IV KO 37/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 37/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący) SSN Rafał Malarski SSN Roman Sądej (sprawozdawca) na posiedzeniu – bez udziału stron – w dniu 14 czerwca 2013r., po rozpoznaniu w sprawie zażalenia złożonego przez P. D. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 7 marca 2013r., sygn. Ds…/13, o odmowie wszczęcia śledztwa, wystąpienia Sądu Rejonowego w R. postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2013r. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości (sygn. II Kp …/13), na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w R. inicjatywę przekazania sprawy – rozpoznania zażalenia P. D. na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa – innemu sądowi równorzędnemu uzasadnił tym, że u podłoża stawianych przez skarżącego zarzutów licznym prokuratorom i policjantom były jego twierdzenia, że w sprawie II K …/09 Sądu Rejonowego w R. doszło do sfałszowania protokołu rozprawy z dnia 7 września 2010r., a wskazywani funkcjonariusze publiczni w przestępczy sposób udzielali pomocy sprawcom fałszerstwa w uniknięciu odpowiedzialności karnej.

Fakt, że zarzut popełnienia „źródłowego” przestępstwa dotyczył właśnie działania Sądu Rejonowego w R. – jak wskazano w postanowieniu – uzasadniał wystąpienie 2 z przedmiotowym wnioskiem, gdyż w zewnętrznym odbiorze funkcjonowania tego Sądu mogą powstać racjonalne wątpliwości o braku warunków do bezstronnego rozpoznania zażalenia przez sędziów tego Sądu. Wystąpienie Sądu Rejonowego R. było uzasadnione. Dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., rzeczywiście przemawia za odstąpieniem od zasady rozpoznania sprawy przez sąd ustawowo właściwy, jeżeli szczególne okoliczności stwarzają rozsądne podstawy do wyrażania negatywnych ocen co do możliwości w pełni obiektywnego i rzetelnego jej rozpoznania w tym sądzie P. D. w swych zeznaniach i licznych pismach procesowych twierdził, że wskazywani przez niego funkcjonariusze publiczni „próbują zatuszować nadużycia popełnione w Sądzie” (k.91) czy też „ukrywać przestępstwo”, do popełnienia którego „doszło w trakcie procesu w Sądzie Rejonowym w R.” (k.93).

W tej sytuacji podzielić należało stanowisko Sądu występującego, że rozpoznanie przezeń zażalenia P. D. na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa mogłoby wywoływać przekonanie, że to nie tylko merytoryczne względy zadecydują o sposobie rozstrzygnięcia sprawy – o zasadności bądź bezzasadności wniesionego środka odwoławczego. Konsekwencją takiej oceny przedstawionej sytuacji procesowej, było uwzględnienie przez Sąd Najwyższy inicjatywy Sądu właściwego i na podstawie art. 37 k.p.k. przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.