V CNP 54/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 54/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie ze skargi Cechu Rzemiosł Różnych i Przedsiębiorczości w C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 17 kwietnia 2013 r., w sprawie z powództwa Cechu Rzemiosł Różnych i Przedsiębiorczości w C. przeciwko Cechowi Rzemiosł Drzewno -Budowlanych w C. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2014 r., odrzuca skargę. 2

UZASADNIENIE

1. Cech Rzemiosł Różnych i Przedsiębiorczości w C. wystąpił ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w C. z 17 kwietnia 2013 r., którym oddalona została jego apelacja od wyroku Sądu Rejonowego w C. z 6 grudnia 2012 r., oddalającego jego powództwo przeciwko Cechowi Rzemiosł Drzewno -Budowlanych w C. o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości w C. przy ul. K. nr 6. Wśród podstaw skargi powód wymienił naruszenie:

1) prawa materialnego, to jest: - art. 35 i art. 37 § 1 k.c. w zw. z art. 24 ust. 3 i 4 ustawy z 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła (Dz. U. Nr 23, poz. 164) i § 2 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z 20 września 1972 r. w sprawie zasad organizacji cechów i nadzoru organów prezydiów rad narodowych nad ich działalnością (Dz. U. Nr 45, poz. 289), na skutek ich niezastosowania oraz 2) prawa procesowego, to jest: - art. 244 § 1 k.p.c. w zw. z art. 107 k.p.a. i art. 217 k.p.a. w zw. z art. 382 k.p.c. na skutek rażącego naruszenia zasady wszechstronnej oceny dowodów, w tym dowodów z dokumentów urzędowych w postaci decyzji administracyjnych i zaświadczenia z rejestru cechów województwa c./…/.

2. Zgodnie z art. 4241 § 1 in fine k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na skarżącym, o czym stanowi art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., stawiający skarżącemu wymaganie wykazania w skardze, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżący wskazał, że od wyroku Sądu Okręgowego z 17 kwietnia 2013 r. z uwagi na wartość przedmiotu sporu nie przysługiwała skarga kasacyjna i brak jest podstaw do wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem.

W tym zakresie stanowisko skarżącego nie budzi wątpliwości. 3 3. Obowiązkiem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest uprawdopodobnienie szkody, jaką miał ponieść w związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru - oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16).

Niezbędne jest przy tym przeprowadzenie przekonywającego wywodu wskazującego czas powstania szkody oraz związek przyczynowy między nią a wydaniem zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, BSN 2006, nr 4, s. 10). Zaskarżony przez powoda wyrok zapadł w sprawie o zasądzenie kwoty 23.850,42 zł z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu, tytułem odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu na nieruchomości w C. przy ul. K. nr 6 w okresie od 1 maja 2008 r. do 30 kwietnia 2009 r.

Realizując ten obowiązek, powód stwierdził, że szkoda, którą poniósł ma charakter „materialny” i „niematerialny”. Wywód powoda na temat szkody materialnej, którą miał mu wyrządzić zaskarżony wyrok nie jest jasny. Dla wykazania poniesienia szkody materialnej powód przedstawił faktury z drugiej połowy kwietnia oraz z czerwca i lipca 2013 r. dotyczące należności za dostawę ciepła, wody, energii elektrycznej, odprowadzanie ścieków z budynku na nieruchomości w C. przy ul. K. nr 6, a nadto polisę ubezpieczeniową i deklarację na podatek od tej nieruchomości za 2013 r.

Dokumenty stwierdzające te należności nie mają związku z roszczeniem, o którego zasadności Sąd Okręgowy wypowiedział się w zaskarżonym wyroku, gdyż dotyczyło ono odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Roszczenie to zostało uznane za niewykazane, co nie pozbawia powoda możliwości dochodzenia przeciwko pozwanemu innych roszczeń w związku z korzystaniem z nieruchomości w C. przy ul. K. nr 6, w tym też roszczeń dotyczących 2013 r. 4 Niejasny jest też wywód skarżącego na temat wyrządzonej mu szkody „w postaci niematerialnej”, mającej polegać na tym, że wskutek wydania wadliwego orzeczenia pozbawiony został bytu prawnego i tytułu prawnego do nieruchomości w C. przy ul.

K. nr 6. Wyrok wydany w sprawie o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości ma jedynie deklaratywne znaczenie w relacjach między osobami, w sporze pomiędzy którymi został wydany. Z całą pewnością nie decyduje on ani o ich bycie prawnym, ani o prawach do gruntu, które mogą przysługiwać tym osobom. Reasumując trzeba stwierdzić, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarżący nie uprawdopodobnił, by zaskarżony wyrok stanowił dla niego źródło szkody. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 2010 r., IV CNP 44/10, niepubl.).