Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RBMNE:2025:6949 ECLI:NL:RBMNE:2025:6949 AI generated

Appeal dismissed for lack of specific grounds; claim for non-material damages rejected due to reasonable procedural duration.

Case Number ECLI:NL:RBMNE:2025:6949
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the appeal against the tax authority's valuation of a gas station without a hearing, ruling the grounds insufficiently specific. The appellant submitted generic arguments identical to previous cases, failing to address the valuation methodology or provide evidence. Consequently, the court found no reasonable doubt regarding the valuation's accuracy and rejected the claim for non-material damages as the total procedure duration remained under two years.

Legislator headnote

AI generated

Article 8:54 of the General Administrative Law; Article 17, first paragraph, of the Constitution: An appeal is clearly unfounded when the appellant fails to provide concrete, case-specific grounds for challenging the administrative act, and a claim for non-material damages is rejected if the total procedural duration does not exceed the reasonable limit of two years.

Keywords

AI generated
Article 8:54 General Administrative Law clearly unfounded appeal concrete grounds requirement non-material damages claim reasonable procedural duration tax valuation appeal summary judgment without hearing

Cited Legislation

AI generated
Article 8:54 of the General Administrative Law
Article 17, first paragraph, of the Constitution
Article 6 of the European Convention on Human Rights
Artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht
Artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dat mogelijk.
artikel 8:54 Awb
In gevallen waarin tussen partijen een geschil bestaat, kan de rechter de zaak afdoen met toepassing van artikel 8:54 Awb indien hij van oordeel is dat over de uitkomst van dat geschil in redelijkheid geen twijfel mogelijk is.

Cited Case Law

AI generated
Arrest of the Supreme Court of 24 May 2019, ECLI:NL:HR:2019:787
24 mei 2019 Nr. 18/02346 Arrest gewezen op het beroep in cassatie van [X] te [Z] (hierna: belanghebbende) tegen de uitspraak van de Rechtbank Gelderland van 16 april 2018, nr. AWB 17/4261, op het verzet van belanghebbende tegen een uitspraak van de Rechtbank betreffende een met toepassing van artikel 8:75a Awb gegeven beslissing op het verzoek van belanghebbende om vergoeding van proceskosten. De uitspraak van de Rechtbank is aan dit arrest gehecht.
Decision of this court of 18 April 2018, ECLI:NL:RBMNE:2018:1602
Decision of this court of 23 March 2023, ECLI:NL:RBMNE:2023:1259
Administrative court dismisses appeal on property tax valuation, awarding minor costs to taxpayer.
Decision of this court of 24 January 2024, ECLI:NL:RBMNE:2024:221
Administrative court dismissed appeal against tax assessment values for five properties and two non-residential buildings. The court rejected the claim that the tax authority failed to consider the impact of the pandemic and war on property values. The decision upholds the established tax assessment values for the 2021 tax year. The court found no error in the tax authority's valuation methods or failure to account for external economic factors. The appeal was dismissed because the tax authority acted within its legal discretion. The court determined that the evidence presented did not prove the values were incorrect. The ruling confirms the validity of the tax assessments for the specified properties. The decision emphasizes the finality of tax assessments unless proven otherwise. The court rejected arguments regarding immaterial damages and procedural delays. The outcome reinforces the stability of property tax valuations in administrative law.
Decision of the Court of Appeal The Hague of 22 February 2019, ECLI:NL:GHDHA:2019:672
GERECHTSHOF DEN HAAG Team Belastingrecht meervoudige kamer nummer BK-18/00829 Uitspraak van 22 februari 2019 in het geding tussen: [X] te [Z] , belanghebbende, en de directeur Burgerzaken en Belastingen van de gemeente Rotterdam, de heffingsambtenaar, op het hoger beroep van belanghebbende tegen de uitspraak van de Rechtbank Rotterdam van 27 juli 2018, nr. ROT 18/1072. Procesverloop 1.1. De heffingsambtenaar heeft bij beschikking als bedoeld in artikel 22 van de Wet waardering onroerende zaken de waarde van de onroerende zaak [Y] te [A] naar het prijspeil per 1 januari 2016 op € 808.000 vastgesteld en belanghebbende met betrekking tot de onroerende zaak voor het jaar 2017 een aanslag in de onroerendezaakbelastingen van de gemeente Rotterdam naar een heffingsmaatstaf van € 808.000 opgelegd. 1.2.
Decision of the Court of Appeal Amsterdam of 21 January 2025, ECLI:NL:GHAMS:2025:150
GERECHTSHOF AMSTERDAM kenmerk 23/862 21 januari 2025 uitspraak van de zevende enkelvoudige belastingkamer op het hoger beroep van [X] , wonende te [Z] , belanghebbende, (gemachtigde: mr.
Decision of the Court of Appeal 's-Hertogenbosch of 19 March 2025, ECLI:NL:GHSHE:2025:725
Decision of the Court of Appeal Arnhem-Leeuwarden of 24 June 2025, ECLI:NL:GHARL:2025:3894
GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN locatie Arnhem nummer BK-ARN 24/1406 t/m 24/1413 uitspraakdatum: 24 juni 2025 Uitspraak van de vijfde meervoudige belastingkamer op het hoger beroep van [belanghebbende] te [woonplaats] (hierna: belanghebbende) tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland (hierna: de Rechtbank) van 13 juni 2024, nummers UTR 22/826 t/m 22/829 en 22/834 t/m 837, in het geding tussen belanghebbende en de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking gemeenten en hoogheemraadschap Utrecht (hierna: de heffingsambtenaar) en de Staat der Nederlanden (de Minister van Justitie en Veiligheid; hierna: de Staat) 1Ontstaan en loop van het geding 1.1.
Decision of this court of 13 August 2024, ECLI:NL:RBMNE:2024:4903
Court dismisses appeal against property tax valuation, upholding tax authority's assessment of non-residential property value.
Decision of this court of 15 November 2024, ECLI:NL:RBMNE:2024:6529
Court dismisses appeal and damages claim due to procedural misconduct and lack of reasonable delay. The court rejects the appeal and damages claim due to procedural misconduct and lack of reasonable delay. The court dismisses the appeal and damages claim due to procedural misconduct and lack of reasonable delay.
Decision of this court of 8 August 2025, ECLI:NL:RBMNE:2025:4573
Court dismisses appeal against property tax valuation, rejecting claim for immaterial damages due to short procedure duration.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND Bestuursrecht zaaknummer: UTR 25/52 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 23 december 2025 in de zaak tussen [eiseres] B.V., uit [plaats] , eiseres (gemachtigde: mr. D.A.N. Bartels MRE), en de heffingsambtenaar van de gemeente [gemeente] , de heffingsambtenaar (gemachtigde: M.C. Vael). Inleiding 1. In de beschikking van 31 maart 2024 heeft de heffingsambtenaar op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ) de waarde van het tankstation op het adres [adres] in [plaats] voor het belastingjaar 2024 vastgesteld op € 415.000,- naar de waardepeildatum 1 januari 2023. Bij deze beschikking heeft de heffingsambtenaar aan eiseres ook één of meer aanslagen opgelegd, waarbij deze waarde als heffingsmaatstaf is gehanteerd.

