Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RBROT:2024:10896 ECLI:NL:RBROT:2024:10896 AI generated

Court orders payment of interest and legal costs but rejects collection fees due to lack of proof of service.

Case Number ECLI:NL:RBROT:2024:10896
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The defendant was ordered to pay interest on the unpaid insurance premiums and the plaintiff's legal costs, totaling over €500. Although the defendant paid the principal amount the day before the hearing, the court rejected the claim for €40 in collection fees because the plaintiff failed to prove the 14-day notice letter was actually delivered to the defendant's address. The decision rests on the principle that collection fees are only payable if the plaintiff can demonstrate the notice reached the defendant, a burden not met in this instance.

Legislator headnote

AI generated

Art. 6:119 BW; Art. 237 Rv: Interest is payable for the period of non-payment, but collection fees are only recoverable if the plaintiff proves the notice was successfully delivered to the defendant's address.

Keywords

AI generated
insurance premium arrears interest on debt collection fees service of notice legal costs allocation enforceable judgment burden of proof

Cited Legislation

AI generated
Art. 6:119 BW
Art. 237 Rv
Art. 233 Rv
artikel 237 Rv
[gedaagde] moet de proceskosten betalen, omdat hij voor het grootste deel ongelijk krijgt (artikel 237 Rv).
artikel 233 Rv
Dit vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard, omdat CZ dat eist en [gedaagde] daar niet op heeft gereageerd (artikel 233 Rv).
artikel 6:119 BW
veroordeelt [gedaagde] om aan CZ te betalen de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over € 263,80 vanaf 21 maart 2024 tot 21 mei 2024; 3.2.

Cited Case Law

AI generated
Hoge Raad 14 juni 2013, ECLI:NL:HR:2013:BZ4104
Dutch Supreme Court reverses lower court on service of notice via recipient's business postbox under Civil Code. The court held that a business postbox used in recent contact serves as a valid address for service, overriding the lower court's requirement for formal designation. Consequently, the appeal was dismissed, and the case was remanded for further proceedings. The decision clarifies the interpretation of service of notice rules in the Civil Code. The court ruled that a business postbox used in recent contact serves as a valid address for service, overriding the lower court's requirement for formal designation. Consequently, the appeal was dismissed, and the case was remanded for further proceedings. The decision clarifies the interpretation of service of notice rules in the Civil Code.
ECLI:NL:HR:2013:BZ4104
Dutch Supreme Court reverses lower court on service of notice via recipient's business postbox under Civil Code. The court held that a business postbox used in recent contact serves as a valid address for service, overriding the lower court's requirement for formal designation. Consequently, the appeal was dismissed, and the case was remanded for further proceedings. The decision clarifies the interpretation of service of notice rules in the Civil Code. The court ruled that a business postbox used in recent contact serves as a valid address for service, overriding the lower court's requirement for formal designation. Consequently, the appeal was dismissed, and the case was remanded for further proceedings. The decision clarifies the interpretation of service of notice rules in the Civil Code.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

RECHTBANK ROTTERDAM locatie Rotterdam zaaknummer: 11107205 CV EXPL 24-12783 datum uitspraak: 13 september 2024 Vonnis van de kantonrechter in de zaak van 1CZ Zorgverzekeringen N.V., en 2. [eiseres], vestigingsplaats beiden: Tilburg, eiseressen, gemachtigde: Flanderijn, tegen [gedaagde] , woonplaats: [woonplaats], gedaagde, die zelf procedeert. De partijen worden hierna ‘CZ’ en ‘[gedaagde]’ genoemd. 1De procedure 1.1. Het dossier bestaat uit de volgende processtukken: de dagvaarding van 21 maart 2024, met bijlagen; het antwoord, met bijlagen; de repliek tevens vermindering van eis, met bijlagen; de dupliek, met bijlagen; de akte van CZ.

