IV CZ 111/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 111/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Jan Górowski SSN Anna Owczarek (sprawozdawca) w sprawie z powództwa W. C. przeciwko Skarbowi Państwa - Komendantowi Powiatowemu Policji w R. o zapłatę i ochronę dóbr osobistych, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2014 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 lipca 2013 r., oddala zażalenie. 2

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną powódki W. C. od wyroku z dnia 28 marca 2013 r., oddalającego apelację powódki wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 25 maja 2012 r., którym oddalono powództwo o ochronę dóbr osobistych, obejmujące żądanie nakazania przeprosin, zapłaty kwoty 1.000 zł na cel społeczny i zapłaty kwoty 14.000 zł tytułem zadośćuczynienia, skierowane przeciwko pozwanemu Skarbowi Państwa – Komendantowi Powiatowemu Policji w R. Sąd Apelacyjny wskazał, że adwokatowi reprezentującemu powódkę doręczono w dniu 6 lipca 2013 r. odpis postanowienia oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym, a tygodniowy termin do opłacenia skargi kasacyjnej przewidziany w art. 112 ust. 3 u.k.s.c. upłynął bezskutecznie.

Powódka zaskarżyła zażaleniem postanowienie Sądu Apelacyjnego podnosząc, że należną od skargi kasacyjnej opłatę sądową uiściła w dniu 10 lipca 2013 r., z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 112 ust. 3 u.k.s.c., tyle że na rachunek Sądu Okręgowego, zamiast Sądu Apelacyjnego, co spowodowane zostało błędną informacją udzieloną jej telefonicznie. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia. Sąd Najwyższy zważył: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz.

U. Nr 27, poz. 199), w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 kwietnia 2008 r., SK 11/2007 (Dz. U. Nr 84, poz. 517), opłatę sądową w formie bezgotówkowej uiszcza się na rachunek właściwego sądu, przy czym przez sąd właściwy w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć zarówno sąd, za pośrednictwem którego pismo podlegające opłacie sądowej jest wnoszone, jak i sąd do którego pismo takie jest kierowane (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2011 r., II CZ 71/11, niepubl.; 3 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2009 r., IV CZ 58/09, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 2008 r., V CZ 45/08, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 r., II PZ 15/08, OSNP 2009/23-24/318).

Nie jest natomiast skuteczne uiszczenie opłaty w formie bezgotówkowej na rachunek sądu, który nie ma żadnego powiązania proceduralnego z toczącym się postępowaniem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2012 r., V CZ 150/11, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2012 r., V CZ 77/08, niepubl.). Podzielając ten pogląd Sąd Apelacyjny trafnie wskazał, że w rozpoznawanej sprawie brakująca opłata sądowa od skargi kasacyjnej uiszczona została na rachunek sądu pierwszej instancji, co jednoznacznie wynika z dołączonego do zażalenia potwierdzenia przelewu (k. 403).

Skoro zaś, zgodnie z art. 3985 i art. 3986 k.p.c., czynności w postępowaniu kasacyjnym wykonywane są wyłącznie przed sądem drugiej instancji oraz przed Sądem Najwyższym, sąd pierwszej instancji nie bierze w nich udziału (z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 117 § 6 k.p.c., która nie ma zastosowania w niniejszej sprawie) to wpłaty dokonanej przez powódkę na rachunek bankowy sądu niewłaściwego w dniu 10 lipca 2013 r. nie można uznać za skuteczne uiszczenie opłaty sądowej. Wobec tego, że skarga kasacyjna powódki – nie została prawidłowo opłacona w zakreślonym terminie, jej odrzucenie skargi Sąd Apelacyjny nie naruszało art. 3986 § 2 w zw. z art. 112 ust. 3 u.k.s.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., postanowił jak wyżej. jw