2. Eiseres is tegen de beschikking in bezwaar gegaan. In de uitspraak op bezwaar van 16 december 2024 heeft de heffingsambtenaar het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard en de WOZ-waarde van het tankstation gehandhaafd.

3. Eiseres heeft tegen de uitspraak op bezwaar beroep ingesteld. De heffingsambtenaar heeft een verweerschrift met een taxatiematrix ingediend.

4. Omdat het beroep kennelijk ongegrond is, doet de rechtbank uitspraak zonder zitting. Artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dat mogelijk. Beoordeling door de rechtbank 5. In gevallen waarin tussen partijen een geschil bestaat, kan de rechter de zaak afdoen met toepassing van artikel 8:54 Awb indien hij van oordeel is dat over de uitkomst van dat geschil in redelijkheid geen twijfel mogelijk is. De rechtbank zal hierna uitleggen waarom dat in deze zaak het geval is.

6. De gemachtigde van eiseres heeft beroep ingesteld. De gemachtigde van eiseres stuurt in elke procedure min of meer hetzelfde beroepschrift. In dat beroepschrift staan geen concrete gronden over de waardevaststelling. De heffingsambtenaar heeft een verweerschrift en taxatiematrix ingediend.

7. De rechtbank heeft een aangetekende brief naar de gemachtigde van eiseres gestuurd, waarin de rechtbank de gemachtigde van eiseres verzoekt in een A4 puntsgewijs zijn beroepsgronden zaakspecifiek te concretiseren en zo nodig te voorzien van controleerbaar bewijs. De rechtbank heeft hiervoor een termijn van vier weken gegeven. Daarnaast staat expliciet in deze brief dat als de rechtbank geen reactie ontvangt, de gemachtigde van eiseres het risico loopt dat de rechtbank uitspraak doet op het beroep zonder concrete gronden.

8. De gemachtigde van eiseres heeft bij brief hierop gereageerd. De inhoud van deze brief is min of meer hetzelfde als de brieven die de gemachtigde van eiseres heeft gestuurd in alle andere zaken waarin de rechtbank om zaakspecifieke gronden heeft verzocht. Opnieuw staan er in de brief van de gemachtigde van eiseres alleen algemeenheden. De rechtbank is daarom van oordeel dat deze gronden niet als concrete op de zaak toegespitste gronden kunnen worden aangemerkt. De gemachtigde van eiseres heeft immers dezelfde standaardbrief in meerdere zaken tegelijk ingediend. Uit deze brief wordt verder niet duidelijk waarom deze stellingen enige relatie hebben met de waardevaststelling.

