V U 1638/13 · Sąd powszechny

Sygn. akt V U 1638/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Romuald Kompanowski Protokolant Anna Werner-Dudek po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. w Kaliszu odwołania T. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 3 grudnia 2013 r. Nr (...) w sprawie T. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o emeryturę zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. W.. z dnia 3 grudnia 2013 r. znak (...)w ten sposób, że przyznaje odwołującemu T. G.prawo do emerytury poczynając od dnia (...) r.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 grudnia 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.odmówił T. G.prawa do emerytury dla pracowników zatrudnionych w szczególnych albowiem wnioskodawca nie osiągnął wymaganego okresu takiej pracy. Tym samym organ rentowy nie uwzględnił wnioskodawcy do okresu pracy w warunkach szczególnych zatrudnienia w (...) w K.w okresie 3.11.1975 – 12.12.1990 albowiem w wystawionym wnioskodawcy świadectwie pracy, pracodawca nie powołał się przepisy resortowe w sprawie wykazu prac w szczególnych warunkach. Odwołanie od powyższej decyzji złożył T.

G. wnosząc o zmianę decyzji i przyznanie prawa do emerytury przy zaliczeniu pracy wykonywanej w latach 1975 - 90 jako okresu pracy w warunkach szczególnych. Ponadto odwołujący wniósł o zaliczenie okresu odbywania w latach 1973 – 75 zasadniczej służby wojskowej również jako okresu pracy w warunkach szczególnych Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Sąd ustalił, co następuje: Odwołujący T. G. urodzony dnia (...), w okresach: 2.07.1973 – 27.06.1977 i 10.10.1977 – 30.01.1993 był pracownikiem (...) w K.zatrudnionym początkowo na stanowisku mechanika a następnie od dnia 3 listopada 1975 r. na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony w pełnym wymiarze czasu pracy.

Na stanowisku kierowcy odwołujący zatrudniony był do dnia 12 grudnia 1990 r. z przerwą w okresie 28.06. – 9.10.1977. dowód: świadectwo pracy w aktach ZUS, umowy o pracę i dekrety płacowe w aktach osobowych, częściowo świadectwo pracy w warunkach szczególnych. Odwołujący w podanym wyżej okresie wykonywał codziennie i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązki kierowcy samochodu ciężarowego. Były to pojazdy ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, przystosowane do przewozu towarów masowych. dowód: zeznania świadków: A. D., S. W., zeznania odwołującego, częściowo świadectwo pracy w warunkach szczególnych.

Zanim odwołujący podjął pracę w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego, będąc pracownikiem Spółdzielni zatrudnionym na stanowisku mechanika, odbywał zasadniczą służbę wojskową w okresie 29.10.1973 – 14.10.1975. Po zakończeniu odbywania służby wojskowej odwołujący zgłosił powrót do macierzystego zakładu i od dnia 3.11.1975 r. podjął pracę w Spółdzielni. dowód: pisma z dnia 3.11.1975 r. w aktach osobowych. Łączny okres składkowy i nieskładkowy odwołującego na dzień 1 stycznia 1999 r. wynosi 27 lat 9 miesięcy i 19 dni.

Odwołujący nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. / bezsporne / Ustalając powyższy stan faktyczny sąd dał wiarę zeznaniom świadków. Sąd dał również wiarę zeznaniom odwołującego, przedłożonemu w ZUS-ie świadectwu pracy oraz dokumentom w aktach osobowych odwołującego. Sąd dał wiarę także świadectwu pracy w warunkach szczególnych ale za wyjątkiem potwierdzonego tam nieprzerwanego wykonywania pracy w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego gdyż jak wynika ze świadectwa pracy i z akt osobowych, odwołujący w okresie zatrudnienia miał przerwę w wykonywaniu pracy.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17.12. 1998 r. o emeryturach i rentach … / Dz. U. nr 162 poz.1118 z póz. zm. / ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącymi pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 ustawy. Osoby urodzone po dniu 31 grudnia 1948 r. w myśl uregulowania zawartego w przepisie art. 184 ust. 1 cytowanej ustawy mogą nabyć prawo do emerytury na powyższych warunkach po osiągnięciu wieku określonego w art.32 ustawy, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1999 r. osiągnęli: - okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat oraz - okres składkowy i nieskładkowy wynoszący w przypadku mężczyzn co najmniej 25 lat.

Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa wyżej, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych. Wiek emerytalny, o którym mowa w art. 32 ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym wyżej przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.

Zgodnie z przepisem § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7. 02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach … /Dz. U. nr 8 poz. 43 z póz. zm. / za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej "wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami składkowymi, okresami nieskładkowymi oraz ewentualnie okresami uzupełniającymi / okresy ubezpieczenia rolniczego, okresy pracy w gospodarstwie rolnym /.

W myśl § 4 ust.1 cytowanego rozporządzenia pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Zebrany w sprawie materiał dowodowy o charakterze osobowym jak i w postaci świadectwa pracy oraz dokumentacji zgromadzonej w aktach osobowych wskazuje jednoznacznie, iż odwołujący legitymuje się dalszym okresem pracy w warunkach szczególnych. Odwołujący wykonywał w okresie 3.11.1975 – 27.06.1977 i w okresie 10.10.1977 – 12.12.1990 prace polegające na kierowaniu samochodem ciężarowym o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony.

Prace takie spełniały warunki wymienione w wykazie A dział VIII pkt.2 załącznika do cytowanego wyżej rozporządzenia. Pracę taką odwołujący wykonywał codziennie i w pełnym wymiarze czasu pracy. Łączny okres wykonywania takiej pracy wynosi 14 lat 9 miesięcy i 13 dni. Uzupełnieniem tego okresu staje się okres odbywania zasadniczej służby wojskowej od dnia 29.10.1973 r. do dnia 31.12.1974 r. Okres takiej służby odbywanej przed dniem 1 stycznia 1975 r. zalicza się do okresów pracy w warunkach szczególnych na mocy przepisu art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 r. pod warunkiem zgłoszenia swojego powrotu do zakładu zatrudniającego w dniu powołania do odbywania zasadniczej służby wojskowej w terminie 30 dni od zakończenia jej odbywania (tak Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów II UZP 6/13 z dnia 16.10.2013 r.) .

Ten ostatni warunek został spełniony albowiem odwołujący zakończył odbywanie służby w dniu 14.10.1975 r. a pracę podjął w dniu 3.11.1975 r. Spełniona została zatem przesłanka co najmniej 15-letniej pracy w warunkach szczególnych albowiem zliczenie wskazanych wyżej okresów, sprawi, iż odwołujący legitymować będzie się ponad 15 – letnim okresem takiej pracy. Cały badany okres pracy w warunkach szczególnych przypada przed dniem 1 stycznia 1999 r. Poza sporem pozostawało spełnienie przez odwołującego pozostałych warunków koniecznych do przyznania emerytury.

Odwołujący legitymował się na dzień 1 stycznia 1999 r. ponad 27 - letnim okresem ubezpieczenia i w chwili składania odwołania miał ukończony 60-ty rok życia. Nie był członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Zaskarżona decyzja podlegała więc zmianie jak w sentencji.