmy (...),(...) ul. (...), tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. orzeka: I. oskarżonego G. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. skazuje go i wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat, III. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt X K 767/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I G. S. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej oskarżony wyczerpał całość znamion strony przedmiotowej oraz strony podmiotowej przestępstwa określonego w art. 278 § 1 k.k., albowiem w dniu 4 lipca 2022 r. w W., przy ul. (...), na terenie Centrum Handlowego – (...), w sklepie (...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci koszulki P. – J. nr (...) o wartości 379,95 zł. za sztukę, koszulki P. – D. nr (...) o wartości 329,95 zł. za sztukę, o łącznej wartości strat 709,90 zł., czym działał na szkodę firmy (...), (...), ul. (...) ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności G. S. I II kradzież wybór kary pozbawienia wolności, mimo że kara ta ma charakter kary ultima ratio uzasadniał fakt, że już na etapie orzeczniczym, jako iluzoryczna jawi się możliwość wykonania wobec oskarżonego kar o charakterze wolnościowym: kary grzywny (z uwagi na brak jakichkolwiek dochodów i majątku na terytorium Polski) oraz kary ograniczenia wolności (brak stałego miejsca pobytu w Polsce, krótkotrwały pobyt czasowy i okazjonalny, z zamiarem opuszczenia terytorium Polski) z powyższych względów nie rozważano zastosowania wobec oskarżonego art. 37a § 1 k.k. okoliczności obciążające zorganizowany sposób działania: z okoliczności popełnienia czynu wynika, że oskarżony współdziałał z innymi, nieustalonymi osobami przygotowanie przedmiotu służącego do popełnienia przestępstwa – plecak wyłożony folią aluminiową w celu uniemożliwienia uruchomienia systemu alarmującego o kradzieży okoliczności łagodzące stosunkowo niewielka wartość przedmiotu kradzieży odzyskanie przez pokrzywdzonego skradzionych rzeczy dotychczasowa niekaralność z uwagi na wymiar kary pozbawienia wolności (nieprzekraczający roku) oraz dotychczasową niekaralność oskarżonego, zastosowano wobec niego dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności (art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k.) 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 7.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę pomimo treści art. 72 § 1 k.k. nie orzeczono wobec oskarżonego żadnego z obowiązków probacyjnych, o których mowa w tym przepisie, albowiem w realiach niniejszej sprawy orzekanie wobec oskarżonego któregokolwiek z tych obowiązków (z uwagi na ich treść) jawi się jako bezprzedmiotowe i niecelowe, gdyż w sprawie nie ujawniły się żadne okoliczności faktyczne, które uzasadniałyby orzeczenie któregoś z wymienionych w powołanym przepisie obowiązków ze względu na treść obowiązków, o których mowa w art. 72 § 1 k.k., jako jedyny do rozważenia był obowiązek w postaci informowania sądu lub kuratora o przebiegu okresu próby, jednak orzekanie tego obowiązku z uwagi na faktyczny brak możliwości jego wykonania jawi się jako sztuczne; wszak z depozycji samego oskarżonego wynika, że nie ma on miejsca stałego pobytu w Polsce, co więcej – na terytorium Polski znalazł się przejazdem orzeczenie tego obowiązku, jak można zakładać, pociągnęłoby za sobą jedynie konieczność wydania kolejnego orzeczenia (tym razem na etapie wykonawczym) w postaci zwolnienia od wykonywania nałożonego obowiązku (art. 74 § 2 k.k.), co czyniłoby działalność orzeczniczą w tym zakresie pozbawioną przymiotu racjonalności 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III z uwagi na wskazywany wyżej brak dochodów oraz majątku na terytorium Polski, a zatem brak możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji, zwolniono oskarżonego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. 6. 1Podpis

Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2015 roku, wydanym w sprawie sygn.

Z. (1) jest właścicielem nieruchomości przy ul. (...), na której ma postawiony nowy dom, w którym w 2018 r. prowadzone były prace wykończeniowe. Domu tego pilnował wieczorami D. G. (1). W dniu 3 maja 2018 r. o 21:40 D. G. wyszedł z pilnowanej posesji i udał się na stację paliw (...) przy ul. (...) po napój. Wszystkie drzwi w domu zamknął. Posesja była ogrodzona, od ulicy zamykana na prowizoryczną bramę bez kłódki i zamka. Po powrocie D. G. wszedł na podwórze i zauważył, że drzwi tarasowe w tylnej części domu są uchylone, mimo że pozostawił wszystko pozamykane. Zaczął penetrować teren posesji używając latarki i przy ogrodzeniu z posesją od strony ul. (...) kilkanaście metrów od tarasu, za betonowym grillem zauważył kucającego młodego szczupłego mężczyznę. Kiedy zaczął iść w jego kierunku mężczyzna zaczął uciekać w kierunku ul. (...). D. G. biegł za nim i krzyczał, żeby się zatrzymał, ale mężczyzna nie reagował i uciekł z posesji. D. G. dobiegł za nim na ul. (...), widział jak uciekający biegnie w kierunku sklepu (...). D. G. poinformował telefonicznie o zdarzeniu L. Z. oraz Policję i po kilku minutach znowu wyszedł na ul. (...). Zauważył, że od ul. (...) idzie mężczyzna podobny do tego, którego gonił. Krzyknął do niego, żeby się zatrzymał, ale ten znowu uciekł. W tym czasie podjechała taksówka do której wsiadł młody chłopak, który stał przy niezamieszkałej posesji obok domu L. Z..

