IV CSK 48/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 48/06 POSTANOWIENIE Dnia 2 marca 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku M. G. przy uczestnictwie M. G. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 marca 2006 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w Ol. z dnia 25 października 2005 r., odrzuca skargę kasacyjną. 2 Uzasadnienie W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 25 października 2005 r. wydanego w sprawie o podział majątku wspólnego, zostało zawarte – bez dalszego rozwinięcia – następujące stwierdzenie:

„stosownie do art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wnioskodawczyni wnosi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż jest ona oczywiście uzasadniona, co potwierdzają okoliczności i argumenty opisane w uzasadnieniu niniejszej skargi”. Badając dopuszczalność skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Jednym z istotnych wymagań skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie tego wniosku (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Uzasadnienie wniosku nie może ograniczać się do wskazania – przez powtórzenie ogólnych sformułowań ustawy - jednej z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Uzasadnienie wniosku, o którym mowa, oznacza przedstawienie argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania, że powołana przesłanka zachodzi.

W wypadku powołania się na taką przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), konieczne jest wskazanie, w czym wyraża się ta oczywistość, oraz uzasadnienie tego twierdzenia. Ogólne odwołanie się do „okoliczności i argumentów opisanych w uzasadnieniu skargi” nie stanowi uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Zarówno brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, jak i brak uzasadnienia takiego wniosku, są brakami nieusuwalnymi, powodującymi odrzucenie skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji (art. 3986 § 2 k.p.c.) lub przez Sąd Najwyższy (art. 3986 § 3 k.p.c.) [por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05 i z dnia 15 lutego 2006 r., IV CSK 192/05, dotychczas niepublikowane].

Skarga kasacyjna wnioskodawczyni, niespełniająca wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., podlegała zatem odrzuceniu, na wskazanej wyżej podstawie.