9. Dat de rechtbank niets kan met de algemene stellingen van de gemachtigde van eiseres, is voor de gemachtigde niet nieuw. In eerdere uitspraken heeft de rechtbank zich al uitgelaten over de min of meer gelijkluidende beroepschriften en brieven in andere zaken. Daarin is regelmatig aangegeven dat de rechtbank hier niets mee kan, omdat ze vol staan met algemene, weinig inhoudelijke, onsamenhangende en inconsistente, fragmentarische en niet of nauwelijks onderbouwde op het tankstation betrekking hebbende stellingen. Ook alle gerechtshoven hebben de gemachtigde hier op gewezen. De rechtbank heeft de gemachtigde van eiseres er bovendien meerdere keren op gewezen dat zijn werkwijze, door pas op zitting met concrete gronden te komen, in strijd is met de goede procesorde.

10. De rechtbank is van oordeel dat de heffingsambtenaar met het verweerschrift en de taxatiematrix aannemelijk heeft gemaakt dat bij de waardevaststelling niet uit is gegaan van een te hoge waarde. Uit het verweerschrift en de taxatiematrix blijkt dat de waarde is bepaald aan de hand van de zogenoemde ‘Real Estate Norm’-methodiek (REN-methode). Volgens deze methode wordt de waarde van het tankstation bepaald aan de hand van de som van de waarde van de opstallen en de waarde van de locatie. Verweerder heeft zich daarbij gebaseerd op de landelijke taxatiewijzer deel 21. Daarmee heeft de heffingsambtenaar aannemelijk gemaakt dat de WOZ-waarde niet te hoog is vastgesteld.

11. Zoals hiervoor overwogen heeft de gemachtigde zich in het beroepschrift en zijn overige brieven beperkt tot opmerkingen met een algemene strekking die (nagenoeg) gelijkluidend zijn aan de opmerkingen in een groot aantal andere zaken van de gemachtigde. Uit die algemene opmerkingen kunnen geen concrete beroepsgronden worden afgeleid aan de hand waarvan kan worden beoordeeld of de waardevaststelling juist is. Nu de gemachtigde van eiseres geen concrete op de zaak toegespitste beroepsgronden heeft ingediend, kan de rechtbank tot geen andere conclusie komen dan dat eiseres de vastgestelde waarde niet gemotiveerd heeft betwist en dat het beroep ongegrond is.

Conclusie en gevolgen 12. De rechtbank is van oordeel dat de heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de waarde van het tankstation niet te hoog is vastgesteld. Nu eiseres geen concrete beroepsgronden heeft ingediend, heeft de rechtbank geen aanknopingspunten om te twijfelen aan de juistheid van de door de heffingsambtenaar vastgestelde waarde. Het beroep is kennelijk ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Het verzoek om immateriële schadevergoeding 13. Eiseres heeft verzocht om vergoeding van immateriële schade, omdat de procedure over haar belastingaanslag onredelijk lang heeft geduurd.

De rechtbank toetst het verzoek aan artikel 17, eerste lid, van de Grondwet en neemt daarbij artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en de daarvan afgeleide rechtspraak als uitgangspunt.

14. De redelijke termijn is overschreden als de bezwaar- en beroepsfase samen langer dan 2 jaar hebben geduurd. Daarbij is een termijn van 6 maanden voor de behandeling van het bezwaar en een termijn van 1,5 jaar voor de behandeling van het beroep als uitgangspunt redelijk. In deze zaak zit minder dan 2 jaar tussen de ontvangst van het bezwaarschrift en deze uitspraak. Dit leidt tot de conclusie dat de redelijke termijn niet is overschreden en dat het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen. Beslissing De rechtbank: verklaart het beroep ongegrond; wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.W.A. Schimmel, rechter, in aanwezigheid van mr.D. Burggraaf, griffier. Uitgesproken in het openbaar op 23 december 2025. griffier rechter Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Informatie over verzet Als partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.

Arrest van de Hoge Raad van 24 mei 2019, ECLI:NL:HR:2019:787. Zie hiervoor onder andere de uitspraken van deze rechtbank van 18 april 2018, ECLI:NL:RBMNE:2018:1602, 23 maart 2023, ECLI:NL:RBMNE:2023:1259, en 24 januari 2024, ECLI:NL:RBMNE:2024:221. Zie de uitspraken van het Gerechtshof Den Haag van 22 februari 2019, ECLI:NL:GHDHA:2019:672, het Gerechtshof Amsterdam van 21 januari 2025, ECLI:NL:GHAMS:2025:150, het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 19 maart 2025, ECLI:NL:GHSHE:2025:725 en het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 24 juni 2025, ECLI:NL:GHARL:2025:3894.

Zie onder andere de uitspraken van deze rechtbank van 13 augustus 2024, ECLI:NL:RBMNE:2024:4903, 15 november 2024, ECLI:NL:RBMNE:2024:6529 en 8 augustus 2025, ECLI:NL:RBMNE:2025:4573.