Ts 66/03 · Trybunał Konstytucyjny

234 POSTANOWIENIE z dnia 1 lipca 2003 r. Sygn. akt Ts 66/03 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jerzy Ciemniewski po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Teresy Kurowskiej w sprawie zgodności: art. 17 ustawy z dnia 13 maja 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 24, poz. 110 ze zm.) z art. 32 oraz art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Teresy Kurowskiej z 17 kwietnia 2003 r. zarzucono, iż art. 17 ustawy z dnia 13 maja 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.

U. Nr 24, poz. 110 ze zm.) jest niezgodny z art. 32 oraz art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca wskazała, iż postanowieniem z 29 kwietnia 2002 r. (sygn. akt V Ca 112/99) Sąd Okręgowy w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącej wniesione przez jej pełnomocnika będącego radcą prawnym, bez wcześniejszego wezwania o usunięcie braku formalnego w postaci nieuiszczenia wpisu stałego. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Sąd Najwyższy postanowieniem z 24 października 2002 r. (sygn. akt I CZ 125/02). Zdaniem skarżącej, brak wezwania do opłacenia zażalenia wniesionego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania stanowi naruszenie zasady równości, ponieważ w innych przypadkach wyznacza się siedmiodniowy termin do usunięcia takich braków formalnych pism procesowych.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 maja 2003 r. skarżąca została wezwana m.in. do dokładnego określenia, na czym miałaby polegać niezgodność art. 17 ustawy z 13 maja 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z art. 45 oraz art. 32 Konstytucji RP. W piśmie z 20 maja 2003 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, skarżąca nie zajęła żadnego stanowiska dotyczącego niezgodności zakwestionowanej regulacji prawnej z art. 45 Konstytucji RP.

Odnośnie zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa ograniczyła się wyłącznie do stwierdzenia, iż w innych wypadkach sąd udziela tygodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych. Ze stwierdzenia takiego nie wynika wszakże, na czym miałoby polegać nieadekwatne zróżnicowanie sytuacji prawnej skarżącej w stosunku do innych podmiotów, posiadających tę samą cechę istotną. Skarżąca nie wskazuje także na żadne kryterium podmiotowe użyte w treści zakwestionowanej regulacji prawnej, które miałoby prowadzić do niezgodnego z zasadą równości ograniczania uprawnień lub nakładania obowiązków.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi konstytucyjnej, należało na podstawie art. 36 ust. 1 w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) odmówić nadania skardze dalszego biegu. 2