III Cz 763/16 · Sąd powszechny

Sygn. akt III Cz 763/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Leszek Dąbek po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy egzekucyjnej w przedmiocie skargi dłużnika M. C. na czynności komornika na skutek zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I Co 3937/12 postanawia: o d d a l i ć z a ż a l e n i e. SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Cz 763/16

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach w postanowieniu z dnia 20 01 2016r. odrzucił zażalenie dłużnika M. C. na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 postanowienia tego Sądu z dnia 2 12 2014r., w którym utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 09 2014r. o oddaleniu wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, uznając, że zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż zaskarżone w nim rozstrzygnięcie nie podlega zaskarżeniu. Orzeczenie zaskarżył dłużnik M. C., który nie zgadzał się tym rozstrzygnięciem podnosząc, że jest ono arbitralne.

Sąd odwoławczy zważył co następuje:

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w sprawie ze skargi dłużnika na czynności komornika. Stosownie do regulacji art. 767 4 § 1 k.p.c. w postępowaniu egzekucyjnym zażalenie na postanowienie sądu wydane w postępowaniu ze skargi na czynności komornika przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie, tj. wtedy gdy wydane przez sąd postanowienie prowadzi do zakończenia postępowania egzekucyjnego (art. 394 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.; zob. uchwałę SN z dnia 28 listopada 1969 r., III CZP 83/69, OSNC 1970, nr 6, poz. 105 oraz postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1986 r., III CRN 40/86, OSPiKA 1987, z. 5–6, poz. 124) lub gdy wynika to wprost z regulacji szczególnej.

W zaskarżonym orzeczeniu Sąd Rejonowy odrzucił zażalenie dłużnika M. C. na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 postanowienia tego Sądu z dnia 2 12 2014r., w którym utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 09 2014r. o oddaleniu wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Orzeczenie to zostało wydane w kwestii incydentalne (nie kończy postępowania egzekucyjnego) na podstawie regulacji art. 398 23 § 1 k.p.c. Zgodnie z poglądami prawnymi wyrażonymi przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 3 12 2015r.

„Sąd Rejonowy, który odrzuca zażalenie na postanowienie tego sądu, wydane na podstawie art. 398 23 § 1 k.p.c. orzeka jako sąd drugiej instancji” oraz w jej uzasadnieniu „postanowienie sądu rejonowego wydane w drugiej instancji w wyniku rozpoznania skargi na orzeczenie referendarza sądowego jest niezaskarżalne” (III CZP 81/15, LEX nr 1928534, Biul. SN 2015/12/9). Wniesiona przez skarżącego na to orzeczenie zażalenie jest zatem niedopuszczalne w rozumieniu regulacji art. 370 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 398 23 § 2 zd. 2 k.p.c. oraz art. 13 § 2 k.p.c. i jako takie - z jej mocy - podlegało ono odrzuceniu.

Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym postano-wieniu i tym samym zażalenie jest bezzasadne w rozumieniu regulacji art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. oraz 13 § 2 k.p.c., co z mocy tej regulacji prowadziło do jego oddalenia. Reasumując zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i dlatego zażalenie skarżącego jako bezzasadne oddalono w oparciu o przepisy art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. SSO Leszek Dąbek