IV CZ 51/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 51/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Mirosław Bączyk SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa B. T. przeciwko J. H. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2013 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 lutego 2013 r., oddala zażalenie i nie obciąża pozwanego kosztami postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 27 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. skargę kasacyjną pozwanego od wyroku tego Sądu z dnia 14 listopada 2012 r., wskazując w jego uzasadnieniu, że nie zawiera ona wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). a jej uzupełnienie w tym zakresie pismem z dnia 25 lutego 2013 r. nastąpiło po terminie do wniesienia skargi, który dla pozwanego upłynął w dniu 13 lutego 2013 r.

Dodatkowo podniósł, że pozwany może ponownie złożyć skargę kasacyjną w terminie biegnącym od doręczenia wyroku z uzasadnieniem ustanowionemu do tej czynności pełnomocnikowi z urzędu. W zażaleniu na to postanowienie pozwany podniósł, że powołany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zakresie w jakim przewiduje odrzucenie - bez wezwania do usunięcia braków - skargi kasacyjnej nie spełniającej wymagań określonych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. został uznany za niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art Konstytucji RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2008 r. sygn. akt SK 40/07.

Zarzucił, że przyznanie adwokata z urzędu po upływie otwartego terminu do złożenia skargi kasacyjnej pozbawiło go możliwości skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu skardze kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy twierdzenie skarżącego, na którym opiera się wywód prawny uzasadniający zażalenie, że przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym w dacie odrzucenia jego skargi kasacyjnej, ustanawiający wymaganie zamieszczenia w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia uznany został za niezgodny z przepisami Konstytucji. W powoływanym w zażaleniu wyroku z dnia 1 lipca 2008, Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zakresie w jakim przewiduje odrzucenie - bez wezwania do usunięcia braków - skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 3 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji.

Wyrok ten dotyczy jednak przepisu art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w jego poprzedniej redakcji i wcześniejszym (przed 22 maja 2009 r.) brzmieniu, ustanawiającego wymaganie zamieszczenia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia (aktualnie zamieszczonego w art. 3984 § 2 k.p.c.), a nie objętego obecnym przepisem o takiej samej numeracji wymagania zamieszczenia w skardze wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia, którego niewypełnienie stanowiło przyczynę odrzucenia skargi pozwanego.

Wymaganie to stanowi element konstrukcyjny skargi kasacyjnej i musi być spełnione najpóźniej terminie określonym do jej wniesienia, a jego niedochowanie, powoduje że skarga dotknięta jest brakiem nieusuwalnym i jak trafnie przyjął Sąd Apelacyjny podlega odrzuceniu a limine. Mimo odrzucenia skargi wniesionej przez pełnomocnika z wyboru, w okolicznościach sprawy otwarty pozostał nadal - co trafnie podniósł Sąd Apelacyjny - termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez ustanowionego dla pozwanego pełnomocnika z urzędu. Nie została ona jednak ostatecznie wniesiona wobec stwierdzenia w opinii tego pełnomocnika, że brak jest podstaw do jej sporządzenia.

Nieuzasadnione z powyższych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w zw. z art.3941 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. es