2De beoordeling

Waar gaat het om? 2.1. Omdat [gedaagde] de premie van zijn ziektekostenverzekering in de maanden juli en augustus 2023 niet betaald had, is hij gedagvaard door CZ om op 22 mei 2024 ter zitting bij de rechtbank te verschijnen. Geëist is hem te veroordelen tot betaling van € 263,80 aan hoofdsom (tweemaal € 131,90 aan premie), € 3,90 en € 3,86 aan rente tot 21 maart 2024 (datum dagvaarding), plus de rente over de hoofdsom nadien, € 40,- aan incassokosten, en de proceskosten. 2.2. De dag vóór de zitting heeft [gedaagde] € 263,80 aan hoofdsom en € 7,76 aan rente (€ 3,90 + € 3,86) betaald.

De betaling is reden geweest voor CZ om haar eis te verminderen. 2.3. CZ eist nu om, bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad, [gedaagde] te veroordelen tot betaling aan haar van: de rente over de hoofdsom van € 263,80 vanaf 21 maart 2024 (datum dagvaarding) tot 21 mei 2024 (de datum waarop betaald is, te weten de dag vóór de eerst dienende dag); € 40,- aan incassokosten; de proceskosten. Wat vindt de kantonrechter hiervan? Toewijzing rente 2.4. Niet weersproken is dat [gedaagde] de rente over het bedrag van € 263,80 vanaf 21 maart 2024 tot 21 mei 2024 nog niet betaald heeft, terwijl hij deze rente wel verschuldigd is aan CZ.

Daarom wordt hij tot betaling hiervan veroordeeld. Afwijzing incassokosten 2.5. Het geëiste bedrag van € 40,- aan incassokosten wordt afgewezen, omdat de ontvangst door [gedaagde] van de 14-dagenbrief van 7 september 2023 is betwist. Gelet hierop had CZ niet alleen feiten of omstandigheden dienen te stellen waaruit volgt dat de brief door haar verzonden is naar een adres waarvan zij redelijkerwijs mocht aannemen dat [gedaagde] aldaar door haar kon worden bereikt, maar ook dat de brief aldaar is aangekomen. Dat laatste is niet gebeurd, want bij repliek zijn geen feiten of omstandigheden gesteld waaruit volgt dat de brief is aangekomen op het adres van [gedaagde].

Omdat onvoldoende gesteld is om te kunnen concluderen dat de 14-dagenbrief [gedaagde] heeft bereikt, heeft die brief niet de daarmee beoogde werking gehad, zodat de daarin aangezegde incassokosten van € 40,- niet toewijsbaar zijn. [gedaagde] moet de proceskosten betalen 2.6. [gedaagde] moet de proceskosten betalen, omdat hij voor het grootste deel ongelijk krijgt (artikel 237 Rv). De kantonrechter stelt deze kosten aan de kant van CZ vast op € 137,39 aan dagvaardingskosten, € 130,- aan griffierecht, € 205,- aan salaris voor de gemachtigde (2,5 punten x € 82,-) en € 41,- aan nakosten.

Dat is in totaal € 513,39. Hier kan nog een bedrag bij komen als dit vonnis wordt betekend. 2.7. Wat de proceskosten betreft weegt in het nadeel van [gedaagde] mee dat hij zolang gewacht heeft met het betalen van de openstaande premiebedragen dat CZ redelijkerwijs ertoe is kunnen overgaan hem te dagvaarden. De omstandigheid dat [gedaagde] daags voor de eerste zittingsdag alsnog betaald heeft, brengt niet met zich dat de proceskosten die CZ heeft moeten maken voor haar rekening dienen te blijven. Dit vonnis is uitvoerbaar bij voorraad 2.8. Dit vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard, omdat CZ dat eist en [gedaagde] daar niet op heeft gereageerd (artikel 233 Rv).

Dat betekent dat het vonnis meteen mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen.

3De beslissing

De kantonrechter: 3.1. veroordeelt [gedaagde] om aan CZ te betalen de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over € 263,80 vanaf 21 maart 2024 tot 21 mei 2024; 3.2. veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten, die aan de kant van CZ worden vastgesteld op € 513,39; 3.3. verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad; 3.4. wijst al het andere af. Dit vonnis is gewezen door mr. E.A. Vroom en in het openbaar uitgesproken. 465 Hoge Raad 14 juni 2013, ECLI:NL:HR:2013:BZ4104