I CSK 127/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 127/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak w sprawie z powództwa W. O. przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie M. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 października 2012 r. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. 2

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powód W. O. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 października 2012 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości oraz aby skarga powoda była oczywiście uzasadniona.

Brak potrzeby ponownego zajmowania stanowiska przez Sąd Najwyższy w sprawie wykładni art. 16 § 1 k.p.a., w brzmieniu jakie miała ona do dnia 11 kwietnia 2001 r. Dopiero nowelizacja tego przepisu ustawą z dnia 2 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz.

18) otworzyła drogę dla uznania za ostateczną ponownej decyzji wydanej na skutek złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wykładania tego przepisu, w jego brzmieniu do 11 kwietnia 2001 r., zawarta w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2008 r., V CSK 2004/08 (OSNC D/2009/94) nie nasuwa wątpliwości. Wspomniana nowelizacja zrównała skutki złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy ze skutkami odwołania i 3 przesądziła, że złożenie takiego wniosku prowadzi do tego, iż decyzja wydana na skutek ponownego rozpoznania sprawy ma przymiot decyzji ostatecznej.

Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej nowelizacja ta potwierdziła więc, że wcześniej decyzja wydana na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie mogła być traktowana jako decyzja ostateczna. W tej sytuacji brak podstaw do uznania, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, zważywszy ponadto, że Sąd II instancji przekonywująco uzasadnił swoje stanowisko co do braku podstaw dla stosowania w niniejszej sprawie art. 5 k.c. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Biorąc pod uwagę złożony charakter sprawy oraz sytuację materialną powoda, Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 102 art. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.