V CZ 96/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 96/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Frąckowiak SSA Jacek Grela w sprawie z powództwa W. K. przeciwko W.D. o ustalenie ojcostwa i alimenty, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2015 r., zażalenia skarżącej S. D. siostry zmarłego pozwanego W. D. w sprawie o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia na postanowienie Sądu Okręgowego w C. z dnia 30 czerwca 2014 r. oddala zażalenie. 2

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę S. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Wojewódzkiego w C. z 5 września 1989 r., jako wniesioną przez osobę nieposiadającą zdolności postulacyjnej, z uwagi na treść art. 871 § 1 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 4246 § 2 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c. i wniosła o jego uchylenie. Wskazała, że Sąd nieprawidłowo zaniechał wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez sporządzenie jej przez adwokata lub radcę prawnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Wynikający z tego przepisu tzw. przymus adwokacko-radcowski dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu oraz toczącego się w jego ramach postępowania zażaleniowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2013 r., II CZ 46/13, niepubl.). Sporządzenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku osobiście przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej, w świetle art. 871 k.p.c. jest dotknięte brakiem nieusuwalnym i powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c., bez wzywania do uzupełnienia tego braku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2006 r., III CZ 5/06, niepubl.).

Wbrew stanowisku skarżącej brak wynikający z art. 871 k.p.c. nie ma charakteru braku formalnego, podlegającego uzupełnieniu na podstawie art. 130 § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy zobowiązując skarżącą do uzupełnienia wskazanych w zarządzeniu braków formalnych postąpił nieprawidłowo, albowiem skarga, z przyczyn wyżej wskazanych podlegała odrzuceniu a limine. Uzupełnienie jej innych braków było więc bezprzedmiotowe. Nie ma to jednak wpływu na ocenę słuszności rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd Okręgowy, który zasadnie odrzucił skargę S. 3 D., jako wniesioną przez osobę nieposiadającą zdolności postulacyjnej.

Wymaga także podkreślenia, że skarga została wniesiona po terminie (art. 4246 § 1 k.p.c.) i podlegałaby odrzuceniu przez Sąd Najwyższy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.