Sygn. akt II AKa 108/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2021 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Izabela Szumniak (spr.) Sędziowie: SA Anna Zdziarska SR (del.) Dariusz Drajewicz Protokolant sekretarz sądowy Adriana Hyjek przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej-Tomali po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2021 roku sprawy: 1. P. W., syna W. i A. z domu U., urodzonego (...) w Z., oskarżonego o czyn z art. 280 § 1 kk i inne; 2. P. R., syna S. i D. z domu W., urodzonego (...) w Ł., oskarżonego o czyn z art. 280 § 1 kk i inne na skutek apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt XII K 147/19 I. wyrok w zaskarżonej części wobec P. W. i P. R. utrzymuje w mocy ; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. L., Kancelaria Adwokacka w W. i na rzecz adwokat P. P., Kancelaria Adwokacka w W., kwoty po 600 zł (sześćset złotych), powiększone o 23% VAT, za pomoc prawną udzieloną P. W. i P. R. z urzędu w instancji odwoławczej; III. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 108/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2019 r., sygnatura akt XII K 147/19 Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał postępowania dowodowego 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. -------------------------------------------------------------- -------------------------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. -------------------------------------------------------------- -------------------------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu. ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu. ----------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.1 Zarzuty obrońcy oskarżonego P. W. 1. w odniesieniu do pkt 1 wyroku zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec P. W. kary 3 lat pozbawienia wolności, przy wymierzaniu której Sąd nie nadał właściwego znaczenia występującym w sprawie okolicznościom łagodzącym, takim jak wyrażona skrucha, przeproszenie pokrzywdzonego, współpraca z organami ścigania, co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia wobec oskarżonego rażąco niewspółmiernej kary, która nie spełnia dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk, a których prawidłowe zastosowanie powinno skutkować orzeczeniem znacznie łagodniejszej kary 2. w odniesieniu do pkt 2 wyroku a. naruszenie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu dowolnej oceny zeznań pokrzywdzonego i uznaniu tych wyjaśnień za obiektywne, szczere, korespondujące z wyjaśnieniami oskarżonych w zakresie punktu 2 wyroku, w sytuacji gdy zeznania te są nieobiektywne, sprzeczne ze złożonymi w toku postępowania przygotowawczego, nie korespondują z opinią lekarza sądowego i z powyższych względów nie powinny zostać uznane za wiarygodne; b. naruszenie art. 7 kpk polegającą na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień P. W. i uznanie tych wyjaśnień za spójne i wiarygodne w zakresie czynu z pkt 2 wyroku, w sytuacji gdy wyjaśnienia te są niekonsekwentne, zawierają wewnętrzne sprzeczności, nie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, jak również zostały one złożone z uwagi na bezdomność oskarżonego i z tego względu nie powinny zostać uznane za niewiarygodne c. naruszenie art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk polegającą na pominięciu przy wyrokowaniu części wyjaśnień złożonych przez P. R. oraz zeznań pokrzywdzonego z postępowania przygotowawczego, a którzy zgodnie podali, że nie wiedzieli żeby oskarżony posługiwał się nożem; d. obraza art. 5 §2 kpk przez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości, gdyż pokrzywdzony w sposób jednoznaczny i stanowczy nie mógł potwierdzić, że faktycznie podczas zdarzenia został użyty nóż, a brak jest innych dowodów świadczących o użyciu noża przez P. W. 3. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że P. W. użył względem pokrzywdzonego noża w celu uzyskania kodu pin do karty bankomatowej, podczas gdy zebrane w sprawie dowody powinny doprowadzić sąd do tego, że oskarżony nie użył noża; 4. w odniesieniu do pkt 4 wyroku rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec P. W., kary 1 roku pozbawienia wolności, przy wymierzeniu której Sąd Okręgowy nie nadał właściwego znaczenia występującym w sprawie okolicznościom łagodzącym, takimi jak: wyrażona skrucha, przeproszenie pokrzywdzonego, współpraca z organami ścigania, co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia wobec oskarżonego rażąco niewspółmiernej kary, która nie spełnia dyrektywy wymiaru kary określonych w art. 53 kk, a których prawidłowe zastosowanie powinno skutkować orzeczeniem znacznie łagodniejszej kary. