III CNP 63/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 63/08 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa A. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "O.(…)" w K. przeciwko J. F. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2008 r., na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II Ca (…) [II WSC (…)], Uzasadnienie Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.

Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaganie jest spełnione jeżeli skarżący złoży oświadczenie, że szkoda wystąpiła, wskaże jej wysokość, określi rodzaj i wykaże, że jest ona następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a także powoła lub przedstawi dowody albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenia w tym przedmiocie (porównaj między innymi postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16). Rozpoznawana skarga nie spełnia tych wymagań bowiem nie zawiera określenia wysokości ani rodzaju szkody, jak również wykazania jej związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia.

Wymagania określenia wysokości i rodzaju szkody nie może zastąpić wskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. Są to bowiem wymagania odrębne, określone różnymi przepisami prawa, 2 spełniające różne cele, a ich nie zachowanie rodzi różne konsekwencji. Wymaganie art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. łączy się bezpośrednio z przesłankami materialnoprawnymi przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c. odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez wydanie prawomocnego orzeczenia. Orzeczenie wydane na podstawie art. 4241 i następne k.p.c. stanowi niezbędny prejudykat dla tej odpowiedzialności.

Badając skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do jakichkolwiek domysłów co do istnienia lub wysokości szkody związanej z wydaniem zaskarżonego orzeczenia, nie może zatem okoliczności tych wywodzić sam z treści innych fragmentów skargi, nie stanowiących wypełnienia wymogu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w zw. z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. odrzucił skargę.