II AKa 71/01 · Sąd powszechny

Sygn. akt: II AKa 71/01

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 marca 2001 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSA Jolanta Śpiechowicz (spr.) Sędziowie SA Jan Dybek SO del. Elżbieta Mieszczańska Protokolant Barbara Oleś przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Stefana Jarskiego po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2001r. sprawy z wniosku L. P., T. P. i T. Z. - o odszkodowanie z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawców od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 14 grudnia 2000r. sygn. akt XVI1 Ko 291/96 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok a kosztami postępowania odwoławczego obciążą Skarb Państwa. II AKa 71/01

UZASADNIENIE

Sad Okręgowy w Katowicach, postanowieniem z dnia 14.12.2000 r. sygn. XVI1 Ko 291/96 oddalił wniosek L. P., T. Z. i T. P. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za represjonowanie C. P. w latach 1948-1957 przez władze b. ZSRR. Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawców zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na niewzięciu pod uwagę wszystkich okolicz­ności sprawy, a przede wszystkim faktu, iż C. P. został aresztowany, a następnie skazany z powodu przynależności do Armii Krajowej.

W oparciu o ten zarzut apelacja wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uznanie wniosku, względnie o przekazanie sprawy do ponow­nego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny uznał apelację za całkowicie bezzasadną. Sąd I instancji dokonał prawidłowej analizy zebranego w sprawie ma­teriału dowodowego i trafnie ustalił, że brak jest przesłanek do zasądzenia na rzecz wnioskodawców żądanego w trybie ustawy z dnia 23-11.1991 r. o uznanie za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego odszkodowania.

Zasądzenie odszkodowania w oparciu o cyt. ustawę warunkowane jest udowodnieniem związku zachodzącego pomiędzy wykazywaną szkodą lub krzywdą a orzeczeniem, którego nieważność została stwierdzona lub takiego związku z represjami, jakie osobę tę spotkały ze strony radzieckich organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organów pozasądowych w warunkach, o których mowa w ust.2 a i 2b art.8 ustawy lutowej. Ten związek musi być udowodniony, nie może opierać się jedynie na domniemaniu, przy tym ciężar dowodu (lub co najmniej inicjatywy dowodowej) spoczywa na wnioskodawcy,(Por. wyrok SA Wroc ­ław II AKa 69/99 OSA 1999/4/35).

Dostarczone przez wnioskodawców dokumenty stanowią jedynie nikłą poszlakę, iż represje z jakimi zetknął się C. P. związane były z jego wcześniejszą przynależnością do Armii Krajowej i w ża­den sposób, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, nie stanowią przekonującego dowodu .6 istnieniu tegoż związku. Niezależnie jednak od powyższego należy zauważyć, iż zgodnie z art.8 ust 2b ustawy lutowej, nawet gdyby przyjąć, że związek taki istniał, to działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, o której mowa w ust. 2a musiała mieć miejsce w okresie od l7.IX.1939r. do 5.11.1946 r., bowiem wolą ustawodawcy była realizacja roszczeń odszkodowawczych za działalność osób repre­sjonowanych na wschód od linii Curzona, jedynie w tym wąskim przedziale czasowym.

Skoro więc C. P. aresztowany został dopiero 6 sierp­nia 1948 r., przeto także i ta, wymieniona wyżej przesłanka nie jest spełniona, stąd też wyrok Sądu I instancji należało utrzymać w mocy.