II CZ 77/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 77/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku Gminnej Spółdzielni Samopomoc - Chłopska z siedzibą w C. w likwidacji przy uczestnictwie Gminy C. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 listopada 2013 r., zażalenia R. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 kwietnia 2013 r. oddala zażalenie. 2

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 października 2004 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie R. S. na postanowienie Sądu Rejonowego o odmowie dopuszczenia go do udziału w sprawie o zasiedzenie w charakterze uczestnika postępowania, ponieważ skarżący nie miał interesu prawnego w takim uczestnictwie. Skarżący złożył skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 20 października 2004 r. i skarga ta została odrzucona postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga taka nie przysługuje skarżącemu w świetle art. 5191 § 1 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie skarżący bronił odmiennego stanowiska i wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Dopuszczalność skargi kasacyjnej w postępowaniu nieprocesowym (w tym także w postępowaniu o zasiedzenie) reguluje art. 5191 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że wspomniane postanowienie z dnia 20 października 2004 r. (od którego wniesiono skargę kasacyjną) nie jest postanowieniem co do istoty sprawy w rozumieniu art. 5191 § 1 k.p.c., ponieważ nie rozstrzyga o przedmiocie toczącego się postępowania, tj. o zasiedzeniu nieruchomości. Jest ono jedynie postanowieniem incydentalnym wydanym w takim postępowaniu. Nie należy ono do żadnej kategorii postanowień wymienionych w dalszej części przepisu art. 5191 § 1 k.p.c. Nie można w szczególności twierdzić, że chodzi tu o postanowienie kończące postępowanie w sprawie, ani postanowienie o umorzeniu postępowania w rozumieniu art. 355 § 1 k.p.c. Przepisy k.p.c. nie znają kategorii „częściowego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie” ani umorzenia postępowania, jakie sugeruje skarżący w uzasadnieniu zażalenia.

Nieporozumieniem jest też twierdzenie, że pojawiła się w toku postępowania zażaleniowego „nieważność postępowania z powodu pozbawienia skarżącego możności obrony swych praw”, ponieważ powód skorzystał m.in. z możliwości wnoszenia odpowiednich środków odwoławczych. Przepisy k.p.c. nie przewidują możliwości wnoszenia dwóch różnych środków prawnych od tego samego rozstrzygnięcia sądowego. 3 W tej sytuacji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie skarżącego jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.). jw