V KK 36/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 36/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 czerwca 2013r., sprawy G. K. skazanego z art. 278§1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 4 października 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 5 kwietnia 2012 r. p o s ta n o w i ł:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem prawa materialnego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych. 2 Tak bowiem ocenić należy zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci obrazy art. 12 k.k. Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd Odwoławczy nie mógł naruszyć normy art. 12 k.k. ponieważ nie stosował tego przepisu.

Zarzut obrazy tego przepisu w istocie nie został postawiony też w skardze apelacyjnej, pomimo tego, Sąd Okręgowy przedstawił swoje stanowisko w tej kwestii nawiązując do ustnego wystąpienia obrońcy podczas rozprawy apelacyjnej. Jak jednoznacznie wynika z uzasadnienia wyroku tego Sądu, nie znalazł on podstaw, w ślad za Sądem I instancji, do dokonania ustalenia faktycznego, że oskarżony dopuszczając się przypisanych mu przestępstw działał ze z góry powziętym zamiarem. Tak więc możliwość przyjęcia odmiennej kwalifikacji prawnej – z zastosowaniem art. 12 k.k. – wymaga dokonania nowych, odmiennych ustaleń faktycznych.

Nie można w tym zakresie zatem zasadnie stawiać zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdyż taki błąd może nastąpić wyłącznie w następstwie wadliwej subsumpcji lub wykładni prawa. Tak jak wskazano to wyżej, stawianie zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Identycznie ocenić trzeba drugi z zarzutów postawionych w kasacji. Jak wynika z treści tego zarzutu, tylko pozornie podnosi się tu kwestię naruszenia prawa procesowego – art. 438 pkt 4 k.p.k., gdy w istocie jest to zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej skazanemu.

Stawianie również takiego zarzutu, zgodnie z dyspozycją art. 523§1 k.p.k., w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne. Brak zatem podstaw do uwzględnienia jakichkolwiek zarzutów podniesionych w kasacji obrońcy skazanego. Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego, obciążono kosztami sądowych postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia. 3