III KK 291/12 · Sąd Najwyższy
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedKasacja obrońcy skazanej okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym. Kasacja zawiera dwa zarzuty: obrazę art. 4 k.p.k., poprzez zbadanie przez organy prowadzące postępowanie okoliczności przemawiających wyłącznie na niekorzyść skazanej, z pominięciem okoliczności przemawiających na jej korzyść, 2) obrazy art. 7 k.p.k., poprzez ocenę wszystkich przeprowadzonych dowodów wbrew zasadom wyrażonym w tym przepisie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzuty kasacji nie mogą być podstawą jej uwzględnienia. Po pierwsze, trzeba zauważyć, że zarzuty sformułowane są ogólnikowo, bez wskazania na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie zasady obiektywizmu z art. 4 k.p.k. i zasady swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., co nie spełnia 2 warunków z art. 523 § 1 k.p.k.
Legislator headnote
AI generatedart. 535 § 3 k.p.k, art. 280 § 1 k.k, art. 4 k.p.k, art. 7 k.p.k, art. 523 § 1 k.p.k; III KK 291/12 · Sąd Najwyższy: Kasacja zawiera dwa zarzuty: obrazę art. 4 k.p.k., poprzez zbadanie przez organy prowadzące postępowanie okoliczności przemawiających wyłącznie na niekorzyść skazanej, z pominięciem okoliczności przemawiających na jej korzyść, 2) obrazy art. 7 k.p.k., poprzez ocenę wszystkich przeprowadzonych dowodów wbrew zasadom wyrażonym w tym przepisie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzuty kasacji nie mogą być podstawą jej uwzględnienia. Po pierwsze, trzeba zauważyć, że zarzuty sformułowane są ogólnikowo, bez wskazania na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie zasady obiektywizmu z art. 4 k.p.k. i zasady swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., co nie spełnia 2 warunków z art. 523 § 1 k.p.k.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III KK 291/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy E. K., skazanej z art. 280 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 18 stycznia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 18 lipca 2011 r., p o s t a n o w i ł :
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego skazaną E. K.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy skazanej okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym. Kasacja zawiera dwa zarzuty:
1) obrazę art. 4 k.p.k., poprzez zbadanie przez organy prowadzące postępowanie okoliczności przemawiających wyłącznie na niekorzyść skazanej, z pominięciem okoliczności przemawiających na jej korzyść, 2) obrazy art. 7 k.p.k., poprzez ocenę wszystkich przeprowadzonych dowodów wbrew zasadom wyrażonym w tym przepisie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzuty kasacji nie mogą być podstawą jej uwzględnienia. Po pierwsze, trzeba zauważyć, że zarzuty sformułowane są ogólnikowo, bez wskazania na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie zasady obiektywizmu z art. 4 k.p.k. i zasady swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., co nie spełnia 2 warunków z art. 523 § 1 k.p.k.
Po drugie, zarzuty te – jak należy mniemać – mogą być odnoszone wyłącznie do postępowania w pierwszej instancji, jako że Sąd odwoławczy nie poczynił w niniejszej sprawie żadnych własnych ustaleń faktycznych. Tymczasem przedmiotem zaskarżenia kasacją może być rozstrzygnięcie sądu odwoławczego. W końcu, zauważyć należy, że apelacja w niniejszej sprawie ograniczała się wyłącznie do kwestii współmierności kary, zaś ustalenia faktyczne nie były – wbrew twierdzeniom z uzasadnienia kasacji – w niej kwestionowane.
Zarzuty zawarte w kasacji skazanej nie mogą zatem w żadnym względzie być uznane za zasadne, a stanowią tylko nieudolną i niedopuszczalną w postępowaniu kasacyjnym polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu I instancji. W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.