I C 224/15 · Sąd powszechny

Sygn. I C 224/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2015 r. Sąd Okręgowy w Słupsku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Janusz Blicharski Protokolant: sekretarz sądowy Karina Hofman po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. w Słupsku na rozprawie sprawy z powództwa E. K. przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W. o zapłatę 1. oddala powództwo;

2. zasądza od powoda E. K. na rzecz pozwanego Agencji Nieruchomości Rolnych w W. kwotę 7.200 złotych (słownie: siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. Na oryginale właściwy podpis. I C 224/15

UZASADNIENIE

Powód E. K. wniósł o zasądzenie od Agencji Nieruchomości Rolnych w W. kwoty 600.000 złotych tytułem zwrotu nakładów jakie poczynił na wymienionych w pozwie nieruchomościach /działki nr (...)/ położonych w obrębie G., a dzierżawionych od pozwanego na mocy umowy z roku 1995. Obecnie działka nr (...) nosi numer (...). Pozwana Agencja Nieruchomości Rolnych w W. wniosła o oddalenie powództwa z powodu przedawnienia roszczenia, a nadto o zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa prawnego. Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód E. K. wraz z M. K. zawarli w roku 1995 umowę dzierżawy nieruchomości położonych w obrębie G. o powierzchni łącznej 3,25 ha. Umowę zawarto na okres 10 lat i z upływem tego okresu umowa wygasła. Dzierżawcy dobrowolnie nie wydali nieruchomości w związku z czym w roku 2010 Agencja wystąpiła do Sądu z pozwem o wydanie dzierżawionych nieruchomości. - okoliczności bezsporne Wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 24 czerwca 2010 r. nakazano pozwanym E. K. i M. K., aby wydali Agencji dzierżawione wcześniej nieruchomości.

Dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Słupsku z 24 czerwca 2010 r. wraz z uzasadnieniem wydany w sprawie (...) Apelacja pozwanych oddalona została przez Sąd Okręgowy w Słupsku wyrokiem z dnia 26 listopada 2010. Dowód: wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku z 26 listopada 2010 r. wydany w sprawie (...) Do dobrowolnego wydania nieruchomości nie doszło w związku z czym Agencja skierowała tytuł wykonawczy do komornika i do faktycznego przejęcia nieruchomości przez właściciela doszło: - co do działek nr (...) w dniu 27 czerwca 2012 r. w sprawie (...); - co do (...) obecnie (...) i (...)w dniu 23 listopada 2012 r. w sprawie (...) Dowód: przedstawione przez powoda protokoły wydania nieruchomości k. 63-73.

Powód nie kwestionował faktu fizycznego odebrania nieruchomości w roku 2012. - bezsporne

Sąd zważył co następuje:

Roszczenie powoda – jak każde roszczenie majątkowe podlega przedawnieniu. W przypadku roszczeń dzierżawcy /najemcy/ o zwrot nakładów na rzecz termin przedawnienia zgodnie z art. 677 k.c. wynosi jeden rok licząc od dnia wydania /zwrotu/ rzeczy. W niniejszej sprawie niesporne jest, że wydanie dzierżawionych wcześniej nieruchomości nastąpiło w czerwcu i listopadzie 2012 r. Wtedy właśnie roszczenie powoda stało się wymagalne i od 27 czerwca 2012 r. w stosunku do działek nr (...) oraz od 23 listopada 2012 r. w stosunku do działek nr (...) zaczął biec roczny termin przedawnienia.

Ostatecznie więc roszczenie powoda przedawniło się z dniem 27 czerwca 2013 r. w stosunku do działek (...) oraz z dniem 23 listopada 2013 r. w stosunku do działek (...). Sąd rozważał również możliwość nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia podniesionego przez pozwaną Agencję na podstawie art. 5 k.c. Analizując jednak wszystkie okoliczności jakie zaszły po wygaśnięciu umowy dzierżawy nie sposób stwierdzić, że powołanie się przez pozwaną Agencję na przedawnienie roszczenia stanowi nadużycie prawa w związku z czym zarzut nie powinien być uwzględniony.

Powód mimo wygaśnięcia umowy z roku 1995 nie wydał dobrowolnie dzierżawionych nieruchomości i przez dalsze lata z nich korzystał. Co więcej nawet po wydaniu przez Sąd prawomocnego orzeczenia nakazującego wydanie działek powód postanowił nie respektować wyroku Sądu i właściciel odzyskał je dopiero w wyniku egzekucji komorniczej. Powyższe zachowanie absolutnie pozbawia powoda możliwości skutecznego powołania się na art. 5 k.c. i skorzystania z dobrodziejstwa tegoż przepisu. Mając powyższe na uwadze, powództwo E. K. należało oddalić z powodu przedawnienia.

O kosztach należnych stronie przeciwnej – przy zwolnieniu powoda od kosztów sądowych – orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. i § 6 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. z 2013 r. poz. 490/ Na oryginale właściwy podpis.