I CZ 1/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 1/06 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Antoni Górski (przewodniczący) SSN Marian Kocon (sprawozdawca) SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z powództwa wzajemnego Spółdzielni Mieszkaniowej "K." w W. przeciwko E.B. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2006 r., zażalenia pozwanej wzajemnej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 4 listopada 2005 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 4 listopada 2005 r. odrzucił skargę kasacyjną pozwanej wzajemnej od wyroku tego Sądu z dnia 25 lutego 2005 r. w części rozstrzygającej o powództwie wzajemnym, a to z tej przyczyny, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwotowego progu dopuszczalności tej skargi (art. 3982 §1 k.p.c.). W zażaleniu na to postanowienie pozwana wzajemna wniosła o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W wypadku wytoczenia skutecznie powództwa wzajemnego (art. 204 k.p.c.) w istocie rzeczy ma miejsce połączenie dwóch samodzielnych, odrębnych procesów, które łączy pewna więź materialno - prawna wyrażająca się w tym, że "roszczenie wzajemne jest w związku z roszczeniem powoda, lub nadaje się do potrącenia". W tej sytuacji rzeczą Sądu pierwszej instancji jest rozstrzygnięcie o zasadności każdego powództwa - głównego i wzajemnego - i w przypadku stwierdzenia, że są one w całości bądź w części zasadne, zasądzenie na rzecz każdego z powodów - głównego i wzajemnego - od strony przeciwnej stosownych kwot (jeżeli powództwo jest w części zasadne - oddalenie go w pozostałej części).

Rzeczą zaś Sądu drugiej instancji jest rozpoznanie apelacji od każdego z tych rozstrzygnięć (odnośnie powództwa głównego i wzajemnego). W konsekwencji, wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącej, przy oznaczaniu wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną nie sumuje się należności dochodzonych pozwem głównym i wzajemnym. Wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną nie może przekraczać wartości przedmiotu sporu z pozwu wzajemnego ani wartości przedmiotu zaskarżenia rozstrzygnięcia o tym przedmiocie w postępowaniu apelacyjnym.

Przedmiot zaskarżenia nie jest bowiem samodzielny i nie może być większy od przedmiotu sporu oznaczonego w pozwie wzajemnym, chyba że nastąpiło rozszerzenie powództwa z pozwu wzajemnego albo zasądzenie ponad jego żądanie. Sąd Apelacyjny zasadnie zatem odrzucił skargę kasacyjną pozwanej wzajemnej w części rozstrzygającej o powództwie wzajemnym, gdyż w owej części 3 wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwotowego progu dopuszczalności tej skargi (art. 3982 § 1 k.p.c.). Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu. jc