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. Zarzut wymierzenia oskarżonemu P. W. rażąco niewspółmiernej kary jest chybiony i nie zasługuje na uwzględnienie. Niewspółmierność o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k. zachodzić może tylko wówczas gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Chodzi bowiem nie o zwykłą nieproporcjonalność orzeczonej kary, ale o dysproporcję rażącą. Chodzi zatem o taką karę, której nie da się akceptować z powodu różnicy pomiędzy nią a karą sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej. Tymczasem oskarżonemu W. wymierzona została za czyn z art. 280 § 1 kk kara 3 lat pozbawienia wolności a za czyn z art. 286 § 1 kk kara jednego roku pozbawienia wolności. Kary te w ocenie Sądu Apelacyjnego nie mogą być uznane za rażąco, niewspółmiernie surowe, lecz są karami stosunkowo łagodnymi, wymierzonymi w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Dość powiedzieć, że granice te kształtują się w widełkach od 2 do aż 12 lat pozbawienia wolności (art. 280 § 1 kk) i od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności (art. 286 § 1 kk). Wymiar orzeczonych przez Sąd I Instancji kar w sposób prawidłowy uwzględnia stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu przestępstw, jest adekwatny w świetle okoliczności podmiotowych, tworzy wyobrażenie o istnieniu sprawiedliwości w państwie, rodzi przekonanie o nieuchronności i adekwatności kary dla sprawcy czynów zabronionych. Nie można przy tym zgodzić się z obrońcą zarzucającym Sądowi meriti nie nadanie właściwego znaczenia okolicznościom łagodzącym, w tym częściowemu przyznaniu się do winy co do czynu z art. 280 § 1 kk i przyznaniu się do winy co do czynu z art. 286 § 1 kk, gdyż takie odniesienie wprost wynika z treści pisemnego uzasadnienia. Również co do pozostałych łagodzących okoliczności to nie umknęły one uwadze sądu skoro wymierzył oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, mimo dostrzeżenia również szeregu okoliczności obciążających. Podjęta natomiast przez obrońcę próba wykazania naruszenia przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk) w odniesieniu do pkt 2 wyroku okazała się być również nieskuteczna. Obrońca nie wykazał bowiem rzeczywistych i konkretnych błędów faktycznych lub logicznych w rozumowaniu Sądu, czy też niezgodności przeprowadzonej oceny z wiedzą oraz doświadczeniem życiowym. Wbrew zarzutom Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonych dowodów, w tym w szczególności wyjaśnień oskarżonych K. W. i P. R. oraz zeznań pokrzywdzonego S. S. (2), w tym w szczególności w części dotyczącej posłużenia się nożem przez oskarżonego K. W.. Słusznie ocenił, że zeznania pokrzywdzonego w tym zakresie złożone w toku rozprawy były spójne, logiczne, przemyślane i korespondowały z zeznaniami oskarżonego W., który od samego początku wyjaśniał, że w czasie zdarzenia był użyty nóż, którego użył, żądając wydania numeru pin do karty bankomatowej. Wbrew zarzutowi obrońcy ta część wyjaśnień oskarżonego W. w pełni koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności opisanymi wyżej zeznaniami pokrzywdzonego. Jednocześnie z uzasadnienia apelacji obrońcy nie sposób wydedukować w jaki sposób bezdomność oskarżonego przełożyła się na nieprawdziwość jego depozycji w zakresie użycia przedmiotowego noża. Sąd meriti nie pominął również, wbrew postawionemu zarzutowi części wyjaśnień P. R. oraz zeznań pokrzywdzonego z postępowania przygotowawczego. Powoływane przez obrońcę naruszenie przepisu art. 410 kpk może objawiać się jedynie w wyroku uwzględniającym okoliczności nieujawnione w toku rozprawy głównej, jak też pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej zarówno okoliczności korzystnych jak i niekorzystnych dla oskarżonego, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Obowiązek uwzględnienia przy orzekaniu całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie nie oznacza przy tym, że orzekając sąd ma brać za podstawę orzeczenia okoliczności wzajem sobie przeczące. Sąd jest uprawniony do orzeczenia na podstawie jednych dowodów i pominięcia innych, jeśli ich treść jest rozbieżna. Danie priorytetu niektórym dowodom nie oznacza naruszenia art. 410 kpk. Nie stanowi także naruszenia tego przepisu dokonanie takiej czy innej oceny dowodu. Sąd Okręgowy szczegółowo i precyzyjnie wskazał dlaczego właśnie zeznania pokrzywdzonego S. S. (2) złożone w toku rozprawy głównej uczynił podstawą rekonstrukcji przebiegu stanu faktycznego w sprawie w zakresie punktu 2. wyroku. Te rozważania Sąd Apelacyjny w pełni podziela i akceptuje. Sąd Okręgowy nie pominął również wbrew twierdzeniom obrońcy wyjaśnień oskarżonego R., w części w której wyjaśniał on, że nie widział momentu użycia noża przez P. W.. Co więcej sąd dał oskarżonemu w tym zakresie wiarę, przyjmując prawidłowo, że w momencie użycia noża przez oskarżonego W. oskarżonego R. nie było na miejscu zdarzenia, gdyż odszedł w poszukiwaniu odrzuconego przez pokrzywdzonego telefonu. Jakkolwiek naruszenie zasady wyrażonej w art. 5 § 2 kpk może stanowić samodzielny zarzut apelacyjny to naruszenie to jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego czy zeznaniom świadka nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności dowodu mogą zostać rozstrzygnięte jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikającej z treści art. 7 kpk. W przedmiotowej sprawie Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny dowodów na płaszczyźnie art. 7 kpk i nie powziął wątpliwości co do przebiegu stanu faktycznego w sprawie, które miałby obowiązek tłumaczyć na korzyść oskarżonego P. W.. Jednocześnie sytuacja równoznaczna z niedającymi się usunąć wątpliwościami jest kategorią obiektywną, a zatem nie ma nic wspólnego z subiektywnymi ocenami strony procesowej. Wniosek 1. W zakresie pkt 1. wyroku o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu P. W. kary 2 lat pozbawienia wolności; 2. W zakresie pkt 2. wyroku o zmianę i uniewinnienie oskarżonego; 3. W zakresie pkt 4. wyroku o zmianę i wymierzenie P. W. