Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RVS:2026:2493 ECLI:NL:RVS:2026:2493 AI generated

Court dismisses appeal confirming detention legality despite prior procedural delays under Dutch asylum law.

Case Number ECLI:NL:RVS:2026:2493
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Council of State dismissed the appellant's appeal against a lower court ruling that rejected detention and compensation claims. The appellant argued that insufficient diligence in a previous detention measure rendered the current measure unlawful, but the court held that prior illegality does not automatically invalidate a subsequent measure based on different grounds. Consequently, the court confirmed the lower court's decision without ordering the minister to pay costs.

Legislator headnote

AI generated

Articles 15 and 16 of the Asylum Act 2000; The Council of State holds that the illegality of a prior detention measure does not preclude the lawfulness of a subsequent measure based on an autonomous ground, and no immediate release is required solely due to prior procedural delays.

Keywords

AI generated
asylum detention procedural diligence successive measures administrative law unlawfulness transfer

Cited Legislation

AI generated
Article 8:54, first paragraph, of the General Administrative Law
Article 91, second paragraph, of the 2000 Act on Asylum and Immigration
Articles 15 and 16 of the Asylum Act 2000

Cited Case Law

AI generated
ECLI:EU:C:2024:868, Bouskoura
ECLI:EU:C:1982:335, Cilfit
ECLI:EU:C:2021:799, Consorzio Italian Management
ECLI:EU:C:2026:243, Remling
ECLI:NL:RVS:2025:5943
Custody measure upheld despite delayed conversion; late conversion error does not taint subsequent lawful measure.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

BRS.26.001231 ECLI:NL:RVS:2026:2493 Datum uitspraak: 4 mei 2026 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: [appellant], appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, van 9 maart 2026 in zaak nr. NL26.9780 in het geding tussen: appellant en de minister van Asiel en Migratie. Procesverloop Bij besluit van 13 februari 2026 heeft de minister appellant in bewaring gesteld. Bij uitspraak van 9 maart 2026 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. P.H. Hillen, advocaat in Tilburg, hoger beroep ingesteld. Appellant en de minister hebben nadere stukken ingediend. Overwegingen 1. Appellant werpt in zijn eerste grief de vraag op of, en zo ja hoe, het betrachten van onvoldoende voortvarendheid tijdens een eerdere maatregel van bewaring beoordeeld dient te worden bij de toetsing van de rechtmatigheid van een opvolgende maatregel van bewaring op een andere grondslag. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen in de uitspraak van 11 december 2025, ECLI:NL:RVS:2025:5943, onder 5.2, kan uit het arrest van het Hof van Justitie van 4 oktober 2024, Bouskoura, ECLI:EU:C:2024:868, worden afgeleid dat de onrechtmatigheid van een eerdere maatregel in beginsel geen afbreuk doet aan de rechtmatigheid van een opvolgende, op een andere autonome grondslag gebaseerde maatregel.

De bevoegde rechterlijke autoriteit is daarom niet verplicht om deze persoon onmiddellijk in vrijheid te stellen op de enkele grond dat een eerdere vastgestelde bewaringsmaatregel onrechtmatig is. Noch dit arrest, noch enige bepaling van Unierecht bevat een aanknopingspunt voor het oordeel dat dit anders is als de gestelde onrechtmatigheid voortvloeit uit een gebrek aan voortvarendheid. 1.1. Uit het voorgaande volgt dat de opgeworpen vragen kunnen worden beantwoord aan de hand van de rechtspraak van het Hof. Gelet op de arresten van het Hof van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punten 13 en 14, 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 36, en 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 36, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen. 1.2.

Ook voor het overige leidt het hoger beroep niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000). Ook zijn er voor het overige geen vragen aan de orde over de uitleg of de geldigheid van een bepaling van Unierecht (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punten 24 en 31).

2. De Afdeling ziet ook ambtshalve geen reden om de bewaring onrechtmatig te achten. Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. M. den Heyer, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. T.W.A. Weber, griffier. w.g. Den Heyer lid van de enkelvoudige kamer w.g. Weber griffier Uitgesproken in het openbaar op 4 mei 2026 846