I CSK 1026/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 1026/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 sierpnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa Izby Lekarskiej z siedzibą w P. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Zdrowia o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 sierpnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 czerwca 2014 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na wszystkich tych przesłankach, poza jednak nieważnością postepowania.

Stanowiska skarżącej nie sposób jednak podzielić. Przede wszystkim nie sposób uznać, że kwestia podstawy odpowiedzialności pozwanego Skarbu Państwa z tytułu należności przysługujących Izbie Lekarskiej za powierzone jej czynności budzi wątpliwości. Wobec wiążących w sprawie ustaleń, z których wynika, że strony łączyła w tym zakresie stosowna umowa przyjęta przez Sąd drugiej instancji kwalifikacja prawna jako roszczenia z tytułu nienależytego wykonania umowy jest trafna. Tym bardziej, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że do powierzenia czynności z zakresu administracji państwowej podmiotom prywatnym może dochodzić drogą umowy cywilnoprawnej.

Więź prawna uzyskuje wówczas charakter stosunku prawnego zbliżonego do umowy zlecenia (art. 750 k.c.; por. wyrok SN z 3 sierpnia 2006 r., V CK 8/06, nie publ.). Analiza podstaw skargi kasacyjnej nie uzasadnia także twierdzenia, że jest ona w sposób oczywisty uzasadniona, skoro zmierza przede wszystkim do podważenia wiążących Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych w sprawie (art. 39813 § 2 k.p.c.). Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. eb