Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RBROT:2024:10907 ECLI:NL:RBROT:2024:10907 AI generated

Plaintiff's claim for contract termination and refund dismissed due to lack of proven payment and breach. Plaintiff failed to appear and denied defendant's counterclaims. Court ruled against plaintiff on evidence and costs. Plaintiff's claim dismissed due to failure to prove payment and breach. Plaintiff absent; defendant's claims accepted. Court dismissed claim and awarded costs. Plaintiff's claim dismissed for lack of evidence. Plaintiff failed to prove payment or breach. Court dismissed claim and awarded costs. Plaintiff's claim dismissed due to lack of evidence. Plaintiff absent; defendant's claims accepted. Court dismissed claim and awarded costs.

Case Number ECLI:NL:RBROT:2024:10907
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for contract termination and refund because she failed to prove she paid the full €6,000 or that the defendant breached the agreement. The defendant argued the plaintiff terminated the partnership prematurely after only three months, claiming she had already made purchases with the funds. Since the plaintiff did not appear at the hearing to refute these assertions, the judge accepted the defendant's version of events as true. Consequently, the court ruled that the plaintiff could not legally terminate the contract and ordered her to pay the defendant's legal costs.

Legislator headnote

AI generated

Articles 1:910, 6:2 of the Dutch Civil Code; A claim for contract termination and damages requires proof of payment and breach; failure to appear allows the court to accept the opposing party's uncontradicted allegations.

Keywords

AI generated
contract termination partnership agreement burden of proof failure to appear legal costs civil procedure unproven claim

Cited Legislation

AI generated
artikel 237 Rv
De proceskosten komen voor rekening van [eiseres] , omdat zij ongelijk krijgt (artikel 237 Rv).
artikel 238 lid 1 Rv
De kantonrechter begroot de kosten die [eiseres] aan [gedaagde] moet betalen op € 50,- aan onkosten (artikel 238 lid 1 Rv).
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

RECHTBANK ROTTERDAM locatie Rotterdam zaaknummer: 10852394 CV EXPL 23-33537 datum uitspraak: 1 november 2024 Vonnis van de kantonrechter in de zaak van [eiseres] , woonplaats: Rotterdam, eiseres, gemachtigde: [persoon A] , tegen [gedaagde] , die voorheen handelde onder de naam [handelsnaam], woonplaats: Barendrecht, gedaagde, die zelf procedeert. De partijen worden hierna ‘ [eiseres] ’ en ‘ [gedaagde] ’ genoemd. 1De procedure 1.1. Het dossier bestaat uit het tussenvonnis van 24 mei 2024 en de daarin genoemde processtukken. 1.2. Op 30 september 2024 is de zaak tijdens een mondelinge behandeling besproken. Daarbij was [gedaagde] aanwezig. [eiseres] en haar gemachtigde zijn niet verschenen.

2De verdere beoordeling

Het geschil kort samengevat 2.1. Partijen zijn in het verleden een samenwerkingsverband met elkaar aangegaan en hebben in dat kader een aantal afspraken met elkaar gemaakt. [eiseres] stelt dat zij zoals afgesproken een bedrag van € 6.000,- aan [gedaagde] heeft betaald. Volgens [eiseres] is [gedaagde] de tussen partijen gemaakte afspraken niet nagekomen. Daarom heeft [eiseres] de samenwerkingsovereenkomst ontbonden en vordert zij terugbetaling van het bedrag van € 6.000,- met rente en kosten. [gedaagde] zegt dat het niet klopt wat [eiseres] stelt en wil dat de vordering wordt afgewezen.

De vordering van [eiseres] wordt afgewezen 2.2. De kantonrechter wijst de vordering van [eiseres] af. Hierna wordt toegelicht waarom. 2.3. Om de vordering van [eiseres] te kunnen toewijzen, moet in de eerste plaats komen vast te staan dat [eiseres] een bedrag van € 6.000,- aan [gedaagde] heeft betaald. Daarnaast moet komen vast staan dat [gedaagde] tekort is geschoten in de nakoming van de tussen partijen gesloten samenwerkingsovereenkomst. Ten slotte moet kunnen worden vastgesteld dat deze tekortkoming de ontbinding van de samenwerkingsovereenkomst rechtvaardigt. 2.4. [gedaagde] heeft bij antwoord en dupliek gesteld dat [eiseres] slechts een bedrag van € 2.900,- aan haar heeft betaald en daarnaast gemotiveerd betwist dat zij is tekortgeschoten in de nakoming van de samenwerkingsovereenkomst.

Op de zitting heeft [gedaagde] deze stellingen verder toegelicht en gemotiveerd. 2.5. [gedaagde] heeft onder meer gezegd dat de winkel gereed was voor verkoop en dat de kosten en de winst tussen partijen eerlijk werden verdeeld. De samenwerkings-overeenkomst is volgens [gedaagde] nooit op schrift gesteld, omdat [eiseres] vanwege haar bijstandsuitkering geen zaken op haar naam wilde hebben staan. Volgens [gedaagde] heeft [eiseres] al na drie à vier maanden de samenwerking eenzijdig beëindigd omdat de winst haar tegen viel. Van het door [eiseres] ingebrachte geld waren op dat moment al inkopen voor de winkel gedaan. 2.6. [eiseres] is niet verschenen op de zitting en heeft de stellingen van [gedaagde] niet weersproken.

De kantonrechter gaat er daarom vanuit dat het waar is wat [gedaagde] heeft gezegd. Dat betekent dat niet komt vast te staan dat [eiseres] aan [gedaagde] een bedrag van € 6.000,- heeft betaald. Ook komt niet vast te staan dat [gedaagde] tekort is geschoten in de nakoming van de samenwerkingsovereenkomst. [eiseres] had de samenwerkingsovereenkomst dus niet mogen ontbinden. Dat betekent dat [gedaagde] niets aan [eiseres] hoeft (terug) te betalen. [eiseres] moet de proceskosten betalen 2.7. De proceskosten komen voor rekening van [eiseres] , omdat zij ongelijk krijgt (artikel 237 Rv).

De kantonrechter begroot de kosten die [eiseres] aan [gedaagde] moet betalen op € 50,- aan onkosten (artikel 238 lid 1 Rv).

3De beslissing

De kantonrechter: 3.1. wijst de vordering af; 3.2. veroordeelt [eiseres] in de proceskosten, die aan de kant van [gedaagde] worden begroot op € 50,-. Dit vonnis is gewezen door mr. M. Fiege en in het openbaar uitgesproken. 495