I ACa 1051/13 · Sąd powszechny

Sygn. akt I A Ca 1051/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2013 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Jan Futro (spr.) Sędziowie: SA Małgorzata Gulczyńska, SA Małgorzata Mazurkiewicz-Talaga Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Gadomska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. w Poznaniu na rozprawie sprawy z powództwa K. Ł. przeciwko D. Ł. o rozwód i alimenty na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2013 r. sygn. akt I C 1813/12 odrzuca apelację. Małgorzata Mazurkiewicz-Talaga Jan Futro Małgorzata Gulczyńska I A Ca 1051/13

UZASADNIENIE

Rozpoznając sprawę z powództwa K. Ł. przeciwko D. Ł. Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 czerwca 2013 r. rozwiązał małżeństwo stron zawarte w dniu 22 czerwca 1984 r. przez rozwód z winy powoda. Wyrokiem tym Sąd Okręgowy zasądził także na wniosek pozwanej od powoda na jej rzecz kwotę 350 zł miesięcznie tytułem alimentów płatnych do 10-tego dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat. Nie oddalił jednak jej żądania w pozostałej części. Od wyroku tego zaskarżając go w części, w jakiej orzeczono o zasądzeniu renty alimentacyjnej od powoda na rzecz pozwanej, apelację wniosła pozwana, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku w tej części i podwyższenie zasądzonej zaskarżonym wyrokiem kwoty alimentów od powoda na rzecz pozwanej do kwoty po 500 zł miesięcznie.

Wniosła ponadto o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym, według norm przepisanych. S ą d Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja okazała się niedopuszczalna. Przede wszystkim zauważyć należy, że sprawa o rozwód może być połączona ze sprawą o alimenty na rzecz jednego z małżonków. Wówczas toczy się sprawa o „rozwód i alimenty”. Do tego ostatniego roszczenia nie mają jednak zastosowania regulacje dotyczące wyłącznie postępowania o rozwód w tym i te, które określając integralność wyroku rozwodowego nakazują sądowi działanie z urzędu.

Jest to proces - choć czasem stroną dochodzącą alimentów jest strona pozwana - do którego stosuje się zwykłe reguły procesowe. W szczególności po zgłoszeniu żądania zasądzenia alimentów obowiązkiem sądu jest rozstrzygnięcie o tym żądaniu także, co do jego wysokości i oddalenie żądania niezasadnego. Zgodnie z ukształtowanym w orzecznictwie poglądem, jeżeli sąd - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. art. 325 k.p.c. - nie orzekł o zgłoszonym w żądaniu roszczeniu lub przyznał je w rozmiarze mniejszym, niż należało, strona może żądać zasądzenia tych roszczeń bądź w drodze uzupełnienia wyroku (art. 351 § 1 k.p.c.), bądź w drodze osobnego powództwa, nie może zaś do tego celu zmierzać przez wniesienie apelacji.

Brak bowiem wyroku, jako niezbędnego substratu zaskarżenia powoduje niedopuszczalność apelacji a w konsekwencji jej odrzucenie. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 1973 r. III CRN 223/73 - OSNC 1974/7-8/134, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2011 r. II PK 34/11 LEX nr 1103014) Także w świetle wyrażanych w literaturze poglądów należy przyjąć, że niedopuszczalność zaskarżenia orzeczenia powoduje m.in. brak, względnie niewłaściwość przedmiotu (substratu) zaskarżenia, polegający na nieistnieniu orzeczenia (zarządzenia) zaskarżalnego danym środkiem, w tym wypadek tzw. sententia non existens (W.

D. środków odwoławczych w postępowaniu cywilnym ze względu na przedmiot zaskarżenia, Państwo i Prawo 97/5 s. 19). Z tych względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 373 w zw. z art. 370 k.p.c. apelację pozwanej odrzucił. Orzekanie o kosztach postępowania apelacyjnego było zbędne skoro powód kosztów nie poniósł i nie pozostały nieuiszczone koszty sądowe podlegające ściągnięciu. Małgorzata Mazurkiewicz-Talaga Jan Futro Małgorzata Gulczyńska