Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RBROT:2023:9387 ECLI:NL:RBROT:2023:9387 AI generated

Administrative court dismisses appeal against property tax valuation after client withdraws all arguments except an unsupported new claim.

Case Number ECLI:NL:RBROT:2023:9387
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The administrative court dismissed the plaintiff's appeal against the municipality's property tax valuation of €403,000. Although the plaintiff initially raised multiple grounds regarding the property's condition and reference objects, their legal representative ultimately withdrew all original arguments at the hearing. The court rejected the single remaining, unsubstantiated claim about a reference object's boundary loss, ruling it violated procedural order due to insufficient time for the defendant to respond. Consequently, the court found the valuation correct and declared the appeal inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Wet WOZ art. 40, tweede lid; Wet WOZ art. 17, tweede lid: An appeal against a property tax valuation is dismissed when the appellant withdraws all substantive arguments, leaving only an unsupported new claim that violates procedural fairness by preventing the respondent from adequate defense.

Keywords

AI generated
property tax valuation appeal withdrawal of legal arguments procedural order violation reference object comparison administrative tax assessment burden of proof valuation good faith procedure

Cited Legislation

AI generated
Wet WOZ art. 40, tweede lid
Wet WOZ art. 17, tweede lid

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

RECHTBANK ROTTERDAM Bestuursrecht zaaknummer: ROT 22/1237 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 25 september 2023 in de zaak tussen [naam eiser], te [plaatsnaam], eiser, gemachtigde: [naam 1], en de heffingsambtenaar van de gemeente Rotterdam, verweerder, gemachtigde: mr. J.K. Lanser. Procesverloop Met het besluit van 29 oktober 2021 heeft verweerder de waarde van de onroerende zaak [adres 1] (de woning) per de waardepeildatum 1 januari 2020 vastgesteld op € 403.000,- op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ). Met de uitspraak op bezwaar van 31 januari 2022 heeft verweerder het bezwaar van eiser ongegrond verklaard.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen de uitspraak op bezwaar. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 6 september 2023. Eiser heeft zich laten vertegenwoordigen door een collega van zijn gemachtigde, [naam 2]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde, vergezeld door de taxateur. Overwegingen 1. Eiser is eigenaar van de woning. Het is een benedenwoning uit 1922 met een gebruiksoppervlakte van 143 m2 en een tuinoppervlakte van 110 m2. Toezenden stukken 2. Eiser heeft ter zitting het betoog dat verweerder artikel 40, tweede lid, van de Wet WOZ zou hebben geschonden, niet langer gehandhaafd.

De rechtbank beoordeelt deze beroepsgrond daarom niet. WOZ-waarde 3. Eiser betoogt dat de waarde van de woning ten hoogste € 380.000,- bedraagt. Ter zitting heeft eiser zijn betoog over de omvang van de kelder van de woning, de bruikbaarheid van de referentieobjecten [adres 2] en [adres 3] en [adres 4] en de onderhoudstoestand van de woning niet langer gehandhaafd. Voor het eerst ter zitting heeft eiser aangevoerd dat bij het referentieobject [adres 5] geen rekening is gehouden met het afnemend grensnut.

4. De rechtbank overweegt als volgt. De gemachtigde van eiser heeft ter zitting naar aanleiding van het debat met verweerder uiteindelijk alle argumenten uit het beroepschrift ingetrokken. Op de vraag van de rechtbank wat er dan van het beroep resteert, heeft de gemachtigde geantwoord dat hij “nog wel wat kan verzinnen”, namelijk dat onvoldoende rekening zou zijn gehouden met het afnemend grensnut bij het referentieobject [adres 5]. De gemachtigde van eiser heeft dit argument verder niet onderbouwd. Verweerder heeft zich op het standpunt gesteld dat hij onvoldoende gelegenheid heeft gehad op het nieuwe argument van eiser te reageren, terwijl eiser al vanaf april van dit jaar beschikte over het verweerschrift, waarin het betreffende referentieobject is opgenomen. Naar het oordeel van de rechtbank is deze gang van zaken in strijd met de goede procesorde. De rechtbank laat het betoog van eiser over het afnemend grensnut bij het referentieobject [adres 5] daarom buiten beschouwing.

5. Op grond van artikel 17, tweede lid, van de Wet WOZ wordt de waarde van de woning bepaald op de waarde die eraan moet worden toegekend indien de volle en onbezwaarde eigendom ervan zou kunnen worden overgedragen en de verkrijger de zaak in de staat waarin die zich bevindt, onmiddellijk en in volle omvang in gebruik zou kunnen nemen. Het gaat om de prijs die de meestbiedende koper zou betalen, bij een verkoop op de meest geschikte wijze, na de beste voorbereiding (Kamerstukken II, 1992/93, 22885, nr. 3, p. 44). Verweerder moet aannemelijk maken dat hij de waarde van de woning niet te hoog heeft vastgesteld (zie het arrest van de Hoge Raad van 14 oktober 2005, ECLI:NL:HR:2005:AU4300).

6. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder aannemelijk gemaakt dat de waarde van de woning niet te hoog is vastgesteld. Uit het taxatierapport blijkt dat de waarde van de woning is bepaald door middel van een methode van systematische vergelijking met woningen waarvan marktgegevens beschikbaar zijn, waarbij de verschillen tussen de woning en de referentieobjecten voldoende zijn toegelicht. De referentieobjecten zijn bruikbaar bij de waardering, omdat deze op de belangrijkste waardebepalende kenmerken, zoals ligging, type, bouwjaar, gebruiksoppervlakte en onderhoudstoestand voldoende vergelijkbaar zijn met de woning. De beroepsgrond slaagt niet. Conclusie 7. Het beroep is ongegrond.

8. Voor een proceskostenvergoeding bestaat geen aanleiding. Beslissing De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan door mr. R.J.P. Ferwerda, rechter, in aanwezigheid van mr. N.E. Moerkerken, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 25 september 2023. De griffier is verhinderd de uitspraak te ondertekenen griffier rechter Afschrift verzonden aan partijen op: Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij het gerechtshof Den Haag (belastingkamer).