Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RBROT:2022:4127 ECLI:NL:RBROT:2022:4127 AI generated

Court dismisses appeal on property tax assessment, upholding low procedural costs and rejecting immaterial damages claim.

Case Number ECLI:NL:RBROT:2022:4127
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's appeal against the administrative decision regarding property tax assessments and procedural costs. While the plaintiff argued for higher costs and damages due to lack of hearing and time limits, the court found no hearing obligation for cost calculations when objections were fully addressed in the initial stage. Consequently, the court upheld the original low cost award and rejected the claim for immaterial damages as the statutory time limit had not expired.

Legislator headnote

AI generated

Wet waardering onroerende zaken; Art. 1:01 BW: No hearing obligation exists for procedural cost calculations if objections were fully addressed in the objection stage; procedural costs for multiple assessments on one bill are treated as a single objection with a standard weight factor.

Keywords

AI generated
property tax assessment procedural cost calculation immaterial damages claim hearing obligation administrative objection

Cited Legislation

AI generated
Wet waardering onroerende zaken
Procesverloop Bij aanslagbiljet van 26 februari 2021 heeft verweerder in een aantal beschikkingen op grond van de Wet waardering onroerende zaken de waarde van een aantal onroerende zaken gelegen aan het Raadhuisplein in Werkendam voor 2021 vastgesteld.
ECLI:NL:HR:2019:1619
Volgens vaste jurisprudentie, zoals het arrest van de Hoge Raad van 25 oktober 2019, ECLI:NL:HR:2019:1619, bestaat geen hoorplicht voor de kostenvergoeding als in bezwaar volledig is tegemoetgekomen.
ECLI:NL:HR:2013:BZ6822
Wel kan de omstandigheid dat het bezwaar op meer dan één besluit betrekking heeft een rol spelen bij het bepalen van de wegingsfactor voor het gewicht van de zaak (vergelijk Hoge Raad 12 april 2013, ECLI:NL:HR:2013:BZ6822 en Hoge Raad 9 januari 2015, ECLI:NL:HR:2015:19).
ECLI:NL:HR:2015:19
Wel kan de omstandigheid dat het bezwaar op meer dan één besluit betrekking heeft een rol spelen bij het bepalen van de wegingsfactor voor het gewicht van de zaak (vergelijk Hoge Raad 12 april 2013, ECLI:NL:HR:2013:BZ6822 en Hoge Raad 9 januari 2015, ECLI:NL:HR:2015:19).

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

RECHTBANK ROTTERDAM Bestuursrecht zaaknummer: ROT 21/3517 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 27 mei 2022 in de zaak tussen [naam eiseres], eiseres, gemachtigde: mr. D.A.N. Bartels, en de heffingsambtenaar van het Samenwerkingsverband Vastgoedinformatie Heffing en Waardebepaling, verweerder, gemachtigde: mr. E. Blom. Procesverloop Bij aanslagbiljet van 26 februari 2021 heeft verweerder in een aantal beschikkingen op grond van de Wet waardering onroerende zaken de waarde van een aantal onroerende zaken gelegen aan het Raadhuisplein in Werkendam voor 2021 vastgesteld.

Tevens staan op het aanslagbiljet de aan eiseres opgelegde aanslagen OZB en rioolheffing voor 2021 vermeld. Bij uitspraak op bezwaar, gedagtekend 27 mei 2021 (het bestreden besluit), heeft verweerder het bezwaar gegrond verklaard en de beschikkingen en aanslagen vernietigd. Tevens is een proceskostenvergoeding van € 265,- toegekend aan eiseres. Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 1 februari 2022. Partijen zijn verschenen, vertegenwoordigd door hun gemachtigden. Overwegingen 1.

Eiseres is eigenaar van de onroerende zaken waarop de WOZ-beschikkingen betrekking hebben. Na de vernietiging van de WOZ-beschikkingen en aanslagen is nog in geschil de vastgestelde proceskostenvergoeding. Volgens eiseres is deze te laag vastgesteld. Verweerder is van mening dat de proceskostenvergoeding terecht op € 265,- is vastgesteld.

2. Verder heeft eiseres ter zitting haar gronden in de zogenoemde “pinpoint-brief” van 14 januari 2022 laten vallen, behalve het verzoek tot schadevergoeding vanwege de overschrijding van de redelijke termijn. Deze gronden hoeven dus geen bespreking meer. Alleen nog het verzoek om schadevergoeding moet worden beoordeeld. Daarnaast heeft eiseres ter zitting aangevoerd dat zij ten onrechte niet is gehoord in bezwaar en dat bij de berekening van de proceskostenvergoeding een wegingsfactor van 1,5 toegepast had moeten worden.

3. Volgens vaste jurisprudentie, zoals het arrest van de Hoge Raad van 25 oktober 2019, ECLI:NL:HR:2019:1619, bestaat geen hoorplicht voor de kostenvergoeding als in bezwaar volledig is tegemoetgekomen. De hoorplicht ziet uitsluitend op het primaire besluit en niet op bijkomende verzoeken. Gelet daarop had verweerder eiseres niet hoeven horen. Deze beroepsgrond slaagt daarom niet.

4. Verder bestaat geen aanleiding om een hogere factor dan 1 toe te passen bij de berekening van de proceskostenvergoeding in bezwaar. Op grond van vaste jurisprudentie geldt bij de proceskostenvergoeding een bezwaar tegen meerdere aanslagen of WOZ-beschikkingen, die op één biljet staan vermeld, als één bezwaar. Wel kan de omstandigheid dat het bezwaar op meer dan één besluit betrekking heeft een rol spelen bij het bepalen van de wegingsfactor voor het gewicht van de zaak (vergelijk Hoge Raad 12 april 2013, ECLI:NL:HR:2013:BZ6822 en Hoge Raad 9 januari 2015, ECLI:NL:HR:2015:19). 4.1 In dit geval heeft eiseres volstaan met één bezwaarschrift tegen alle WOZ-beschikkingen en aanslagen die op het aanslagbiljet vermeld staan. De bezwaargronden zijn algemeen en niet verder uitgewerkt of toegespitst op de verschillende beschikkingen en aanslagen. Gelet op de werkbelasting die dit voor de gemachtigde van eiseres meebracht, kan in dit geval worden volstaan met een wegingsfactor van 1.

5. Voor het toekennen van een vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn bestaat ten slotte geen aanleiding. Verweerder heeft het bezwaar van eiseres ontvangen op 3 maart 2021. De redelijke termijn is op het moment dat deze uitspraak wordt gedaan dus niet verstreken.

6. Het beroep is ongegrond.

7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De rechtbank verklaart: - het beroep ongegrond; - wijst het verzoek om schadevergoeding af. Deze uitspraak is gedaan door mr. I. Bouter, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Noordegraaf, griffier. De uitspraak is in het openbaar gedaan op 27 mei 2022. griffier rechter Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij het gerechtshof Den Haag (belastingkamer).