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ wszystkie wnioski niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił przebieg stanu faktycznego i dokonał właściwej subsumpcji zachowania P. W. pod wskazane normy prawne, wymierzając adekwatne i prawidłowe kary pozbawienia wolności. Lp 2 Zarzuty obrońcy oskarżonego P. R. 1. Co do czynu opisanego w punkcie 1. wyroku a. rażącą niewspółmierność surowej kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, wymierzając, którą Sąd I Instancji dostrzegł wprawdzie okoliczności łagodzące odpowiedzialność karną, takie jak dotychczasową niekaralność, częściowe przyznanie się do winy, jednakże okoliczności tych Sąd I instancji nie uwzględnił w należyty sposób i nie nadał im właściwego znaczenia co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia rażąco surowej kary, która nie spełnia dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk b. rażącą niewspółmierność surowej kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, wymierzając, którą Sąd I instancji nie wziął pod uwagę złożenia wyjaśnień, czym oskarżony przyczynił się do wyjaśnienia sprawy oraz wyrażenia skruchy co doprowadziło do orzeczenia rażąco surowej kary, która nie spełnia dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk, a których uwzględnienie przez Sąd powinno spowodować orzeczenie oskarżonemu znacznie łagodniejszej kary pozbawienia wolności c. rażącą niewspółmierność surowej kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, wymierzając, którą Sąd I instancji wziął co prawda pod uwagę, że w dacie przypisanych czynów był sprawcą młodocianym w rozumieniu art. 115 § 10 kk, jednakże nadał mu znaczenie skutkujące nie złagodzeniem wymierzonej kary lecz kierował się tym żeby sprawcę wychować co doprowadziło do orzeczenia rażąco surowej kary, która nie spełnia dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk, a których uwzględnienie przez Sąd powinno spowodować orzeczenie oskarżonemu znacznie łagodniejszej kary pozbawienia wolności 2. Co do czynu opisanego w punkcie 3. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie: a. art. 7 kpk poprzez dokonanie błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego P. R. (w zakresie w jakim sąd odmówił im wiarygodności), poprzez przyjęcie, iż niewiarygodne są jego wyjaśnienia, że po sprawdzeniu zawartości portfela, który ukradli pokrzywdzonemu i ujawnieniu w nim prawa jazdy nie rozmawiali potem o wynajmie samochodu, żeby (że?) P. W. podjął tę decyzję samodzielnie bez uzgodnienia z kolegą, z którym spędzał czas, a wcześniej dopuścił się popełnienia innego przestępstwa, żeby (że?) zrobił mu niespodziankę gdy P. R. był w toalecie, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań P. R. nie wynika, żeby wspólnie i w porozumieniu doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia, bowiem gdy do toalety poszedł P. R., zadzwonił do niego P. W., oznajmiając, że już wynajął samochód, t.; P. R. sam wcześniej nie wypożyczał samochodu, a więc oskarżony nie był świadom wypożyczenia samochodu bez uiszczenia stosownej opłaty, nie wiedział również aby posiadane na rachunku bankowym środki nie wystarczyły na pokrycie kosztów używania auta, a z zeznań P. W. wynika, że to on postanowił wypożyczyć i to on wypożyczył samochód w firmie (...) S.A. b. art. 7 kpk poprzez dokonanie błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego P. W. poprzez przyjęcie, że postanowił on wspólnie i w porozumieniu wypożyczyć i jeździć samochodem z P. R., podczas gdy oskarżony ten zmieniał wielokrotnie wersje co do obu zarzucanych mu czynów, w tym również obciążając P. R., a w konsekwencji naruszenia tych przepisów postępowania: c. błąd w ustaleniach faktycznych leżących u podstaw wyroku, a mających wpływ na treść wyroku polegający na przyjęciu, że P. R. wspólnie i w porozumieniu z P. W. w dniu 8 marca 2019 r. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził firmę (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 487.09 złotego z tytułu wynajmu w okresie od 8 do 9 marca 2019 r. samochodu marki T. (...), w ten sposób, że P. R. wprowadził w błąd co do tożsamości wynajmującego oraz co do zamiaru zapłaty za wynajem auta, podając się za S. S. (2) i posługując się zabranym mu prawem jazdy, podczas gdy powyższe ustalenia faktyczne poczynione w sprawie i wynikające z nich wnioski sądu nie mają oparcia w materiale dowodowym w sprawie, przy założeniu poddania go ocenie niezawierającej błędów oraz dokonanej w sposób prawidłowy i zgodnej z zasadami logiki i prawidłowego wnioskowania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. Zarzut wymierzenia oskarżonemu P. R. za czyn przypisany w punkcie 1. wyroku rażąco niewspółmiernej kary jest chybiony i nie zasługuje na uwzględnienie. Niewspółmierność o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k. zachodzić może tylko wówczas gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Chodzi bowiem nie o zwykłą nieproporcjonalność orzeczonej kary, ale o dysproporcję rażącą. Chodzi zatem o taką karę, której nie da się akceptować z powodu różnicy pomiędzy nią a karą sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej. Tymczasem oskarżonemu R. wymierzona została za czyn z art. 280 § 1 kk kara 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Kara ta w ocenie Sadu Apelacyjnego nie mogą być uznana za rażąco, niewspółmiernie surową, przeciwnie jest karą łagodną, wymierzoną w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Dość powiedzieć, że granice te kształtują się w widełkach od 2 do aż 12 lat pozbawienia wolności (art. 