II Ca 564/15 · Sąd powszechny
Legislator summary
AI generatedSąd Rejonowy w Sandomierzu sygn. DzKw/0000394/15 postanowieniem z dnia 18 lutego 2015r. uchylił w całości wpis dokonany przez referendarza sądowego z dnia 30 grudnia 2014r. sygn. DzKw/KI1S/(...)w dziale III księgi wieczystej (...) i wniosek H. M. oddalił. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że wnioskodawczyni H. M. w piśmie procesowym oznaczonym datą 18 grudnia 2014r. zawarła wniosek o wpisanie w dziale III księgi wieczystej (...), na podstawie §5 aktu notarialnego z dnia 4 października 1990r. rep. A Nr (...)sporządzonego w Państwowym Biurze Notarialnym w T. przed notariuszem K.
Legislator headnote
AI generatedart.233 §1 k.p.c, art.296 k.c, art.386 §1 k.p.c, art.13 §2 k.p.c; II Ca 564/15 · Sąd powszechny: naruszenie przepisów prawa procesowego: - art.233 §1 k.p.c. poprzez błędną ocenę dowodów i w konsekwencji wadliwe ustalenie, że uczestnik dysponując zaświadczeniem wydanym przez Sąd Rejonowy w Sandomierzu z dnia 2 lutego 1999r. o braku wpisów w dziale III księgi wieczystej (...), działał w zaufaniu do jawności materialnej ksiąg wieczystych - art.3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, będąc w dobrej wierze, - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczących możliwości uznania, że uczestnika chroniła rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 564/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Kielcach Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Beata Piwko Sędziowie: SSO Magdalena Bajor-Nadolska SSO Teresa Strojnowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 roku w Kielcach na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. M. z udziałem Banku (...)w T. na skutek zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Rejonowego w Sandomierzu z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt Dz.Kw/(...) postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. IICa 564/15
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Sandomierzu sygn. DzKw/0000394/15 postanowieniem z dnia 18 lutego 2015r. uchylił w całości wpis dokonany przez referendarza sądowego z dnia 30 grudnia 2014r. sygn. DzKw/KI1S/(...)w dziale III księgi wieczystej (...) i wniosek H. M. oddalił. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że wnioskodawczyni H. M. w piśmie procesowym oznaczonym datą 18 grudnia 2014r. zawarła wniosek o wpisanie w dziale III księgi wieczystej (...), na podstawie §5 aktu notarialnego z dnia 4 października 1990r. rep. A Nr (...)sporządzonego w Państwowym Biurze Notarialnym w T. przed notariuszem K.
W., ograniczonego prawa rzeczowego w postaci dożywotniej służebności osobistej, polegającej na prawie korzystania przez wnioskodawczynię z jednego pokoju od strony zachodniej i kuchni w budynku mieszkalnym znajdującym się na nieruchomości położonej w B., dla której jest urządzona w/w księga wieczysta. Wniosek ten został uwzględniony przez referendarza sądowego w dniu 30 grudnia 2014r. Bank (...) w T., obecny właściciel nieruchomości objętej w/w księgą wieczystą złożył skargę na orzeczenie referendarza z dnia 30 grudnia 2014r., wnosząc o jego uchylenie.
Zarzucił, że nabył przedmiotową nieruchomość od W. M. i S. M. na podstawie aktu notarialnego 26 lutego 1999r. Rep. A Nr (...). sporządzonego w Kancelarii Notarialnej K. W. w T., w którym zbywcy zapewnili, że nieruchomość wolna jest od obciążeń, również w dziale III księgi wieczystej urządzonej dla przedmiotowej nieruchomości - (...) nie było żadnych wpisów. Zważywszy na treść art.5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wskutek działania rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych służebność ta, zdaniem skarżącego wygasła.
O braku tytułu H. M. do korzystania z pomieszczeń znajdujących się w budynku mieszkalnym posadowionym na nieruchomości położonej w B. nr(...)świadczy także wyrok Sądu Rejonowego w Sandomierzu z dnia 28 marca 2003r. sygn. I C 194/02, w którym sąd nakazał min. H. M. opróżnić lokal mieszkalny znajdujący się w budynku nr (...) w miejscowości B. wraz z rzeczami i wydać powodowi – Bankowi (...)w T.. Sąd Rejonowy w Sandomierzu podzielił zawarte w skardze zarzuty i postanowieniem z dnia 18 lutego 2015r. uchylił wpis referendarza z dnia 30 grudnia 2014r. dokonany w dziale III księgi wieczystej (...).
Wnioskodawczyni H. M. nie zgodziła się z tym rozstrzygnięciem, wniosła apelację od postanowienia z dnia 18 lutego 2015r. i zarzuciła: 1.naruszenie przepisów prawa materialnego: - art.5 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz.U. 2013r., 707 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, że uczestnika chroniła rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych, - arty.88 ust.1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tj. Dz.U. 2013 1403 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie;
2. naruszenie przepisów prawa procesowego: - art.233 §1 k.p.c. poprzez błędną ocenę dowodów i w konsekwencji wadliwe ustalenie, że uczestnik dysponując zaświadczeniem wydanym przez Sąd Rejonowy w Sandomierzu z dnia 2 lutego 1999r. o braku wpisów w dziale III księgi wieczystej (...), działał w zaufaniu do jawności materialnej ksiąg wieczystych - art.3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, będąc w dobrej wierze, - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczących możliwości uznania, że uczestnika chroniła rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty uczestniczka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i utrzymanie w mocy wpisu dokonanego przez referendarza sadowego w dniu 30 grudnia 2014r. dziale III księgi wieczystej (...), oraz o dopuszczenie dowodów z dokumentów dołączonych do apelacji. Uczestnik Bank (...) w T. w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie, uznając, że Sąd Rejonowy ustalił i uwzględnił w sposób prawidłowy stan prawny obowiązujący w dacie dokonywania wpisu służebności przez referendarza, nie naruszył ani przepisów postępowania ani też prawa materialnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn aniżeli wskazane przez wnioskodawczynię w apelacji. Służebność osobista jest prawem rzeczowym ograniczonym, które obciąża nieruchomość na rzecz oznaczonej osoby fizycznej (art.296 k.c.). Jej celem jest zabezpieczenie osobistych potrzeb uprawnionego a w przypadku służebności mieszkania, także pośrednio jego domowników. Dział III księgi wieczystej przeznaczony jest min. na wpisy dotyczące ograniczonych praw rzeczowych (art.25 ust.3 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. 1982r. o księgach wieczystych i hipotece – Dz.U. 1982r..19.147; tj.
