IV CNP 62/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 62/12 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 4 sierpnia 2010 r., z powództwa ENERGA - OPERATOR Spółki Akcyjnej Oddziału w G. przeciwko W. J. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2013 r., odrzuca skargę i zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania skargowego. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 15 marca 2010 r., którym uwzględniono powództwo o zapłatę kwoty 3 274,51 zł wraz ustawowymi odsetkami i taryfowymi kosztami. W skardze pozwany wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem wyjątkowym i sformalizowanym. Zasadą bowiem jest, że prawomocność tworzy nowy stan prawny pomiędzy stronami albo erga omnes, jak też sanuje wszelkie naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Z tego względu wszystkie wymagania konstrukcyjne określone w art. 4245 § 1 k.p.c. należy interpretować ściśle. Do omawianej kategorii wymagań należy uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Spełnienie tego wymagania polega na wskazaniu rodzaju i rozmiaru szkody. Wywód ten powinien także zawierać informację dotyczącą czasu jej powstania i określać związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem. Nie jest spełnieniem tego wymagania odwołanie się do szkody niesprecyzowanej, hipotetycznej, czy też mogącej powstać w przyszłości (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006 nr 1, poz. 16, z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141 i z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.).

W skardze w ogóle nie uprawdopodobniono szkody we wskazany sposób, skoro nie określono jej kwotowo, ani też nie wskazano jakoby zasądzoną zaskarżonym wyrokiem należność skarżący uiścił. 3 Skoro więc w rezultacie nie spełniono wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. to skarga jako niezawierająca wszystkich elementów konstrukcyjnych musiała ulec odrzuceniu. Można też zauważyć, że podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów i oceny dowodów, a nadto iż aby mogła zostać uwzględniona naruszenie prawa musi mieć kwalifikowany, elementarny oraz oczywisty charakter i tylko w takim wypadku zaskarżonemu orzeczeniu można przypisać cechy bezprawności w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. Ze wskazanego względu na podstawie określonej w art. 4248 § 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.