280 § 1 kk). Wymiar orzeczonej przez Sąd I Instancji kar w sposób prawidłowy uwzględnia stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu przestępstwa, jest adekwatny w świetle okoliczności podmiotowych, tworzy wyobrażenie o istnieniu sprawiedliwości w państwie, rodzi przekonanie o nieuchronności i adekwatności kary dla sprawcy czynów zabronionych. Nie można przy tym zgodzić się z obrońcą zarzucającym Sądowi meriti nie nadanie właściwego znaczenia okolicznościom łagodzącym takim jak dotychczasowa niekaralność, częściowe przyznanie się do winy i wyrażenie skruchy, co wprost wynika z treści pisemnego uzasadnienia. Również co do pozostałych łagodzących okoliczności to nie umknęły one uwadze sądu skoro wymierzył oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, mimo dostrzeżenia również okoliczności obciążających. Niezrozumiałe jest czynienie przez obrońcę zarzutu, iż przy wymiarze kary Sąd I Instancji kierował się tym aby sprawcę wychować, a zatem aby eliminacyjna funkcja wymierzonej kary nie miała w stosunku do jego osoby prymatu. Miało to bezpośredni związek z faktem, iż oskarżony jest sprawcą młodocianym. Podjęta przez obrońcę próba wykazania naruszenia przez sąd zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk) w odniesieniu do pkt 3 wyroku okazała się być również nieskuteczna. Obrońca nie wykazał bowiem rzeczywistych i konkretnych błędów faktycznych lub logicznych w rozumowaniu sądu, czy też niezgodności przeprowadzonej oceny z wiedzą oraz doświadczeniem życiowym. Wbrew zarzutom Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonych dowodów, w tym w szczególności wyjaśnień oskarżonych P. R. i P. W.. Sąd podkreślił, że w zakresie przypisanego oskarżonym przestępstwa oszustwa na szkodę firmy (...) S.A. wyjaśnienia oskarżonego R. nie tylko były zmienne ale przede wszystkim nielogiczne i niespójne. Sąd Apelacyjny w pełni podziela argumentację Sądu meriti w tej części. Co najistotniejsze wyjaśnienia oskarżonego R. stoją w jawnej sprzeczności z wyjaśnieniami P. W., który od samego początku wskazywał, że samochód w firmie (...) postanowili wypożyczyć i użytkować wspólnie z P. R.. Relacja tego oskarżonego była spójna, logiczna i słusznie Sąd Okręgowy uznał ją za w pełni wiarygodną. Znalazła przy tym potwierdzenie w dokumentach przedstawionych przez firmę (...). Prawidłowo nieudolne tłumaczenia oskarżonego R., że nie wiedział o braku pieniędzy na karcie poczytał Sąd Okręgowy wyłącznie za przyjętą przez niego linię obrony. Oskarżony P. R. doskonale zdawał sobie sprawę, że oskarżony W. nie ma pieniędzy, i że obaj nie posiadają uprawnień do kierowania pojazdami. Stąd rozbój na osobie S. S. (2) oraz pomysł aby auto wypożyczyć na skradzione pokrzywdzonemu prawo jazdy. Argumentacja Sądu Okręgowego co do porozumienia współoskarżonych w tym zakresie jest logiczna, przekonywująca, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i Sąd odwoławczy przyjmuje ją za własną. Obrońca nie wykazał aby w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błędu dowolności), tym samym brak jest podstaw do uznania, iż Sąd I Instancji w zakresie punktu 3 wyroku dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych (error facti). Kontrola instancyjna oceny dowodów nie wykazała błędów natury faktycznej lub logicznej, czy sprzeczności z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy. Nie stanowi przy tym podstawy stwierdzenia błędu w ustaleniach faktycznych fakt, że sąd obdarzył określony dowód wiarą jedynie w części. Wniosek 1. o zmianę wyroku w zakresie pkt 1. poprzez wymierzenie za ten czyn kary w możliwie najniższym wymiarze 2. o zmianę wyroku w zakresie punktu 3 i uniewinnienie od zarzucanego czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił przebieg stanu faktycznego i dokonał właściwej subsumpcji zachowania P. R. pod wskazane normy prawne, wymierzając adekwatne i prawidłowe kary pozbawienia wolności 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżeniai podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.). --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1 Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżone rozstrzygnięcia z punktów 1, 2, 3 i 4 wyroku Sądu Okręgowego Zwięźle o powodach utrzymania w mocy. Podniesione w apelacjach zarzuty nie zostały potwierdzone w postępowaniu apelacyjnym, a nadto sąd odwoławczy nie stwierdził także okoliczności prowadzących do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia poza granicami środków odwoławczych. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. -------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku Lp. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. ---------------------------------- ------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu Wskazać oskarżonego. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. II i III zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. L., Kancelaria Adwokacka w W. i na rzecz adwokat P. P., Kancelaria Adwokacka w W., kwoty po 600 zł (sześćset złotych), powiększone o 23% VAT, za pomoc prawną udzieloną P. W. i P. R. z urzędu w instancji odwoławczej co znajduje uzasadnienie w treści art. 618 § 1 pkt 11 kpk. Wysokość zasądzonej kwoty wynika z § 2 ust 1, i § 17 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2019 poz.18).; zwolniono oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa. 7. PODPIS Izabela Szumniak Anna Zdziarska Dariusz Drajewicz 1.3 Granice zaskarżenia Wpisać kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego P. W. