III KK 249/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 249/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r., sprawy K. S. oskarżonego z art. 157 § 2 kk z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej Z.W. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 grudnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 czerwca 2012 r.; p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża oskarżycielkę prywatną.

UZASADNIENIE

Oskarżycielka prywatna Z. W. zarzuciła oskarżonemu K. S. popełnienie przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. oskarżonego K. S. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu. W apelacji od tego wyroku pełnomocnik oskarżycielki prywatnej podniósł zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, kwestionując ustalenia co do alibi oskarżonego oraz obrazy przepisów postępowania – art. 7 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. 2 Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia11 grudnia 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. W kasacji od powyższego wyroku pełnomocnik oskarżycielki prywatnej zarzucił rażącą obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia a mianowicie:

1) art. 433 § 2 k.p.k. polegającą na nie rozważeniu przez Sąd Okręgowy wszystkich zarzutów apelacji jak też art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd Okręgowy nie uznał za zasadny zarzut apelacji o braku podstaw do uznania, że oskarżony nie spowodował u pokrzywdzonej Z.W. obrażeń ciała podczas rannego spotkania (około godziny 7.00), kiedy to plastikową listwą odganiał psa pokrzywdzonej;

2) art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu przez Sąd dowolnej oceny dowodów, która doprowadziła do ustalenia, że oskarżony nie był sprawcą zarzucanego mu czynu, mimo, iż prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na takie ustalenia, a wręcz prowadzi do wręcz niewiarygodnych ustaleń Sądu, że pokrzywdzoną pobiła inna, nieustalona osoba. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Treść uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego nie pozostawia wątpliwości, że podniesione w apelacji zarzuty zostały przez ten Sąd należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie rozważone, do wszystkich istotnych okoliczności i twierdzeń Sąd II instancji ustosunkował się. Poza formalnym powołaniem się na rażące naruszenie prawa procesowego, kasacja w istocie ogranicza się do powtórzenia stanowiska prezentowanego w postępowaniu odwoławczym, nie zawiera natomiast merytorycznych argumentów, które pozwalałyby na zakwestionowanie stanowiska sądu drugiej instancji.

Wbrew sugestiom autora skargi nie można utożsamiać faktu niepodzielenia zasadności podniesionych w 3 apelacji zarzutów z rażącym naruszeniem wskazanych w kasacji przepisów prawa procesowego. Motywy kasacji wprost wskazują, że jej autor prezentuje własną ocenę dowodów, opartą na ich jednostronnej analizie, polemizuje z ustaleniami faktycznymi i ocenami wiarygodności dowodów. Kwestionowanie przez skarżącego zgodności oceny dowodów z regułami określonymi w art. 7 k.p.k., nie może skutkować obejściem ustawowej regulacji podstaw kasacji i nałożenia na instancję kasacyjną obowiązku badania, pod pozorem rozpoznania zarzutu „rażącego naruszenia prawa”, zasadności ustaleń faktycznych i oceny dowodów.

W tym stanie rzeczy kasację należało oddalić jako oczywiście bezzasadną.