IV KK 330/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 330/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. sprawy T. S. skazanego za przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 marca 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 maja 2012 r. postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna w zakresie zarzutów zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 i 11 k.p.k., zaś niedopuszczalna z mocy prawa co do zarzutu naruszenia art. 115 § 3 k.p.k. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 i 11 k.p.k. należy stwierdzić, że wskazane uchybienie było przedmiotem kontroli odwoławczej. Sąd drugiej instancji wyraził w tej kwestii trafny pogląd, że po stronie oskarżyciela publicznego nie doszło do „konsumpcji skargi publicznej”, skoro akt oskarżenia w przedmiotowej sprawie wpłynął do Sądu Rejonowego w 2 dniu 2 lutego 2009 r., a zatem przed wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie 2 Ds.

…/10. Z tym stanowiskiem skarżący w ogóle nie polemizuje, choć kasacja skierowana jest do orzeczenia sądu odwoławczego. Przedstawia natomiast własny pogląd, który w realiach rozpoznawanej sprawy nie jest trafny. W wypadku bowiem równoczesnego toczenia się dwóch postępowań o ten sam czyn mogłaby zaistnieć ujemna przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Zauważyć jednak należy, że przepis ten odnosi się do sytuacji, w której prowadzi się postępowanie od ten sam czyn przeciwko tej samej osobie, zaś w sprawie 2 Ds.

…/10 postępowanie zakończyło się w fazie in rem. Natomiast wniesienie aktu oskarżenia w niniejszej sprawie przed zakończeniem postępowania w sprawie 2 Ds. …/10 powinno rzutować na dopuszczalność prowadzenia tego ostatniego postępowania, a nie na odwrót. Trudno bowiem zasadnie twierdzić, że w tej sprawie doszło do wygaśnięcia prawa do skargi, skoro w czasie jej wniesienia nie wszczęto jeszcze postępowania w sprawie 2 Ds. …/10. Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 374 § 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.

Wskazany w tym zarzucie układ procesowy, tj. naruszenie prawa do obrony oskarżonego D. P., co naruszyło prawo do obrony oskarżonego T. S. mógłby być rozpatrywany pod kątem obrazy art. 6 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k. Jednak w kasacji z uwagi na treść art. 523 § 2 i § 4 pkt 1 k.p.k. jest to niedopuszczalne. Pozostaje więc wyłącznie kwestia oceny zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. W rozpoznawanej sprawie chodzi tu jednak o nieobecność na rozprawie oskarżonego D. P., a nie oskarżonego T.

S. Dlatego też w sprawach złożonych podmiotowo – z uwagi na gwarancyjny i procesowy charakter tej podstawy – dotyczy ona tylko tego oskarżonego, co do którego zaistniało to uchybienie. Tylko więc w stosunku do oskarżonego D. P. byłaby to bezwzględna przyczyna uchylenia orzeczenia (art. 439 § 1 k.p.k.). Natomiast z uwagi na treść wskazanego już art. 523 § 2 k.p.k. niedopuszczalny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 115 § 3 k.p.k. (arg. z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Z powyżej wskazanych względów kasacja nie mogła doprowadzić do podważenia prawidłowości wyroku sądu odwoławczego.

Dlatego też została 3 oddalona jako oczywiście bezzasadna, zaś skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.