Dz.U. z 2001r. Nr 124, poz.1361 ze zm.). S. M. oraz W. M. w §5 aktu notarialnego z dnia 4 października 1990r. Rep. A Nr (...)sporządzonego w Państwowym Biurze Notarialnym w S. przed notariuszem K. W., ustanowili przez na rzecz H. M. dożywotnią służebność korzystania przez nią z jednego pokoju od strony zachodniej i kuchni w budynku mieszkalnym znajdującym się na nieruchomości oznaczonej nr (...) położonej w miejscowości B.. Na podstawie tego aktu notarialnego H. M. przeniosła nieodpłatnie na rzecz S. M. i W. M. min. własność działki nr (...) po ½ części na rzecz każdego z nich opisanej w §2a w/w aktu notarialnego.
Umowa ta została zawarta w trybie ustawy z dnia 14 grudnia 1982r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz.U. Nr 24, 133). W §8 tej umowy strony zgodnie wniosły aby na podstawie zawartej umowy odłączono z księgi wieczystej Kw Nr (...) działkę nr (...) do nowej księgi wieczystej i w dziale III tej księgi wpisano prawo rzeczowe według treści §5 niniejszej umowy na rzecz H. M. (k.1 akt księgi wieczystej KI1S/(...)Dla działki nr (...) została założona nowa księga wieczysta Kw Nr (...) (obecnie (...)).
Jednak wniosek o wpisanie w dziale III księgi wieczystej służebności osobistej mieszkania na rzecz H. M. do dnia dzisiejszego nie został rozpoznany. Przepis art.43 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece w brzmieniu obowiązującym w dacie sporządzenia aktu notarialnego w dniu 4 października 1990r. (DzU.1982.19.147) stanowi, że wniosek o wpis powinien być niezwłocznie wciągnięty do dziennika ksiąg wieczystych i opatrzony numerem kolejnym, który następnie zaznacza się w odpowiednim dziale księgi wieczystej (wzmianka o wniosku – art.45 w/w ustawy).
O kolejności wniosku o wpis rozstrzyga dzień jego złożenia (art.44 w/w ustawy). Kolejność rozpoznawania wniosków powinna odpowiadać kolejności złożenia w rozumieniu art.44 ustawy z 1982r. o księgach wieczystych i hipotece. W przypadku wystąpienia kilku wniosków dotyczących wpisów w księdze wieczystej, o ich rozpoznaniu decyduje kolejność wpływu, w rozumieniu art.44 ustawy z 1982r. o księgach wieczystych i hipotece. Rozpoznany powinien być wniosek, który wpłynął wcześniej. W kolejności wpływu, niejako automatycznie, powinno następować rozpoznawanie wniosków.
Nie odnotowanie wniosku w dzienniku ksiąg wieczystych, jak w niniejszej sprawie w odniesieniu do wniosku zawartego w akcie notarialnym z dnia 4 października 1990r. Rep. A Nr (...), nie powinno prowadzić do odchodzenia od tej kolejności przy rozpoznawaniu wniosków o wpis (por. uzas. do post. SN dnia 23 października 1996r., I CKU 14/96, Lex nr 26421, z dnia 13 lutego 2004r. II CK 456/02, Lex nr 276412). W przedmiotowej sprawie H. M., mimo nie rozpoznania wniosku o wpis w dziale III księgi wieczystej służebności osobistej mieszkania, zawartego w §8a aktu notarialnego z dnia 4 października 1990r.
Rep. A Nr (...), sporządzonego w Państwowym Biurze Notarialnym w S. przed notariuszem K. W. (k.1v. akt księgi wieczystej KI1S/(...)), złożyła w dniu 19 grudnia 2014r. kolejny wniosek o wpisanie tej samej służebności osobistej mieszkania ustanowionej w §5 aktu notarialnego z dnia 4 października 1990r. Rep. A Nr (...)(k.52 (...)). To oznacza, że istnieją dwa wnioski o dokonanie wpisu w dziale III księgi wieczystej (...) o ustanowieniu na rzecz H. M. służebności osobistej mieszkania i zgodnie z kolejnością wpływu najpierw powinien zostać rozpoznany wniosek zawarty w akcie notarialnym z dnia 4 października 1990r. rep.
A Nr (...). Z powyższych względów zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu, dlatego też podniesione w apelacji zarzuty na obecnym etapie postępowania nie wymagały oceny i weryfikacji ich słuszności i trafności. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art.386 §1 k.p.c. w zw. z art.13 §2 k.p.c. orzekł jak w sentencji. SSO T.Strojnowska SSO B.Piwko SSO M.Bajor-Nadolska