Administrative court dismisses appeal against refusal of special legal aid due to insufficient income and lack of urgent reasons.
Legislator summary
AI generatedThe administrative court dismissed the plaintiff's appeal against the municipality's refusal of special legal aid for court costs. The defendant argued that the plaintiff's income exceeded his capacity to pay, excluding him from aid under the Participation Act, while rejecting claims of excessive debt or high monthly expenses as relevant factors. The court upheld this stance, finding no urgent reasons for an exception and ruling that no administrative misconduct occurred to warrant damages.
Legislator headnote
AI generatedArt. 35 lid 1 PW; Art. 13 lid 1, onder g PW; Art. 16 lid 1 PW: Special legal aid is denied when income exceeds capacity to pay, and claims of financial hardship do not constitute urgent reasons for an exception.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Rechtbank Rotterdam Bestuursrecht zaaknummer: ROT 21/5628 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 1 maart 2023 als bedoeld in artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in de zaak tussen [Naam], te [Plaats], eiser, en het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam, verweerder. Inleiding 1. Bij besluit van 2 september 2021 heeft verweerder de aanvraag van eiser om bijzondere bijstand voor griffiekosten omdat zijn draagkracht deze kosten overschrijdt.
2. Bij besluit van 2 november 2021 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser ongegrond verklaard.
3. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Eiser heeft de rechtbank daarbij verzocht hem een schadevergoeding toe te kennen. Beoordeling 4. De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Awb uitspraak zonder zitting.
5. Verweerder heeft aan de hand van berekening van het inkomen van eiser gemotiveerd uiteen gezet dat eisers inkomen een draagkracht over de periode van 1 juni 2021 tot en met 31 mei 2022 oplevert die de door hem gemaakte kosten overschrijdt, zodat hij voor deze kosten niet in aanmerking komt voor bijzondere bijstand. Verweerder heeft zich daarbij op het standpunt gesteld dat de omstandigheden dat eiser schulden en te hoge maandlasten heeft geen rol spelen bij de vaststelling van de draagkracht. Gelet op artikel 35, eerste lid, en artikel 13, eerste lid, aanhef en onder g, van de Participatiewet (PW) is dit standpunt juist. Uit wat eiser heeft aangevoerd volgt ook niet dat sprake is van zeer dringende redenen die nopen tot een uitzondering (artikel 16, eerste lid, van de PW). Het beroep is daarom kennelijk ongegrond, zodat voortzetting van het onderzoek niet nodig is.
6. Bij gebrek aan een onrechtmatig schadeveroorzakend besluit is de bestuursrechter niet bevoegd kennis te nemen van het verzoek om schadevergoeding.
7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De rechtbank: verklaart het beroep ongegrond verklaart dat de bestuursrechter onbevoegd is kennis te nemen van het verzoek om schadevergoeding. Deze uitspraak is gedaan door mr. E.B.J. van Elden, rechter, in aanwezigheid van mr. R. Stijnen, griffier. De uitspraak is in het openbaar gedaan op 1 maart 2023. De griffier en de rechter zijn verhinderd de uitspraak te ondertekenen. griffier rechter Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan verzet worden gedaan bij de rechtbank. De indiener van het verzetschrift kan daarbij vragen in de gelegenheid te worden gesteld over het verzet te worden gehoord.