IV CNP 31/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 31/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie ze skargi uczestnika postępowania E. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 października 2012 r., w sprawie z wniosku K. B. przy uczestnictwie E. B. i S. W. o stwierdzenie nabycia spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 listopada 2015 r., odrzuca skargę. 2

UZASADNIENIE

Skarżący E. B., na podstawie art. 4241 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 października 2012 r. wydanego w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku. Skargę oparł on na twierdzeniu, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia przepisów k.c. dotyczących dziedziczenia testamentowego, w tym przede wszystkim art. 941 k.c. Konsekwencją zaś dokonanego naruszenia przepisów była szkoda poniesiona przez skarżącego w wysokości 70.000 zł wskutek przyjęcia przez Sąd Rejonowy niewłaściwej wykładni postanowień testamentu holograficznego sporządzonego przez M. B. z dnia 10 września 2002 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna spełniać wymagania konstrukcyjne określone w art. 4245 § 1 k.p.c. Według tego przepisu, skarga powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem, w jakiej części zostało zaskarżone, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zaś brak któregokolwiek z elementów skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy wyjaśnił także, iż wymagania te powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto że każde z nich ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 oraz z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, niepubl.). 3 Nie można przyjąć, aby skarżący spełnił wymagania określone w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c., tj. aby prawidłowo przytoczył podstawę skargi i wskazał przepis prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Prawidłowe przytoczenie podstaw skargi nie może polegać tylko na ogólnym wskazaniu jednej lub obu podstaw wymienionych w art. 4244 k.p.c., ale na wskazaniu konkretnych przepisów prawa naruszonych przez sąd oraz wyjaśnieniu postaci tego naruszenia. Tymczasem w skardze nie tylko wskazano błędnie, że podstawę skargi stanowi art. 4241 § 2 k.p.c., a nie jedna z podstaw, o których mowa w art. 4244 k.p.c., ale również nie wskazano ani naruszonych przepisów prawa, ani postaci ich naruszenia. Nie spełnia bowiem wyżej określonych kryteriów sformułowanie zawarte w skardze, że „zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z „Działem I - Testament k.c. Naruszających prawo materialne, tj. art. 941 i następne k.c.”.

Sformułowanie to ze względu na nieprecyzyjność sformułowania nie spełnia także wymagania określonego art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Powołując się na art. 4241 § 2 k.p.c. (w postępowaniu nieprocesowym prawidłowo na art. 5192 § 2 k.p.c.), skarżący nie wykazał również, że wystąpił wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, a tym samym nie sprostał wymogowi formalnemu kreowanemu dla tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Niespełnienie przez skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyżej omówionych wymagań wynikających z art. 4245 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.c. uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 4248 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. kc