II KK 297/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 297/12 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r., sprawy J. S. skazanego za przestępstwo z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 12 kk z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 lutego 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 10 października 2011 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna, albowiem podniesione w niej zarzuty są w sposób oczywisty nietrafne. Zarzut sformułowany w pkt I kasacji dotyczy rażącego naruszenia przepisu prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. polegającego na braku wszechstronnego wyjaśnienia przez Sąd odwoławczy wszystkich okoliczności sprawy przez 2 rezygnację z wyjaśnienia oczywistego braku w zgromadzonym materiale dowodowym. Przed przystąpieniem do oceny tego zarzutu w pierwszej kolejności zauważyć należy, że tożsamy zarzut pojawił się w apelacji, na co wskazuje także skarżący.

Był już zatem przedmiotem dociekań i kontroli Sądu odwoławczego. Sąd ten w uzasadnieniu wyroku wskazał z jakich powodów i dlaczego zarzut dotyczący omawianej kwestii nie został uwzględniony. Zastrzeżeń tego Sądu nie budziła ocena znajdujących się w aktach sprawy opinii dotyczących obrażeń jakie odniosła pokrzywdzona. Opinie biegłych A. Z. oraz T. Ł. wzajemnie się uzupełniały, dając pełny obraz zarówno obrażeń jakich doznała pokrzywdzona w dacie zdarzenia, jak też jej możliwości percepcyjnych i aktualnego stanu zdrowia oraz wpływu zażywanych przez nią leków na warunki zdrowotne i możliwości zachowania równowagi.

Biegli składali też opinie uzupełniające wraz z dołączaniem do akt kolejnych informacji medycznych w postaci dokumentacji leczenia pokrzywdzonej. Z opinii tych wynika, że w świetle znajdującej się w aktach dokumentacji medycznej i zeznań lekarza prowadzącego, obrażenia ciała stwierdzone w dniu 22.06.2010 r. u C. I. zarówno te widoczne na ciele, jak i opisane w badaniu CT głowy mają charakter świeżych. Nie mają one związku z urazem stwierdzonym u niej w dniu 4.05.2010 r., wykluczone jest także, aby obrażenia na ciele pokrzywdzonej mogły powstać od samoistnego upadku ani leki jakie przyjmowała w dawkach terapeutycznych nie powodują zaburzeń równowagi.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że trafnie Sąd odwoławczy uznał, iż dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena dowodów jest zgodna z wymogami art. 7 k.p.k. Z tych też względów zarzut kasacji jest oczywiście nietrafny. Tak też należy ocenić zarzut sformułowany w pkt II kasacji dotyczący rażącego naruszenia prawa procesowego, tj. art. 433 § 1 i § 2 k.p.k. polegający na pobieżnym przeanalizowaniu zarzutów apelacji i akt sprawy bez rzetelnej ich oceny, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Analiza uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku wskazuje, że wszystkie zarzuty zgłoszone w apelacji zostały przez Sąd odwoławczy rozważone i omówione.

Przeprowadzona przez Sąd odwoławczy kontrola zaskarżonego wyroku jest prawidłowa. Natomiast skarżący dąży przez kwestionowanie ustaleń faktycznych 3 poczynionych w sprawie do wywołania ponownej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji, co nie może mieć miejsca w postępowaniu kasacyjnym. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.