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Punkty 1, 2 i 4 wyroku Sądu Okręgowego 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2 Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3 Granice zaskarżenia Wpisać kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego P. R. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Punkty 1 i 3 wyroku Sądu Okręgowego 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2 Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 946/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Defut-Kołodziejak przy udziale prokuratora Agnieszki Czapińskiej po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. sprawy Ł. P. oskarżonego z art. 178a § 4 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 28 sierpnia 2023 r. sygn. akt II K 1640/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. P. P. kwotę 1008 zł (w tym 188,49 zł podatku VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1208 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 946/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 28 sierpnia 2023 r. w sprawie II K 1640/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- --------------- -------------------------------------------------------------------- ---------------------- -------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ----------------- ------------------------------------------------------------------- ---------------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ -------------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. I. naruszenie przepisów postępowania, mające bezpośredni, istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1. art. 4 kpk w zw. z art. 5 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. art. 410 kpk, poprzez nienależyte rozważenie i ocenienie dowodów ze źródeł osobowych, a w konsekwencji - wybiórczą i dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, przejawiającą się: a) błędnym uznaniem, sprzecznym z zeznaniami świadków K. W., K. S. oraz sprzecznych z wyjaśnieniami Ł. P., jakoby oskarżony w dniu 07.08.2022 r. prowadził pojazd mechaniczny będąc w stanie nietrzeźwości, podczas gdy z zeznań ww. świadków oraz z wyjaśnień oskarżonego wynika wprost, że pojazdem V. (...) nr rej. (...) w dniu 07.08.2022 r. kierował K. W., zaś oskarżony Ł. P. był jedynie pasażerem tego pojazdu, z kolei żaden z pozostałych dowodów nie potwierdza faktu kierowania pojazdem mechanicznym przez Ł. P.; II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę uznania Ł. P. za winnego zarzucanego mu czynu z art. 178a § 4 kk, mimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uzasadniał wydania wyroku skazującego, brak jest bowiem materiału dowodowego, na podstawie którego możliwe byłoby poczynienie obiektywnych ustaleń (w inny sposób, aniżeli w oparciu o domysły przypuszczenia świadka D. K.), jakoby Ł. P. w dniu 07.08.2022 r. prowadził pojazd mechaniczny będąc w stanie nietrzeźwości; III. rażąca niewspółmierność wymierzonej kary bezwzględnego pozbawienia wolności, w sytuacji gdy wystarczające dla celów kary byłoby orzeczenie kary nieizolacyjnej, bądź wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - po dokonaniu analizy akt postępowania w świetle złożonego środka odwoławczego Sąd Okręgowy zważył, iż zarzuty podniesione przez obrońcę okazały się niezasadne, wskutek czego apelacja nie została uwzględniona. - zdaniem Sądu II instancji, Sąd meriti zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy, właściwie i obiektywnie go ocenił w aspekcie wiarygodności, co pozwoliło na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, nie pozostawiając przy tym żadnych nieusuwalnych wątpliwości, które mogłyby być rozstrzygane na korzyść oskarżonego. Żadne dowody nie zostały przez Sąd Rejonowy pominięte, a tym bardziej istotne. Taki stan rzeczy pozwolił na przypisanie oskarżonemu winy za zarzucony mu czyn oraz wymierzenie współmiernej i adekwatnej do okoliczności sprawy kary i przewidzianych przepisami środków karnych. - podniesiony przez skarżącego zarzut obrazy szeregu przepisów proceduralnych nie ma swego odbicia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ocena dowodów przeprowadzona w sposób na jaki wskazuje skarżący, byłaby sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tezy zawarte w środku odwoławczym nie zostały wiarygodnie uargumentowane i nie zasłużyły na ich uwzględnienie, mają jedynie za zadanie wykreować i poprzeć przyjętą linię obrony. - apelacja obrońcy opiera się na negowaniu wiarygodności zeznań świadków, które posłużyły Sądowi Rejonowemu na przypisanie oskarżonemu winy, przy jednoczesnej próbie uwierzytelnienia wyjaśnienia oskarżonego wraz z depozycjami K. S., a przede wszystkim K. W., które przemawiały na korzyść oskarżonego. Stosując się do dyrektyw wynikających z treści art. 7 kpk w aspekcie oceny osobowego materiału dowodowego na względzie mieć należy, że świadectwo procesowe pochodzące od osoby, by uznane zostało za wiarygodne, cechować musi przede wszystkich stałość relacji, logika narracji i możliwość potwierdzenia w innych dowodach (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2012 r., II AKa 172/12). Takich cech słusznie nie dopatrzył się Sąd I instancji w wymienionych powyżej korzystnych dla oskarżonego źródłach dowodowych. Do takiej konstatacji