V CSK 476/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 476/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa K. H. przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w W. o ochronę dóbr osobistych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 20 czerwca 2013 r., 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 270 ( dwieście siedemdziesiąt ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. 2

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.), a obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powódka powołała się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), sprowadzającego się do pytania, czy sąd cywilny rozpoznający sprawę o ochronę dóbr osobistych powinien na potrzeby rozstrzygnięcia tej sprawy ustalić i zbadać, czy organy sądu karnego (przewodniczący wydziału karnego) prawidłowo stosował przepisy postępowania karnego stwierdzając prawomocność wyroku zaocznego i zarządzając poszukiwanie listem gończym oraz wykonanie kary pozbawienia wolności osobistej? Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga przedstawienia problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436).

W postanowieniu z 23 marca 2012 r., II PK 284/11 (Lex nr 1214575), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zagadnieniem prawnym jest zagadnienie, które wiąże się z określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego względnie uregulowaniem prawnym, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla 3 rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Wskazanie na zagadnienie prawne uzasadniające wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez jego sformułowanie jako problemu prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, określenie przepisów prawa, w związku z którymi powstało i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do rozważenia, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym" oraz czy jest to zagadnienie „istotne”. Powódka w niniejszej sprawie ograniczyła się do sformułowania pytania, na które odpowiedź określiłaby warunki decydujące o możliwości zakwalifikowania jako bezprawnego działania pozwanego, w związku z którym miało dojść do naruszenia jej dóbr osobistych. Działanie to miało szczególny charakter, gdyż polegało na stwierdzeniu prawomocności wyroku zaocznego i wydaniu zarządzenia wykonania wobec powódki kary orzeczonej wyrokiem zaocznym wydanym przez sąd karny.

Działanie to zostało podjęte na podstawie norm procedury karnej, które określają, jaki organ i na jakich zasadach może sprawować kontrolę prawidłowości ich stosowania. Ta zasada została wyraźnie zadeklarowana w przepisach o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną wydaniem orzeczenia (art. 4172 § 2 k.c.), a jej obowiązywanie musi być uwzględnione także wtedy, gdy rozważane działanie miało wyrządzić dochodzącemu roszczeń krzywdy w związku z naruszeniem dóbr osobistych. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 11 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.:

Dz. U. z 2013 r., poz. 461), orzeczono jak w postanowieniu.