IV CSK 263/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 263/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z wniosku Skarbu Państwa Prezydenta Miasta B. o wpis, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 30 grudnia 2014 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 30 grudnia 2014 r. wnioskodawca Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta B. oparł wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Ujęta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ma miejsce wtedy, gdy zasadność podniesionych w niej zarzutów wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera przekonywującego wywodu prawnego o zaistnieniu takiego stanu rzeczy w stosunku do zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia. O oczywistej zasadności skargi nie może przesądzać niewątpliwie nieścisłe sformułowanie 3 zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że nieruchomość, której dotyczył wniosek, należała do przedsiębiorstwa. Nie można z tego wywodzić, że Sąd drugiej instancji przyjął, że nieruchomość, której dotyczył wniosek, stanowiła własność zlikwidowanego przedsiębiorstwa, skoro z pozostałej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jednoznacznie wynika, iż nieruchomość, zgodnie z art. 128 § 1 k.c., stanowiła własność Państwa, co zresztą znajduje odbicie w treści działu II księgi wieczystej.

W sytuacji, w której w chwili likwidacji zjednoczenia przedsiębiorstw państwowych istniały szczegółowe przepisy regulujące zagospodarowanie w drodze przekazania innym jednostkom państwowych nieruchomości należących do likwidowanej jednostki nie można uznać za oczywiście uzasadnionej skargi kasacyjnej w części wskazującej na konieczność zastosowania do oceny złożonego wniosku o wpis w księdze wieczystej nazwy organu reprezentującego Skarb Państwa przepisów art. 11 ust. 1 i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst:

Dz.U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.) w razie niezałączenia do wniosku dokumentów, o których mowa w przepisach regulujących zasady i tryb zniesienia zjednoczeń przedsiębiorstw państwowych. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). eb