Court dismisses appeal against delayed administrative decision, ordering minister to decide within eight weeks and pay daily penalty.

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT Bestuursrecht zaaknummer: BRE 26/988 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 3 april 2026 in de zaak tussen [eiseres] B.V., uit [plaats] , eiseres, en de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Inleiding 1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep dat eiseres heeft ingesteld, omdat de minister volgens haar niet op tijd heeft beslist op haar bezwaar van 2 september 2025 tegen het besluit van 31 juli 2025 op haar verzoek (aanvraag) van 14 april 2025 in het kader van de Wet open overheid (Woo) om openbaarmaking van informatie met betrekking tot het tekort aan de geneesmiddelen Bupropion, Lithiumcarbonaat en Promethazine.. 1.1.

Omdat het beroep kennelijk gegrond is doet de rechtbank uitspraak zonder zitting. Artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dat mogelijk. Beoordeling door de rechtbank 2. Als een bestuursorgaan niet op tijd beslist op een aanvraag of bezwaarschrift, kan de betrokkene daartegen in beroep gaan. Voordat hij beroep kan instellen, moet de betrokkene per brief aan het bestuursorgaan laten weten dat binnen twee weken alsnog beslist moet worden op zijn aanvraag of bezwaar (de zogenoemde ingebrekestelling). Als er na die twee weken nog steeds geen besluit is, dan kan de betrokkene beroep instellen.

Is het beroep kennelijk gegrond? 3. Het beroep is kennelijk gegrond. Eiseres heeft het bezwaarschrift ingediend op 2 september 2025. De minister moet binnen zes weken beslissen, gerekend vanaf het moment waarop de bezwaartermijn voorbij is.De minister had dus uiterlijk op 23 oktober 2025 moeten beslissen. De termijn waarbinnen de minister moet beslissen is inmiddels voorbij. Eiseres heeft de minister op 5 januari 2026 in gebreke gesteld en sindsdien zijn twee weken voorbij gegaan. Welke beslistermijn moet aan de minister worden opgelegd? 4. Omdat de minister nog geen besluit heeft genomen, bepaalt de rechtbank dat de minister dit alsnog moet doen. 4.1.

Op grond van artikel 8:55d, eerste lid, van de Awb moet de minister dit doen binnen twee weken na het verzenden van deze uitspraak. In bijzondere gevallen of als dit vanwege een wettelijk voorschrift nodig is, kan de rechtbank op grond van het derde lid een andere termijn geven of een andere voorziening treffen. 4.2. De minister geeft aan dat hij momenteel de circa 120 documenten waarop het bezwaar ziet aan het herbeoordelen is. Daarna volgt het plannen van de hoorzitting en de formele besluitvorming, inclusief parafenroute. Gezien de vereiste stappen en de noodzakelijke zorgvuldigheid bij de herbeoordeling geeft de minister aan dat hij tot acht weken na de verzending van de uitspraak van de rechtbank nodig heeft om een besluit te nemen.

De rechtbank vindt dat, gelet op het aantal documenten waar het bezwaar betrekking op heeft en het gegeven dat er nog een hoorzitting gepland moet worden, een goede reden. De minister moet daarom het besluit nemen binnen acht weken na het verzenden van de uitspraak. Welke dwangsom wordt aan de minister opgelegd? 5. De rechtbank bepaalt dat de minister een dwangsom van € 100,- moet betalen voor elke dag waarmee de beslistermijn nu nog wordt overschreden door de minister. Daarbij geldt wel een maximum van € 15.000,-. De rechtbank ziet vooralsnog geen aanleiding om geen dan wel een verlaagde dwangsom, zoals verzocht door de minister, vast te stellen.

Als de minister gewoon beslist binnen de opgelegde termijn, die overeenkomt met de termijn waar de minister zelf om heeft verzocht, wordt aan een dwangsom niet toegekomen. Daarnaast is deze situatie niet vergelijkbaar met de uitspraak waarnaar de minister verwijst. In die uitspraak was er al sprake van een vijfde beroep tegen een niet op tijd beslissen en in deze zaak is sprake van een eerste beroep. Conclusie en gevolgen 6. Het beroep is kennelijk gegrond. Dat betekent dat eiseres gelijk krijgt, de minister de onder 4.2. genoemde termijn krijgt om alsnog een besluit te nemen en aan de minister de onder 5. genoemde dwangsom wordt opgelegd. 6.1.

Omdat het beroep gegrond is moet de minister het griffierecht aan eiseres vergoeden en krijgt eiseres ook een vergoeding voor haar proceskosten. De minister moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 467,- omdat de gemachtigde van eiseres een beroepschrift heeft ingediend en de zaak alleen gaat over de vraag of de beslistermijn is overschreden. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden. Beslissing De rechtbank: verklaart het beroep gegrond; vernietigt het, met een besluit gelijk te stellen, niet tijdig nemen van een besluit; draagt de minister op binnen acht weken na de dag van verzending van deze uitspraak alsnog een besluit op bezwaar bekend te maken; - bepaalt dat de minister aan eiseres een dwangsom van € 100,- moet betalen voor elke dag waarmee hij de hiervoor genoemde termijn overschrijdt, met een maximum van € 15.000,- ; bepaalt dat de minister het griffierecht van € 397,- aan eiseres moet vergoeden; veroordeelt de minister tot betaling van € 467,- aan proceskosten aan eiseres.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A.G.J.M. de Weert, rechter, in aanwezigheid van mr. M.R. Jouvenaar, griffier, op 3 april 2026 en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. griffier rechter Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Informatie over verzet Als partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.

Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden. Dit staat (onder andere) in artikel 6:12 van de Awb. Dit staat in artikel 7:10 en 7:13 van de Awb. Uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 27 februari 2024, ECLI:NL:RBAMS:2024:1135.