Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RBROT:2026:4429 ECLI:NL:RBROT:2026:4429 AI generated

Provisional relief for urgent housing declaration denied due to lack of immediate necessity and procedural timing issues.

Case Number ECLI:NL:RBROT:2026:4429
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The provisional judge refused the applicant's request for an urgent housing declaration, citing insufficient urgency and the fact that such declarations do not immediately secure new housing. The applicant argued that medical advice was inadequate and that the authority failed to conduct proper research, but the court found no objective medical grounds for immediate displacement. Consequently, the court determined that granting provisional relief was inappropriate given the procedural nature of the measure and the timing of potential housing solutions.

Legislator headnote

AI generated

Wet algemene bepalingen omgevingsrecht; Wet op de toewijzing van woningen: A provisional measure for an urgent housing declaration is denied where no immediate necessity exists and the measure does not guarantee immediate housing acquisition.

Keywords

AI generated
provisional relief urgent housing declaration immediate necessity medical evidence procedural timing
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

RECHTBANK ROTTERDAM Bestuursrecht zaaknummer: ROT 26/1463 proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de voorzieningenrechter van 18 maart 2026 op het verzoek om voorlopige voorziening in de zaak tussen [verzoekster], uit Rotterdam, verzoekster (gemachtigde: mr. G. Grijs), en het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam, het college (gemachtigde: mr. S.P.H. Fijneman). Inleiding 1. In deze uitspraak beslist de voorzieningenrechter op het verzoek om een voorlopige voorziening van verzoekster tegen de afwijzing van haar aanvraag voor een urgentieverklaring. 1.1.

Het college heeft deze aanvraag met het besluit van 16 januari 2026 afgewezen. Verzoekster heeft hiertegen bezwaar gemaakt en de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen. 1.2. De voorzieningenrechter heeft het verzoek op 18 maart 2026 op een zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: verzoekster, de gemachtigde van verzoekster en de gemachtigde van het college. 1.3. Na afloop van de zitting heeft de voorzieningenrechter onmiddellijk uitspraak gedaan. Beoordeling door de voorzieningenrechter Waar gaat deze zaak over? 2.

Met het bestreden besluit van 16 januari 2026 heeft het college de aanvraag van verzoekster voor een urgentieverklaring afgewezen omdat niet is gebleken dat sprake is van een urgent huisvestingsprobleem.

3. Verzoekster is het niet eens met de afwijzing van haar aanvraag. Verzoekster heeft chronische medische problemen, waardoor zij op dit moment geen passende woongelegenheid heeft. Het college heeft onvoldoende onderzoek uitgevoerd. Er is alleen telefonisch contact geweest. Er is onvoldoende rekening gehouden met de medische situatie van verzoekster. Op de zitting heeft verzoekster aangevoerd dat het medisch advies van 17 maart 2026 onvoldoende zorgvuldig tot stand is gekomen en onvoldoende consistent is. Verzoekster heeft daarom verzocht de voorlopige voorziening te treffen dat aan haar een urgentieverklaring wordt toegekend.

Wat is het oordeel van de voorzieningenrechter? 4. De voorzieningenrechter zal het verzoek om voorlopige voorziening afwijzen. Hierna legt de voorzieningenrechter uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in een (eventuele) bodemprocedure niet. 4.1. De voorzieningenrechter oordeelt dat er onvoldoende spoedeisend belang is voor het treffen van een voorlopige maatregel. De voorzieningenrechter ziet geen objectieve medische aanknopingspunten op basis waarvan moet worden aangenomen dat verzoekster met onmiddellijke ingang niet meer in haar woning – die is gelegen op de begane grond – kan blijven wonen.

Daar komt bij dat het toekennen van een urgentieverklaring als voorlopige maatregel niet onmiddellijk leidt tot een andere woning. Goed mogelijk is dat de beslissing op bezwaar al genomen is voor het moment dat een woning zal zijn gevonden met een urgentieverklaring. Verder merkt de voorzieningenrechter op dat het toekennen van een urgentieverklaring in wezen geen voorlopige maatregel is. Het toewijzen van het verzoek ligt (ook) daarom niet voor de hand. Tot slot merkt de voorzieningenrechter op dat vooralsnog niet is gebleken dat het medisch advies van 17 maart 2026 niet zorgvuldig tot stand is gekomen.

In de bezwaarprocedure kunnen eventuele bezwaren van verzoekster over het medisch advies aan de orde komen. Conclusie en gevolgen 5. De voorzieningenrechter wijst het verzoek af. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

6. De voorzieningenrechter heeft partijen erop gewezen dat tegen deze mondelinge uitspraak geen hoger beroep of verzet openstaat. Beslissing De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af. Deze uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 18 maart 2026 door mr. S. Veling, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. W.D.F. Oskam, griffier. griffier voorzieningenrechter Een afschrift van dit proces-verbaal is verzonden aan partijen op: Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.