Ts 48/01 · Trybunał Konstytucyjny

205 POSTANOWIENIE z dnia 26 czerwca 2001 r. Sygn. Ts 48/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krzysztof Kolasiński po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Zygmunta I. w sprawie zgodności: § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 1999 r. w sprawie ustalenia świadczeń przedemerytalnych dla osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z podmiotów gospodarki narodowej objętych programem restrukturyzacji przemysłu obronnego i wsparcia w zakresie modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.

Nr 38, poz. 363) z art. 67 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Zygmunta I. wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 kwietnia 2001 r. zakwestionowano zgodność z Konstytucją rozporządzenia Rady Ministrów z 28 kwietnia 1999 r. w sprawie ustalenia świadczeń przedemerytalnych dla osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z podmiotów gospodarki narodowej objętych programem restrukturyzacji przemysłu obronnego i wsparcia w zakresie modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.

Nr 38, poz. 363). Zdaniem skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia emerytalnego nie uwzględnił zarzutu niezgodności wyżej powołanego aktu z art. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity z 1997 r. Dz.U. Nr 25, poz. 128 ze zm.) oraz z Konstytucją. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 maja 2001 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków skargi konstytucyjnej, przez dokładne określenie przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, któremu skarżący zarzuca niezgodność z Konstytucją.

W piśmie procesowym z 28 maja 2001 r., pełnomocnik skarżącego wskazał, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie czyni § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 kwietnia 1999 r. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest jej złożenie w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie rozstrzygnięciem takim jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 26 września 2000 r. (sygn. akt II SA/Wr 1978/99).

Ponieważ jednak wyrok ten został doręczony skarżącemu 10 listopada 2000 r., zaś skarga konstytucyjna została złożona w Trybunale Konstytucyjnym dopiero 17 kwietnia 2001 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) doszło do znacznego przekroczenia trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Nie zmienia tej oceny fakt, iż 21 lutego 2001 r. skarżący złożył w Sądzie Rejonowym w Oleśnicy wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej.

Termin do złożenia skargi konstytucyjnej upłynął już bowiem przed tą datą, co wyłącza możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 48 ust. 2 zd. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Przewidziana w tym przepisie instytucja zawieszenia biegu terminu do złożenia skargi konstytucyjnej dotyczy bowiem wyłącznie tych przypadków, gdy w chwili składania wniosku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu termin ten jeszcze nie upłynął. Nie można również uznać za ostateczne rozstrzygnięcie o konstytucyjnych prawach skarżącego, dołączonego do skargi konstytucyjnej pisma Ministerstwa Sprawiedliwości, informującego o braku podstaw prawnych do złożenia rewizji nadzwyczajnej w sprawie skarżącego.

Pismo to nie nosi żadnych znamion władczego rozstrzygnięcia w zakresie przysługujących skarżącemu praw lub wolności konstytucyjnych. Ani pośrednio, ani bezpośrednio pismo to nie kształtuje sytuacji prawnej skarżącego. W związku z powyższym nie nosi znamion ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Pogląd ten znajduje wyraz w dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. np. postanowienie TK z 28 września 2000 r., sygn. Ts 132/00, OTK ZU Nr 7/1998, poz. 291). Z uwagi więc na to, iż skarga konstytucyjna złożona została z przekroczeniem terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, należało odmówić nadania jej dalszego biegu.