II Cz 681/16 · Sąd powszechny

Sygnatura akt II Cz 681/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 lipca 2016r. Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący SO Agnieszka Terpiłowska Sędziowie SO Aleksandra Żurawska SO Barbara Nowicka po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. B. przeciwko dłużnikowi J. T. o ponowne wydanie tytułu wykonawczego na skutek zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 17 maja 2016r. sygn. akt I Co 219/16 postanawia: oddalić zażalenie. (...)

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 maja 2016r. Sąd Rejonowy w Świdnicy wydał wierzycielowi S. B. ponownie, w zamian za utracony, tytuł wykonawczy przez nadanie klauzuli wykonalności prawomocnemu nakazowi zapłaty w postępowaniu upominawczym Sadu Rejonowego w Świdnicy z dnia 4 listopada 2008r., sygn. akt VI Nc 2821/08. Sąd pierwszej instancji ustalił, iż wierzyciel nie składał wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w oparciu o wskazany tytuł wykonawczy. Tytuł ten zaginął a wierzyciel dysponuje jedynie jego kopią. Sąd pierwszej instancji uznał, opierając się na zeznaniach świadka M.

B. i wierzyciela, iż fakt, utraty tytułu wykonawczego pozostaje wiarygodny. Sąd pominął zarzuty dłużnika, dotyczyły bowiem kwestii merytorycznej, do badania, której Sąd nie był uprawniony. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył dłużnik zaskarżając postanowienie w całości. Skarżący wskazał, iż w jego ocenie wierzyciel nie uprawdopodobnił że doszło do utraty tytułu wykonawczego. Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Okręgowy zważył: Zażalenie podlegało oddaleniu. W postępowaniu w przedmiocie wydania ponownego tytułu wykonawczego w oparciu o treść art. 794 k.p.c. sąd ogranicza badanie do faktu utraty tytułu wykonawczego.

Z treści wniosku wynikało, iż Wierzyciel utracił tytuł w związku z przeprowadzką i „reorganizacją życia”. W trakcie rozprawy Wierzyciel zeznał, iż prawdopodobnie przesyłka zawierająca tytuł była awizowana i nie została mu dostarczona. Sąd w toku przesłuchania ustalił, na podstawie dowodu doręczenia tytułu wykonawczego załączonego do akt o sygn. akt VI Nc 2821/08, że tytuł odebrała świadek M. B. (poprzednio W.). Wierzyciel wskazywał zatem, iż nie wie co się stało z tytułem i że nie może go odnaleźć. Świadek M.

B. potwierdziła, iż skoro na dowodzie doręczenia tytułu wykonawczego widnieje jej podpis, to odebrała ten dokument. Poza tym świadek zeznała, iż dysponowała kserokopią tytułu wykonawczego, oryginał powinien być wraz z kopią dokumentu, ale świadek nie odnalazła oryginału i nie wie co się z nim stało. Świadek zeznała również, iż nie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne na podstawie tego tytułu. Dłużnik wskazywał jedynie na okoliczności, w jakich powstał dług, powołał się na zrzeczenie się roszczenia przez wierzyciela, a także kwestionował doręczenie tytułu egzekucyjnego.

Dłużnik nie wskazywał by toczyła się egzekucja na podstawie przedmiotowego tytułu. Można w sprawie ustalić jedynie, na podstawie dowodu doręczenia (k: 22 akt o sygn. VI Nc 2821/08), iż tytuł wykonawczy został doręczony wierzycielowi i jak przyznała świadek M. B. została sporządzona jego kopia, która została odnaleziona w dokumentach wierzyciela. Przeprowadzone dowody nie pozwalały na ustalenie natomiast, co się stało z doręczonym dokumentem. Sąd Okręgowy podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1977 r., I CZ 132/77, LEX), iż właśnie nieświadomość tego, co się stało z posiadanym uprzednio dokumentem, jest jednym z przejawów jego utraty.

Utrudnione w tych okolicznościach pozostaje udowodnienie utraty tytułu wykonawczego, skoro wierzyciel nie wie co się z nim stało. Wierzyciel nie może zatem dowodzić, w jakich okolicznościach doszło do jego utraty a jedynie wskazywać, jak mogło dojść do jego utraty. W niniejszej sprawie, wierzyciel wskazywał, iż czasie doręczania tytułu przeprowadzał się i układał sobie na nowo życie. Na potrzeby postępowania w przedmiocie wydania ponownego tytułu wykonawczego w zamian za utracony wystarczającym pozostawało wykazanie, iż wierzyciel mimo, iż chce egzekwować wynikające z tytułu świadczenie, nie może przystąpić do egzekucji - nie może posłużyć się tytułem, ponieważ nie może go odnaleźć.

Mając powyższe na uwadze, podniesiony w zażaleniu ogólny zarzut, iż wierzyciel nie dowiódł uraty tytułu nie pozwalał na odmienną od dokonanej przez Sad pierwszej instancji ocenę, iż do utraty dokumentu doszło. Uzasadnionym pozostawało uwzględnienie wniosku. Z tych względów, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. należało zażalenie oddalić. (...) (...)