II AKzw 417/06 · Sąd powszechny

Sygn. akt II AKzw 417/06 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2006 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia: SA Mirosław Ziaja Protokolant Aleksandra Strużyna przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Małgorzaty Siemińskiej po rozpoznaniu w sprawie G. C. skazanego za przestępstwa z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt VII Wz. 255/06 w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437§1 k.p.k. w zw. z art. 1§2 k.k.w. postanawia zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Gliwicach odmówił skazanemu G. C. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty sumy kar pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 16 listopada 2010 r. Postanowienie to zaskarżył skazany i zarzucając: „ błąd w ustaleniu stanu faktycznego rozpatrywanego wniosku poprzez rozpatrywanie wniosku skazanego na podstawie art. 78§2 k.k., co miało istotny wpływ na odmowę warunkowego zwolnienia i niedoinformowanie stron sprzeciwu o merytorycznym stanie prawnym rozpatrywanego wniosku wniósł o : - zmianę postanowienia sądu I instancji na korzyść skazanego poprzez udzielenie mu warunkowego zwolnienia w oparciu o art. 79§2 k.k., albowiem zwolnienie skazanego może nastąpić tylko i wyłącznie na podstawie art. 79§2 k.k. - ewentualnie w oparciu o instrumenty prawne sądu II instancji o wystąpienie do Sądu Najwyższego w Warszawie o podjęcie uchwały interpretacji art. 79§2 k.k. w oparciu o art. 37 k.k. oraz art. 38§1 i 2 k.k., - ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, tj.

Sądowi Okręgowemu Wydział VII Penitencjarny w Gliwicach pod kątem merytorycznym wniosku skazanego w oparciu o art. 79§2 k.k.”.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a jego wywody świadczą o zupełnym niezrozumieniu przez jego autora poszczególnych norm prawnych, które winny być interpretowane systemowo, a nie – jak ujmuje to skarżący – w zupełnym oderwaniu od siebie. W pierwszej kolejności zwrócić uwagę należy na to, że skazany spełniał formalne warunki do ubiegania się o warunkowe zwolnienie, tak w oparciu o przepis art. 78§1 kk, jak i art. 79§2 kk. Z praktycznego więc punktu widzenia, w tym układzie procesowym, nie ma znaczenia, który z w/w przepisów stanowił dla sądu penitencjarnego podstawę orzekania, bowiem żaden z tych przepisów nie wyłączał dodatkowo spełnienia przesłanek z art. 77§1 kk, aby możliwe stało się skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego zwolnienia.

W tej mierze natomiast nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczno – prawne sądu I instancji, że skazany nie stwarza uzasadnionego przekonania, iż na wolności będzie przestrzegał porządku prawnego, a tylko wówczas spełniłby fundamentalny warunek do skorzystania z dobrodziejstwa, o które się ubiega. Skazany jest osobą wielokrotnie karaną, posiada przeciętną opinię środowiskową, jest mało krytyczny w odniesieniu do dotychczasowego trybu życia, naruszał zaufanie jakim go obdarzono nie tylko w czasie izolacji, ale również po wcześniejszym warunkowym zwolnieniu.

To wszystko – wobec odległego końca kary – trafnie zostało uznane przez Sąd Okręgowy jako świadczące o ujemnej prognozie kryminologiczno – społecznej o skazanym. Zupełnie natomiast pozbawione logiki są wywody skarżącego o naruszeniu przez sąd przepisów art. 37 kk i 38§1 i §2 kk, bowiem pojęcie pojęcia trwania kary pozbawienia wolności najdłużej 15 lat, o którym mowa w pierwszym z przepisów, w żadnym wypadku nie można utożsamiać z odbyciem tej kary, w szczególności, gdy jej wymiar jednostkowy, lub suma orzeczonych kar przekracza lat 15.

Nie ma zatem żadnych podstaw do wystąpienia w sprawie z zapytaniem prawnym do Sądu Najwyższego, dotyczącym wykładni art. 37 kk i art. 38§1 i §2 kk. Reasumując, skoro zażalenie nie zawierało wystarczających argumentów do podważenia słusznie zaskarżonego postanowienia, należało orzec jak wyżej.