II KK 168/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 168/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 lipca 2013 r., sprawy R. J. skazanego z art. 207 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 stycznia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 lipca 2012 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną ;

2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie 2 od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523 § 1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.

Dwa pierwsze zarzuty postawione w kasacji, w istocie stanowią dosłowne powtórzenie tożsamych zarzutów postawionych w apelacji, z tym, że zostały powiązane z postępowaniem kasacyjnym poprzez jednoczesne wskazanie naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. oraz 457 § 3 k.p.k. Stwierdzić trzeba, że stawiając te zarzuty obrona nie wskazuje w sposób precyzyjny, na czym polegać miałyby wady procedowania Sądu Odwoławczego, ograniczając się do powtórzenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu apelacji. Tymczasem Sąd Okręgowy do każdego z tych zarzutów ustosunkował się (zarzut a – k.3, zarzut b – k.3).

Nie sposób zatem uznać tych zarzutów kasacyjnych za zasadne. Zmierzają one natomiast do wywołania niedopuszczalnej w postępowaniu kasacyjnym kontroli instancyjnej. Podobny charakter ma trzeci z postawionych w kasacji zarzutów – dotyczący naruszenia art. 7 k.p.k. W istocie jest on tożsamy z zarzutem z pkt 1 - a kasacji. Nie sposób bowiem przyjąć, że ewentualne naruszenie art. 7 k.p.k. przy ocenie materiału dowodowego w zakresie, w jakim jest on przedmiotem apelacji, nie stanowiłoby jednocześnie naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.