niewątpliwie prowadzą istotne rozbieżności w tych depozycjach, których treść nie ma odbicia w jednoznacznie ustalonych faktach. Natomiast odnosząc się do zeznań świadków znajdujących się na miejscu zdarzenia, a które zostały właściwie uznane przez Sąd za wiarygodne zwrócić uwagę należy, że nawet jeśli istniały pewne w nich niezgodności, to nie mniej jednak nie dotyczyły one istoty sprawy, albowiem związane były z faktami pobocznymi, nie wpisującymi się w znamiona zarzuconego oskarżonemu czynu, jak np. to, czy oskarżony chciał ponownie rozpocząć jazdę. Pamiętać trzeba, że takie różnice w treści zeznań niekoniecznie muszą mieć związek z próbą świadomego zafałszowania przez te osoby rzeczywistości, lecz równie dobrze mogą być spowodowane innymi okolicznościami, w tym wynikać mogą z niedostatków ludzkiej pamięci (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2012 r., II AKa 173/12). W taki sposób nie można jednakże interpretować istotnych sprzeczności pomiędzy depozycjami K. W., K. S. oraz oskarżonego, które nie tylko zasadniczo różniły się pomiędzy sobą, to niezgodne były ponadto z treścią pozostałych zeznań. Na podkreślenie niewątpliwie zasługuje fakt, iż K. W. zeznał, że oprócz zwykłych uszkodzeń wynikających z użytkowania auta, nie posiadało ono żadnych dodatkowych uszkodzeń, jak również takowe uszkodzenia nie powstały do momentu rzekomego zaparkowania samochodu przez niego w okolicach sklepu. Jak wynika z depozycji świadków, m.in. K. G. (1), H. S., czy K. G. (2), a potwierdzone także materiałem poglądowym - owe uszkodzenia nie były „zwykłymi” uszkodzeniami, niewątpliwie rzucały się w oczy w takim stopniu, że aż stanowiły przyczynę zgłoszenia na numer alarmowy pod podejrzeniem spowodowania zdarzenia drogowego przez kierującego autem. Obecność tych uszkodzeń potwierdził także sam oskarżony wskazując, iż znajdowały się na samochodzie już wcześniej. Uszkodzenia w postaci wydatnych zarysowań i wgnieceń znajdowały się na drzwiach po stronie kierowcy, toteż w oderwaniu od ewentualnych przyczyn ich powstania, świadek K. W. zasiadając rzekomo za kierownicę auta nie mógł ich nie zauważyć, dodatkowo w godzinach porannych w porze letniej. Ponadto jak wskazał świadek K. W. – oskarżony po zaparkowaniu samochodu przy sklepie, miał w jego obecności zasiąść za kierownicę, a więc musieliby się znajdować obaj na zewnątrz auta przez pewien czas. Jak słusznie dostrzegł Sąd Rejonowy, na niewiarygodność tego, że wraz z oskarżonym i K. S. podróżował K. W. wskazują także różnice co do depozycji w części dotyczących zajmowanych w samochodzie miejsc oraz braku wiedzy K. S. na temat powodów sprzeczki pomiędzy K. W. a oskarżonym. Zważyć należy, że jej zachowanie pod wpływem alkoholu nie wskazywało na tak znaczny poziom upojenia, jak przykładowo u oskarżonego. Zgodnie z depozycjami świadków, K. S. rozmawiała z nimi, próbowała jeszcze kupić alkohol oraz skutecznie zorganizowała sobie powrót do domu. Niewątpliwie percepcja i zmysły postrzegania u K. S. z powodu spożytego alkoholu mogły być zaburzone, o tyle akurat te fakty powinny być przez nią spostrzeżone prawidłowo. Wymienione okoliczności nie wymagały zaangażowania znacznej uwagi i koncentracji przy zapamiętaniu, więc sprzeczności ich dotyczące okazały się znamienne. Na podkreślenie zasługuje to, że sprzeczka miała trwać przez dłuższy czas, jej natężenie miało narastać i stanowić jedyną przeszkodę do kontynuowania wspólnej jazdy. Kontynuując rozważania zgodzić się można z twierdzeniem skarżącego o wymaganej należytej ostrożności przy analizowaniu informacji, które oskarżony będąc pod znacznym wpływem alkoholu przekazywał funkcjonariuszce K. G. (2), a skutkujące finalnym przyznaniem się przez niego do kierowania pojazdem, przy czym bezsprzecznie zauważyć można, iż we wcześniejszych próbach podawania innych osób jako kierujących autem, ani razu nie wspomniał o K. W., czy chociażby o jakimś koledze, znajomym. - przechodząc następnie do rozważań na temat materiału dowodowego uznanego za wiarygodny, którego prób zdeprecjonowania podjął się skarżący zwrócić uwagę trzeba, że świadek D. K. od początku wskazuje konsekwentnie i jednoznacznie, że oskarżony kierował pojazdem, co wynikało z jej bezpośredniej obserwacji. Zauważyła ona moment podjechania oskarżonego w okolice sklepu, moment kiedy wyszedł z samochodu i gdy w sposób ewidentnie wskazujący na stan nietrzeźwości przemieścił się na tylną kanapę auta. Świadek opisała powyższe okoliczności w sposób precyzyjny, jasny a jej zeznania korelują z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym. Świadek nie widziała żadnej innej osoby oprócz oskarżonego i K. S., która miałaby się znajdować w pojeździe lub jego okolicach. Taki przebieg zdarzenia D. K. przekazała również K. G. (2) – funkcjonariuszce Policji, co wynika z jej zeznań. Przywoływany przez skarżącego fakt, że D. K. z powodu jaskry mogła mieć zaburzoną możliwość prawidłowej obserwacji noszą jedynie cechę domniemania i nie zasługują na uwzględnienie, podczas gdy od początku zdecydowanie, konsekwentnie i logicznie wskazywała na przebieg wydarzeń od momentu zaparkowania samochodu przy sklepie. Podobnie należało postąpić z wątpliwościami skarżącego co do możliwości skupienia uwagi tego świadka na sytuacji związanej z oskarżonym, albowiem jak wynika z materiału dowodowego, nie była ona wówczas zaangażowana w inne czynności w sklepie, niezależnie od tego czy oskarżony miałby