III KZ 106/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KZ 106/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej w sprawie W. P. o wznowienie postępowania, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r., zażalenia W. P. na zarządzenie Przewodniczącej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 września 2014r., o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 5 czerwca 2006 r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 marca 2006 r., na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodnicząca Wydziału odmówiła przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego osobiście przez W. P., z powodu nieusunięcia braku formalnego, polegającego na niesporządzeniu i niepodpisaniu wniosku przez adwokata lub radcę prawnego. W zażaleniu na to zarządzenie W. P. przedstawił swoje stanowisko, że w jego sprawie nie jest wymagane sporządzenie wniosku przez adwokata czy radcę prawnego, gdyż wskazywane przez niego okoliczności dotyczą przestępstw ściganych z urzędu. Zażalenie było oczywiście bezzasadne.

To ustawodawca przesądził o tzw. przymusie adwokackim dla skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania, toczącego się również na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia – art. 113 § 1 k.p.w. 2 w zw. z art. 545 § 2 k.p.k. Żaden sąd, w tym i Sąd Najwyższy nie może nie stosować obowiązujących przepisów ustawowych. Wniosek o wznowienie postępowania, aby w ogóle mógł być merytorycznie rozpoznany, ów wymóg ustawowy spełnić musi. Twierdzenie skarżącego, że w jego sprawie jest inaczej, pozostać musi jego subiektywnym stanowiskiem, w żadnej mierze nie podważającym zasadności zaskarżonego zarządzenia, które – jako respektujące obowiązującą procedurę – należało utrzymać w mocy.