II KK 37/13 · Sąd Najwyższy
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedKasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. Kasacja zawierała zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., poprzez wadliwą kontrolę odwoławczą, polegającą na braku odniesienia się Sądu odwoławczego do wniosku apelacji o potraktowanie zachowania skazanego opisanego w pkt III i IV aktu oskarżenia, jako jednego czynu zabronionego kwalifikowanego kumulatywnie na podstawie art. 11 § 2 k.k. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zacząć należy od stwierdzenia, że apelacja nie zawierała expressis verbis zarzutu naruszenia art. 11 § 1 i 2 k.k. Co więcej, wolę poddania kontroli Sądu 2 odwoławczego także tej kwestii, tj. zasadności niepotraktowania czynów zarzuconych w pkt III i IV aktu oskarżenia, a przypisanych skazanemu w pkt 2 i 3 wyroku I instancji, jako jednego czynu zabronionego w rozumieniu art. 11 § 1 i 2 k.k., trudno wywnioskować z treści apelacji.
Legislator headnote
AI generatedart. 433 § 2 k.p.k, art. 457 § 3 k.p.k, art. 11 § 2 k.k, art. 11 § 1 k.k; II KK 37/13 · Sąd Najwyższy: Sygn. akt II KK 37/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013 r., sprawy R. P. skazanego z art. 279 § 1 i in. kk z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 13 września 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 21 lutego 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego R. P.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II KK 37/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013 r., sprawy R. P. skazanego z art. 279 § 1 i in. kk z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 13 września 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 21 lutego 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego R. P.
UZASADNIENIE
Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. Kasacja zawierała zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., poprzez wadliwą kontrolę odwoławczą, polegającą na braku odniesienia się Sądu odwoławczego do wniosku apelacji o potraktowanie zachowania skazanego opisanego w pkt III i IV aktu oskarżenia, jako jednego czynu zabronionego kwalifikowanego kumulatywnie na podstawie art. 11 § 2 k.k. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zacząć należy od stwierdzenia, że apelacja nie zawierała expressis verbis zarzutu naruszenia art. 11 § 1 i 2 k.k. Co więcej, wolę poddania kontroli Sądu 2 odwoławczego także tej kwestii, tj. zasadności niepotraktowania czynów zarzuconych w pkt III i IV aktu oskarżenia, a przypisanych skazanemu w pkt 2 i 3 wyroku I instancji, jako jednego czynu zabronionego w rozumieniu art. 11 § 1 i 2 k.k., trudno wywnioskować z treści apelacji.
Problem ten pojawia się w apelacji jedynie w kontekście zarzutu co do ustaleń faktycznych (pkt 2 tiret czwarty apelacji), a redakcja tego zarzutu, nota bene niejasna, skłania do wniosku, że autor zarzutu w istocie kwestionował ocenę dowodów i ustalenia faktów co do popełnienia tam wskazanych czynów, a nie ich ocenę w świetle norm prawa materialnego, w szczególności art. 11 § 1 k.k. Również treść uzasadnienia apelacji nie pozwala wysnuć zarzutu co do naruszenia art. 11 § 1 k.k. Nie może więc dziwić, że Sąd odwoławczy nie rozważał w uzasadnieniu wyroku wspomnianej okoliczności, co czyni zarzut kasacji całkowicie chybionym.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.