wysiąść z samochodu niezwłocznie po zaparkowaniu czy dopiero po kilku minutach. W związku z powyższym, twierdzenia skarżącego należy traktować jedynie jako nieuprawdopodobnione przypuszczenia. Odnosząc się w następnej kolejności do zeznań świadków H. S. i K. G. (1) wskazać należy, że nie zaobserwowali oni momentu gdy oskarżony wraz z K. S. podjechali pod sklep, o czym szczerze zeznali. Nie próbowali tym samym tworzyć niekorzystnej dla oskarżonego sytuacji. W swoich zeznaniach niezmiennie wskazywali, że w okolicy samochodu nie widzieli nikogo innego oprócz oskarżonego i jego pasażerki. Ich depozycje w zasadniczej części pokrywają się z zeznaniami D. K. i pozostałym materiałem dowodowym uwzględnionym jako wiarygodny, przyczyniając się do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego związanego z całym ciągiem zdarzeń. - ostatni z podniesionych przez skarżącego zarzutów dotyczy niewspółmierności orzeczonej kary. Wypowiadając się w tej kwestii, skarżący jedynie sformułował zarzut ogólnikowo, wskazał wnioskowaną przezeń karę, jednakże nie podał konkretnych okoliczności, które miałyby rzeczywisty wpływ na jej łagodniejszy wymiar. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że do rażącej niewspółmierności orzeczonej kary może dojść wówczas wtedy, gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to istotna, wyraźna "bijąca wręcz po oczach" różnica pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby orzec w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary. Drugi z nich, to stwierdzenie przez sąd drugiej instancji naruszenia tychże dyrektyw, które określa art. 53 k.k., co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności w tym wypadku o charakterze łagodzącym lub też gdy wprawdzie tego rodzaju okoliczności formalnie uwzględniono, ale nie nadano im właściwego znaczenia (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9.02.2022 r., sygn. II AKa 232/21, LEX nr 3324690). Sąd Okręgowy zważył, iż w przedmiotowym postępowaniu powyższa sytuacja nie zachodzi, albowiem Sąd meriti kierował się dyrektywami płynącymi z art. 53 kk, zauważył wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na rodzaj i wymiar kary oraz nadał im odpowiednią rangę. Na uwadze mieć należy, że w realiach niniejszej sprawy trudno było dostrzec jakiekolwiek okoliczności łagodzące, które miałyby realny wpływ na słuszność dokonania modyfikacji w niniejszym zakresie. Stopień winy i społecznej szkodliwości czynu należało określić jako wysoki, co Sąd Rejonowy też uczynił, przy tym słusznie tę decyzję argumentując. Na taką ocenę niewątpliwy wpływ miała pełna świadomość oskarżonego co do konsekwencji swego czynu, jak również wysoki poziom zawartości spożytego alkoholu w wydychanym powietrzu i tym samym realność oraz powaga zagrożenia dla życia i zdrowia pozostałych uczestników ruchu, które stwarzał swoim nagannym zachowaniem. Ponadto oskarżony był już kilkukrotnie karany i jak można zauważyć, nie wyciągnął jak dotąd z racji tego żadnych wniosków, toteż prognozę kryminologiczną względem oskarżonego należało ocenić negatywnie. - biorąc pod uwagę powyższe, nie można przychylić się do twierdzeń skarżącego o zasadności wymierzenia kary o charakterze wolnościowym lub kary pozbawienia wolności z zastosowaniem instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania. Co prawda zważając na treść art. 4 § 1 kk i wówczas obowiązujący stan prawny byłoby to prawnie dopuszczalne, jednakże pamiętać należy, że instytucja przewidziana w art. 37a kk ma charakter wyjątkowy, a jej istotę stanowi pozbawione wątpliwości uznanie, że w danej sprawie kary o charakterze nieizolacyjnym stanowią wystarczającą dolegliwość dla sprawcy, którego nie trzeba - choćby warunkowo - izolować od społeczeństwa (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 września 2022 r. II AKa 300/21). Zdaniem Sądu II instancji, bacząc na opisane powyżej okoliczności, taka wyjątkowa sytuacja nie miała miejsca. Nie mniej jednak, biorąc pod uwagę ustawowe zagrożenie za zarzucony czyn, roczny okres pozbawienia wolności należy poczytywać wciąż jako karę stosunkowo łagodną, która jednocześnie winna spełnić powierzone cele, a przede wszystkim zrealizować funkcje prewencji indywidualnej i generalnej. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie - wymierzenie oskarżonemu kary wolnościowej (kary grzywny lub kary ograniczenia wolności w oparciu o art. 37a kk), ewentualnie - wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wnioski apelacji nie zasługiwały na uwzględnienie, co szczegółowo zostało powyżej przedstawione 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy mając na uwadze treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 r. w sprawie SK 78/21, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. P. P. kwotę 1008 zł (w tym 188,49 zł podatku VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. III. - apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony w całości ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 1.028 zł (20 zł tytułem ryczałtu za doręczenie korespondencji na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym + 1.008 zł tytułem wynagrodzenia dla obrońcy) oraz opłatę w kwocie 180 zł (na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych), gdyż wobec oskarżonego nie zachodzą podstawy do zwolnienia go od zapłaty kosztów sądowych w całości 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana