Ts 61/05 · Trybunał Konstytucyjny

203/5B/2005 POSTANOWIENIE z dnia 18 lipca 2005 r. Sygn. akt Ts 61/05 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marian Zdyb, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Stanisława Kota w sprawie zgodności: § 2 ust. 2 pkt b rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń oraz załącznika nr 10 (Dz. U. Nr 79, poz. 898) z art. 64 ust. 1 i 3 i art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE: W skardze zarzucono, że zaskarżony przepis, wprowadzając wymóg widzenia obuocznego dla osób ubiegających się o zezwolenie na posiadanie broni, narusza art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji. Naruszenie to polega na wprowadzeniu nieproporcjonalnego ograniczenia prawa własności oraz dyskryminacji osób niepełnosprawnych. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach wydał 14 grudnia 2004 r. decyzję o cofnięciu skarżącemu zezwolenia na posiadanie broni palnej. Podstawą decyzji było zaświadczenie lekarskie stwierdzające, że skarżący nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z 9 lutego 2005 r. Na tę ostatnią decyzję skarżący nie składał skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji, każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo wnieść skargę konstytucyjną w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach, prawach lub obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji.

Precyzująca zasady, na jakich dopuszczalne jest korzystanie z tego środka prawnego, ustawa z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym przewiduje w art. 46 ust. 1, że skarga może być wniesiona po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Wymóg wyczerpania drogi prawnej gwarantuje bowiem doprowadzenie przez skarżącego do wydania w jego indywidualnej sprawie orzeczenia, które rzeczywiście wykazywać będzie przymiot ostateczności, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Ponadto odzwierciedla to wskazywany już wielokrotnie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego subsydiarny jedynie charakter instytucji skargi konstytucyjnej, jako środka niemającego w założeniu służyć zastępowaniu dostępnych w danej sprawie procedur i instytucji ochrony praw. Uwzględniając przebieg postępowania prowadzonego w sprawie skarżącego, jak i treść wydanych w jego toku orzeczeń, należy uznać, że skarżący nie spełnił wskazanych wyżej przesłanek dopuszczalności wystąpienia ze skargą konstytucyjną. Przede wszystkim stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do wydania ostatecznego orzeczenia, wyczerpującego drogę prawną przysługującą skarżącemu.

Rezygnując ze złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a następnie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie doprowadził tym samym do wydania prawomocnego wyroku tego sądu, nadającego walor ostateczności decyzjom administracyjnym, z którymi wiąże skarżący zarzut naruszenia konstytucyjnych wolności i praw. W dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie skargi konstytucyjnej wielokrotnie już wskazywano na nieprzypadkowy charakter wyliczenia zawartego w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.

Akcentuje ono priorytetowy charakter prawomocnych wyroków sądowych. Wymóg wyczerpania drogi prawnej w postępowaniu administracyjnym wiąże się więc ściśle z powinnością skarżącego złożenia skargi do sądu administracyjnego i uzyskania w ten sposób prawomocnego wyroku tego sądu. Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji.