I CZ 109/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 109/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Wojciech Katner SSN Hubert Wrzeszcz w sprawie ze skargi B. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia 16 grudnia 2010 r., wydanym w sprawie z wniosku Gminy R. przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Starosty W., I. K. i Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2015 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 5 marca 2014 r., oddala zażalenie. 2

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 5 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę kasacyjną skarżącego B. J. od postanowienia tego Sądu z 9 grudnia 2013 r. jako niedopuszczalną. W zażaleniu na postanowienie z 5 marca 2014 r. skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 5191 § 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym reguluje art. 5191 k.p.c. Co do zasady, w postępowaniu tym skarga kasacyjna - w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego - przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Wyjątki rodzajowe od tej reguły przewiduje przepis § 4 przywołanego artykułu. Skarżący zaskarżył skargą kasacyjną postanowienie o oddaleniu zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji, którym odrzucono jego skargę o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania. Na takie postanowienie, jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy, skarga kasacyjna nie przysługuje. W konsekwencji, Sąd Okręgowy zasadnie odrzucił skargę kasacyjną B. J. jako niedopuszczalną. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).